CZĘŚĆ 4 — Po rozwodzie były mąż zostawił mi cztery córki i urządził święto dla syna, lecz gdy podniesiono rodzinny pierścień, jego uśmiech zgasł

CZĘŚĆ 4

Nie zdążyłam nawet odpowiedzieć, gdy Laura powiedziała, że kupujący jest już przy bramie fabryki.

—Zablokujcie transakcję —odparłam.

—Potrzebuję twojego pełnomocnictwa.

—Wyślę je w ciągu pięciu minut.

—A jeśli podpis znowu sfałszują?

—Tym razem nie będą mieli czasu.

Laura rozłączyła się i natychmiast zadzwoniła do banku, notariusza oraz zarządu spółki. W Méridzie siedziałam przy kuchennym stole, a moje dłonie drżały nad klawiaturą. Valentina przysunęła do mnie kubek z kakao.

—Mamo, nie płacz.

Dopiero wtedy zrozumiałam, że płaczę.

—To nie ze strachu —powiedziałam.

—To z czego?

Spojrzałam na nią.

—Z ulgi, że już wiemy, kto mówił prawdę.

W Guadalajarze kupujący wszedł do gabinetu Artura z teczką pod pachą. Był przekonany, że za chwilę podpisze umowę na przejęcie głównego zakładu.

Laura czekała na niego przy drzwiach.

—Transakcja jest nieważna.

—Mam podpis wszystkich wspólników.

—Nie ma pan podpisu Mariany Hernández.

—Jest tutaj.

Laura podniosła kopię dokumentu.

—A to jest podpis wykonany przez osobę, która nie była obecna przy sporządzaniu aktu. Złożyliśmy zawiadomienie o fałszerstwie.

Kupujący spojrzał na Artura.

—Mówił pan, że wszystko jest uzgodnione.

—Bo było —odpowiedział Arturo.

—Nie ze mną —powiedziała Laura.

Telefon Artura zadzwonił. Był to jego prawnik.

—Nie będę pana dalej reprezentował —usłyszał. —Nie po tym, co zobaczyłem w dokumentach.

—Płacę ci za obronę!

—Pieniądze nie zmieniają faktów.

Arturo rzucił telefon na biurko. W tej samej chwili policjant odtworzył nagranie z telefonu Carmen.

Najpierw słychać było głos Diego.

—Jeśli Mariana straci udziały, Beatriz poprze Artura. Potem sprzedaż będzie prosta.

Lucía zapytała:

—A jeśli ktoś odkryje wynik badania?

—Nikt go nie odkryje. Arturo jest zbyt zajęty swoim synem.

Następnie odezwał się Arturo.

—Kiedy wszystko będzie moje, dostaniecie swoją część.

W gabinecie zapadła cisza.

Arturo słuchał własnego głosu, jakby należał do obcego człowieka. Kiedy nagranie dobiegło końca, oparł dłonie o biurko.

—Nie pamiętam, że to powiedziałem.

—Ale to pan powiedział —odparła Laura.

Wtedy Arturo zrozumiał, że żadna wymówka nie uratuje go przed własnymi słowami.

Diego próbował uciec tylnym wyjściem. Policjant zatrzymał go przy magazynie, między paletami dębowych desek. Lucía została przesłuchana, a Beatriz pojechała z don Ernesto do szpitala, bo zasłabł po awanturze.

Mateusz czekał w pustym pokoju na piętrze.

Na jego łóżku leżał niebieski dziecięcy garnitur. Obok stała fotografia, na której Beatriz trzymała go na rękach i patrzyła na niego tak, jak nigdy nie patrzyła na moje córki.

Pierścień rodzinny został zabezpieczony jako dowód.

Carmen zabrała fotografię i usiadła przy chłopcu.

—Twoja mama przyjdzie po ciebie —powiedziała.

—A tata?

Carmen długo milczała.

—Dorośli czasem muszą najpierw nauczyć się mówić prawdę.

W następnych dniach firma została objęta niezależnym audytem. Fałszywy akt udziałów unieważniono. Dokumenty przesłano prokuraturze. Diego odpowiadał za oszustwo, fałszowanie dokumentów i próbę przejęcia majątku. Lucía przyznała się do udziału w spisku, licząc na złagodzenie kary.

