Znalazłam Martę Wysocką drżącą za zamkniętymi drzwiami gabinetu, a następnego ranka jej własna rodzina zaczęła odbierać jej głos.
Był wtorkowy wieczór, kilka minut po dwudziestej drugiej, kiedy wracałam korytarzem do archiwum po zostawiony notes. W całym biurowcu paliła się tylko jedna lampa nad recepcją. Jej światło padało na szarą wykładzinę i oderwany guzik z granatową nitką, który leżał przy drzwiach gabinetu Marty.
Zapukałam.
— Pani Marto? To ja, Lena.
Nie odpowiedziała. Usłyszałam tylko ciche uderzenie szkła o blat. Nacisnęłam klamkę, lecz drzwi były zamknięte od środka.
— Proszę otworzyć. Wszystko w porządku?
Dopiero po chwili dobiegł mnie jej szept:
— Nie ufaj nikomu, kto jutro przyjdzie pierwszy.
Serce podeszło mi do gardła. Marta była kobietą, która potrafiła zatrzymać zebranie jednym spojrzeniem. Nigdy nie widziałam jej przestraszonej. Znalazłam zapasowy klucz w szufladzie recepcji i wsunęłam go do zamka.
Stała przy oknie, bosa, z rozciętą dłonią. Na podłodze leżała przewrócona filiżanka, a obok niej mała brązowa buteleczka bez etykiety. Jej biała bluzka miała przy kołnierzu ciemną plamę, jakby ktoś chwycił ją mokrą ręką.
— Kto panią zaatakował? — zapytałam.
— Nikt nie musiał mnie dotknąć — odparła. — Chcą, żebym jutro wyglądała jak ktoś, kto nie potrafi decydować.
— Kto?
Marta spojrzała na mnie, lecz przez moment miałam wrażenie, że patrzy gdzieś dalej, poza szybę i rozświetlone miasto.
— Mój brat Roman. Moja siostra Eliza. I lekarz, któremu płacą za podpisy.
Wtedy zauważyłam zielony kamień w jej pierścieniu. Kamień był pęknięty przez środek. Marta zdjęła pierścień i zacisnęła go w dłoni.
— Jutro o ósmej trzydzieści odbędzie się posiedzenie rady — powiedziała. — Przygotowali dokument, według którego jestem niezdolna do kierowania przedsiębiorstwem.
— Ale przecież to pani je zbudowała.
— Właśnie dlatego chcą mnie usunąć, zanim odkryję, co zrobili z pieniędzmi fundacji.
Z szafy wyjęła szarą, zapieczętowaną kopertę. Nie podała mi jej. Położyła ją na biurku, jakby bała się, że papier może wybuchnąć.
— Jeśli jutro wejdzie tu Roman, nie pozwól mu jej zabrać.
— Co jest w środku?
Marta otworzyła usta, ale nagle zachwiała się i oparła o krawędź biurka. Podbiegłam do niej. Jej skóra była zimna jak marmur.
— Wezwę pogotowie.
— Nie. Jeszcze nie. Posłuchaj mnie, Leno. Jeśli zacznę mówić rzeczy, które nie mają sensu, nagraj wszystko.
W nocy prawie nie spałam. O siódmej piętnaście wróciłam do biura. Przed wejściem stał samochód Romana, a w holu czekał siwiejący lekarz z czarną walizką. Eliza trzymała pod pachą niebieską teczkę.
Roman uśmiechnął się do mnie.
— Pani Maj, od dziś lepiej będzie, jeśli przestanie pani udawać, że to pani firma.
Marta siedziała przy stole konferencyjnym, blada i nieruchoma. Na jej dłoni nie było zielonego pierścienia.
Przewodniczący rady zamknął drzwi, lekarz położył walizkę na stole, a Roman wyciągnął rękę w stronę szarej koperty…
CZĘŚĆ 2
CZĘŚĆ 3
Te historie mogą Ci się również spodobać:
Mąż kazał mi ukryć się podczas firmowego przyjęcia, lecz gdy właściciel spojrzał na moją szyję, jego ręka zadrżała
Teściowa obcięła mi włosy podczas snu, a rano mąż zażądał, żebym przeprosiła — wtedy jego uśmiech nagle zniknął
Była żona ukryła przede mną ciążę i śmiertelną chorobę, lecz po nocnej wiadomości jej nowy partner nagle pobladł
Podczas gali zobaczyłem troje dzieci, a w oczach pięcioletniego chłopca rozpoznałem własne spojrzenie — następnego dnia odkryłem, że moja żona ukryła przede mną wiadomość sprzed pięciu lat
Teściowa rozbiła talerz, żądając pieniędzy dla dorosłego syna, lecz po mojej odpowiedzi jej uśmiech nagle zniknął
Kiedy wyśmiała mój znoszony sweter w pierwszej klasie, nie wiedziała, że siedzący za nią biznesmen za chwilę otworzy teczkę z nazwą jej rodzinnej firmy
