CZĘŚĆ 4 — Zniknęłam podczas zamieci, a gdy mój mąż kazał wymazać moje imię z zamku, jego twarz nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

…bo zanim Leoric zdążył wydać rozkaz, z korytarza dobiegł krzyk.

— Brama wschodnia otwarta!

Potem rozległ się tętent kopyt i szczęk broni.

Leoric sięgnął po miecz, ale najpierw spojrzał na mnie.

— Zamknij się w komnacie — powiedział.

— Nie.

— Beato, właśnie odkryliśmy spisek przeciw całemu klanowi.

— A ja właśnie urodziłam dziewięcioro dzieci w jaskini. Nie będziesz mi teraz mówił, że mam siedzieć cicho za drzwiami.

Arthur prawie się uśmiechnął, choć za oknem wyły rogi alarmowe.

— Królu, ona ma rację. Potrzebujemy świadków, nie kolejnej tajemnicy.

Leoric zacisnął dłoń na rękojeści miecza.

— Mara, zabierz dzieci do komnaty uzdrowicieli. Arthur, ze mną. Beata…

— Pójdę do sali rady.

— To niebezpieczne.

— Dla mnie niebezpieczne było już wszystko, co zrobiłeś, wierząc w cudzą kartkę.

Tym razem nie zaprotestował.

W zamku panował chaos. Strażnicy biegali po schodach, służba zamykała okiennice, a z dziedzińca dochodziły odgłosy walki. Julieta nie czekała. Zabrała kilku ludzi Darrena i próbowała otworzyć boczną bramę dla oddziału z północy.

Dotarliśmy do sali rady w chwili, gdy kapitan Darren zatrzasnął drzwi.

— Królu, wracaj do swojej komnaty — krzyknął. — To już nie jest twoje królestwo.

Leoric wyciągnął miecz.

— Odłóż broń.

Darren zaśmiał się nerwowo.

— Przez trzy miesiące wszyscy wierzyli, że twoja żona zdradziła klan. Nikt nie będzie teraz słuchał jej płaczu.

— Ona nie płacze — powiedział Arthur.

Stałam obok niego, a miedziana jaskółka dotykała mojej skóry.

Julieta wyszła zza stołu. Miała na sobie białą suknię i srebrną koronę, której jeszcze nie zdążyła założyć na głowę.

— Beata — powiedziała z udawanym zdumieniem. — Powinnaś leżeć martwa pod śniegiem.

— Ty też powinnaś była pomyśleć, zanim zostawiłaś świadków.

Jej uśmiech zniknął.

Arthur uruchomił płytkę pamięci. Głos Juliety wypełnił salę.

„Beata ma zniknąć przed porodem. Jeśli przeżyje, król nigdy nie wybierze mnie dobrowolnie”.

Julieta pobladła.

Darren ruszył ku Arthur, lecz Leoric zagrodził mu drogę. Po krótkiej walce kapitan upadł na kolana. Strażnicy odebrali mu miecz i związali ręce.

— To fałszerstwo! — krzyczała Julieta. — Beata wszystko zmyśliła. Chce odebrać mi miejsce przy królu!

Leoric spojrzał na nią bez gniewu.

— Właśnie dlatego przegrasz — powiedział. — Nadal myślisz, że walczysz o moje miejsce.

Do sali weszła Mara z lekarzem, który znalazł się pod eskortą dwóch strażników. Mężczyzna drżał tak mocno, że niemal upuścił księgę.

— Przygotowałem napój — powiedział. — Julieta zapłaciła mi za milczenie. Widziałem, jak jej ludzie wywozili Beatę.

Julieta rzuciła się na niego, ale strażnicy ją zatrzymali.

— Nie rozumiecie! — wrzasnęła. — To ja miałam być królową!

— Nie — odparłam. — Chciałaś nią zostać, więc próbowałaś zabić dziewięcioro dzieci, zanim zdążyły zobaczyć świat.

Wtedy jej twarz przestała przypominać twarz pełną pychy. Została na niej tylko panika.

Po drugiej stronie murów oddział północnych klanów zawrócił, gdy zobaczył zapalone pochodnie na wieżach. Arthur przejął listy Juliety i rozkazy opatrzone jej pieczęcią. Do świtu wszyscy spiskowcy byli pod strażą.

Ja nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie.

A potem Leoric poprosił mnie, żebym poszła z nim do pustej komnaty obok żłobka.

Na stole leżał mój dawny portret. Ktoś wyjął go z ramy i oparł o ścianę. Na obrazie uśmiechałam się, trzymając miedzianą jaskółkę między palcami.

Leoric stanął obok.

— Kazałem wymazać twoje imię — powiedział.

— Wiem.

— Nie mam prawa prosić, żebyś mi wybaczyła.

— Nie prosisz?