Arturo nie trafił do więzienia od razu. Najpierw stracił stanowisko, wpływy i prawo do samodzielnego zarządzania firmą. Musiał spłacić szkody, a sąd ustalił jego obowiązki wobec Valentiny i pozostałych córek.

Nie cieszyłam się z jego upadku.

Po prostu przestałam go przed nim ratować.

Trzy tygodnie później wróciłam do Guadalajary na spotkanie zarządu. Weszłam do mojego dawnego gabinetu i zobaczyłam puste półki. Zniknęły zdjęcia dzieci, rośliny i porcelanowa filiżanka z pękniętym uchem.

Na biurku została tylko mała drewniana skrzynka na ołówki. Valentina pomalowała ją kiedyś żółtymi gwiazdkami.

Wzięłam ją do ręki.

W środku znalazłam jeden mosiężny guzik z mojego starego płaszcza. Odpadł tamtego dnia przed sądem, kiedy Valentina ścisnęła go w dłoni.

Przechowywałam go bez powodu.

A jednak nie potrafiłam go wyrzucić.

Minęły cztery miesiące. Zamieszkałyśmy w jasnym domu na obrzeżach Méridy, niedaleko szkoły dziewczynek. Pracowałam jako doradczyni dla małych zakładów meblarskich. Po raz pierwszy zarabiałam na własne nazwisko, bez tłumaczenia nikomu, ile jestem warta.

Daniela zaczęła naukę gry na gitarze. Camila urządziła na balkonie ogród z ziołami. Sofía codziennie rysowała koty, choć żaden nie przypominał prawdziwego kota. Valentina przyklejała kolorowe naklejki na lodówkę.

Pewnego wieczoru siedziałyśmy przy stole, a za oknem padał pierwszy tej zimy deszcz.

—Mamo —zapytała Valentina —czy mogę kiedyś zobaczyć tatę?

Odłożyłam nóż.

—Możesz, jeśli będziesz chciała.

—A ty pójdziesz ze mną?

—Jeśli będziesz tego potrzebować.

Pomyślała chwilę.

—Nie chcę, żebyś znowu była smutna.

Uśmiechnęłam się.

—Już nie jestem jego smutkiem.

Kilka dni później Arturo przysłał wiadomość.

„Chciałbym porozmawiać. Dla dobra rodziny. Wiem, że popełniłem błędy”.

Laura zadzwoniła do mnie chwilę później.

—Chcesz, żebym odpowiedziała w twoim imieniu?

—Nie.

—Jesteś pewna?

—Tym razem odpowiem sama.

Napisałam: „Możesz widywać córki zgodnie z ustaleniami sądu. Nie wrócę do małżeństwa ani do dawnego życia. Proszę uszanować tę granicę”.

Arturo odpisał po kilku minutach.

„Nadal cię kocham”.

Patrzyłam na te słowa długo. Kiedyś wystarczyłyby, żebym zapomniała o wszystkim, co zrobił. Teraz były tylko kolejną próbą odzyskania kontroli.

Odpisałam: „Miłość nie polega na tym, że ktoś przypomina sobie o tobie dopiero wtedy, gdy traci władzę”.

Potem wyłączyłam telefon.

W sobotę dziewczynki pomagały mi pakować zamówienia do nowej pracowni. Na ścianie wisiał rysunek Valentiny przedstawiający pięć kobiet trzymających się za ręce. Nad nimi narysowała żółte gwiazdki.

—To my —wyjaśniła.

—A gdzie jest tata?

Valentina wskazała pusty fragment kartki.

—Tutaj nie było miejsca.

Roześmiałam się pierwszy raz bez poczucia winy.

Wieczorem schowałam mosiężny guzik do drewnianej skrzynki z gwiazdkami. Nie był już pamiątką po dniu, w którym mnie porzucono.

Był dowodem, że tego dnia mimo wszystko ruszyłam dalej.

Zamknęłam skrzynkę i zgasiłam światło.

Tym razem to ja zatrzasnęłam drzwi.