— Nie. Chcę tylko po raz pierwszy powiedzieć prawdę bez oczekiwania, że coś mi za nią oddasz.

Odwrócił się do mnie.

— Zawiodłem cię. Nie dlatego, że Julieta kłamała. Zawiodłem, bo łatwiej było mi uwierzyć w zdradę niż przyznać, że mogłem cię stracić.

Przez chwilę patrzyłam na pustą ramę.

— Dzieci nie będą dorastały w zamku, w którym jedna pieczęć wystarczy, żeby skazać ich matkę.

— W takim razie zmienię prawo.

— Nie dla mnie.

— Dla wszystkich.

Wreszcie skinęłam głową. To nie było przebaczenie. Jeszcze nie.

Ale było początkiem prawdy.

Następnego dnia Leoric kazał odtworzyć zapis z płytki podczas posiedzenia rady. Po raz pierwszy usłyszał własne decyzje z ust świadków, którzy powtarzali je przez trzy miesiące.

„Beata jest zdrajczynią”.

„Nikt nie ma wypowiadać jej imienia”.

„Zamknąć przełęcze”.

Każde zdanie zabrzmiało w sali jak uderzenie młota.

Leoric siedział nieruchomo. Kiedy zapis się skończył, podniósł wzrok.

— To ja powiedziałem te słowa — wyszeptał.

— Tak — odpowiedział Arthur.

— I wszyscy wykonali moje rozkazy.

— Tak.

Król nie próbował się bronić. Odwołał każdy rozkaz, przywrócił moje imię w księgach i publicznie ogłosił, że ponosi odpowiedzialność za to, co spotkało mnie i dzieci. Julieta została skazana za spisek, porwanie i próbę zabójstwa. Darren otrzymał ten sam wyrok. Lekarz, który pomógł ich ujawnić, dostał ochronę i możliwość opuszczenia klanu.

Ja nie wróciłam od razu do komnaty królowej.

Przeniosłam się z dziećmi do domu nad rzeką, trzy dni drogi od zamku. Chciałam słyszeć wodę, a nie kroki strażników pod drzwiami.

Minęły tygodnie.

Dzieci rosły szybciej, niż potrafiłam pojąć. Jedno zasypiało tylko przy dźwięku deszczu. Drugie uwielbiało chwytać za moje włosy. Trzecie płakało, kiedy Leoric podnosił głos, więc nauczył się mówić ciszej.

Przychodził co rano.

Nie wymagał, żebym go wpuszczała.

Czasem zostawiał na ganku kosz z jedzeniem. Czasem siadał na schodach i czytał dokumenty dotyczące nowych praw. Nigdy nie pytał, kiedy wrócę.

Pewnego zimowego poranka najmłodsza córka narysowała na kawałku papieru dziewięć kółek i jedną dużą postać pod nimi.

— To ty? — zapytałam.

— Nie — odpowiedziała. — To jaskółka, która nas znalazła.

Spojrzałam na miedzianą zawieszkę leżącą na parapecie. Przez miesiące nosiłam ją przy sercu, aż metal starł się na krawędziach. Teraz odpięłam łańcuszek i przymocowałam jaskółkę do drewnianej kołyski.

Nie potrzebowałam już, by przypominała mi o Leoricu.

Przypominała mi, że przetrwałam.

Trzy miesiące później przyszedł list od Leorica. Nie był królewski. Nie miał pieczęci ani rozkazu.

„Beato, jeśli kiedyś będziesz chciała porozmawiać, będę czekał. Jeśli nie, zrozumiem. Dzieci mają prawo znać ojca, ale ty masz prawo wybrać, czy chcesz znać człowieka, którym byłem”.

Przeczytałam go dwa razy.

Potem odpisałam.

„Możesz przychodzić do dzieci. Nie wrócę do życia, w którym muszę prosić o wiarę. Jeśli chcesz być blisko, pokaż to czynami, nie przysięgami”.

To była moja odpowiedź.

Spokojna.

Ostateczna.

Wiosną otworzyłam małą lecznicę przy rzece. Pomagałam kobietom z klanu, zapisywałam ich imiona i pilnowałam, żeby żadna nie zniknęła za zamkniętymi drzwiami. Dziewięcioro dzieci spało w pokoju obok, a ich oddechy układały się w rytm, którego nauczyłam się w jaskini.

Pewnego wieczoru spadł pierwszy śnieg tamtej zimy. Wyszłam na ganek. Jedno z dzieci trzymało mnie za palec, drugie śmiało się w kocu, a na kołysce kołysała się miedziana jaskółka.

Z daleka usłyszałam kroki Leorica.

Tym razem nie poczułam strachu.

Nie musiałam już uciekać.

Nie musiałam nikogo przekonywać, że żyję.

Jaskółka kołysała się nad dziewięcioma spokojnymi oddechami.

A ja wreszcie byłam wolna.