Wyrzucono mnie z domu po pogrzebie ojca, lecz gdy zapytałam o ukryte dokumenty, Prudence nagle pobladła

— Jeśli nie podpiszesz, jutro wyrzucę twoje rzeczy przez okno — powiedziała Prudence, a jej palce zacisnęły się na srebrnej łyżeczce.

Stałam w kancelarii Edmunda Ashby’ego, mokra od deszczu i zmarznięta tak bardzo, że ledwie czułam dłonie. Na biurku między nami leżała teczka przewiązana czerwoną wstążką, ta sama, którą znalazłam pod kamienną płytą w kominku babki Margaret. Jeszcze rano sądziłam, że zawiera tylko wspomnienia. Teraz wiedziałam, że może zawierać powód, dla którego całe życie byłam traktowana jak służąca.

— Pani Prudence wiedziała o pieniądzach? — zapytałam.

Edmund nie odpowiedział od razu. Przesunął okulary na koniec nosa i spojrzał na dokument, jakby liczył, ile kłopotów sprowadzi na siebie każde następne słowo.

— Jej pierwszy mąż, Henry Lamb, był zarządcą powiernictwa — powiedział w końcu. — Po jego śmierci obowiązki przejęła pańska macocha. Pieniądze należały do pani matki, a po jej śmierci do pani.

— Ile ich było?

— Dwieście czterdzieści funtów. Wraz z odsetkami znacznie więcej.

Poczułam, jak pod mokrym szalem przyspiesza mi oddech. Dwieście czterdzieści funtów. Prudence wyrzuciła mnie z domu z czterema szylingami i sześcioma pensami, jakby całe moje życie można było spakować do torby.

Przed oczami stanęła mi scena z tamtego ranka. W salonie pachniało woskiem do podłogi, a Roland siedział przy kominku w moim fotelu. Prudence położyła przede mną rachunek i szarą torbę.

— Podpisz, Helen.

— To wszystko, co mi się należy?

— Należy ci się wdzięczność za dach nad głową.

— Ojciec zostawił dom i oszczędności.

Jej uśmiech wtedy zniknął.

— Twój ojciec zostawił wszystko mnie.

Nie wiedziała, że babka Margaret nauczyła mnie przechowywać nawet rachunki po zakupie mąki. Nie wiedziała też, że w noc przed wyjazdem wszyłam monety w podwinięcie sukni, używając zielonego jedwabnego sznurka z pudełka babki. Ten sznurek nadal tkwił przy mankiecie, cienki i mocny jak obietnica, której nikt nie zdołał przeciąć.

O siedemnastej Edmund zamknął okiennice. Wiatr uderzał w szybę, a płomień lampy drżał na każdym podmuchu.

— Musimy sprawdzić księgi bankowe — powiedział. — Jeśli Prudence wypłacała pieniądze z powiernictwa, znajdziemy ślady.

— A jeśli je zniszczyła?

— Wtedy pozostaną kopie.

— Gdzie?

Edmund wstał i wyjął z szafy drugą, znacznie cieńszą teczkę.

— W archiwum sądu okręgowego. Ale jutro rano Prudence i Roland przyjdą tutaj. Dowiedzieli się, że odwiedziła pani kancelarię.

W tej samej chwili ktoś mocno zapukał do drzwi.

Trzy razy.

Edmund zbladł.

— Niech pani schowa się w pokoju obok.

— Nie uciekam już przed Prudence.

Klamka zaczęła powoli opadać, a Edmund sięgnął po teczkę z czerwoną wstążką i wsunął palce pod jej zamknięcie…

CZĘŚĆ 2

…lecz zanim zdążył ją otworzyć, drzwi kancelarii rozwarły się z hukiem.

W progu stał Roland Lamb. Miał na sobie czarny płaszcz ociekający deszczem, a pod pachą trzymał parasol z połamanym żebrem. Za nim weszła Prudence, sucha jak zwykle, z kapeluszem ozdobionym fioletowym piórem.

— Helen — powiedziała, jakbyśmy spotkały się przy herbacie. — Jak miło widzieć, że znalazłaś sobie nowego opiekuna.

Edmund zamknął teczkę.

— To kancelaria, pani Lamb. Proszę mówić z szacunkiem.

— Szacunek trzeba sobie kupić, panie Ashby.

Roland zatrzasnął drzwi. Od mokrego płaszcza pachniało końskim potem i dymem. Ten zapach natychmiast przywołał wspomnienie piwnicy, w której przez lata sortowałam jego brudną bieliznę.

— Wiesz, po co tu przyszliśmy — powiedział.

— Wiem, że nie przyszliście przeprosić.

Prudence uśmiechnęła się cienko.

— Zawsze byłaś niewdzięczna. Dałam ci dach, jedzenie i miejsce przy stole.

— Spałam na poddaszu, jadłam po was i pracowałam od świtu.

— A teraz próbujesz oczernić wdowę po swoim ojcu?

Edmund podniósł dokument leżący na biurku.

— Nie ma tu żadnego oczerniania. Są konkretne zapisy dotyczące powiernictwa ustanowionego przez Josiaha Bittama.

Twarz Prudence nawet nie drgnęła. Roland natomiast zacisnął szczękę.

— To stara sprawa — rzucił. — Nie masz pojęcia, co podpisujesz.

— Właśnie dlatego przyszedłem do prawnika.

— Nie masz pieniędzy na prawnika.

— Mam czterdzieści dwie złote monety.

Słowa wyrwały się ze mnie, zanim zdążyłam je powstrzymać. Roland zrobił krok naprzód. Drewniana podłoga skrzypnęła pod jego butem.

— Skąd je masz?

Prudence chwyciła go za rękaw.

— Roland.

To było tylko jedno słowo, ale usłyszałam w nim strach. Po raz pierwszy od dnia pogrzebu zobaczyłam, że Prudence nie panuje nad wszystkim.

Edmund wskazał krzesło.

— Usiądźcie albo wyjdźcie. Jutro wystąpię o zabezpieczenie dokumentów i rachunków.

— Nie ma żadnych rachunków — syknęła Prudence.

— Skąd ta pewność? — zapytałam.

Jej twarz stężała.

Przez chwilę słyszeliśmy tylko deszcz i tykanie zegara. Potem Prudence wyjęła z torebki mały klucz.

— Twoja babka była chora, Helen. Majaczyła. Te papiery są bezwartościowe.

— Skoro są bezwartościowe, dlaczego tak bardzo chcesz je zabrać?

Roland rzucił się do biurka. Edmund zastąpił mu drogę, lecz koperta z dokumentami spadła na podłogę. Czerwona wstążka pękła, a kartki rozsypały się pod naszymi stopami.

Jedna z nich wsunęła się pod szafkę. Schyliłam się i wyciągnęłam ją pierwsza. Na dole widniał podpis Henry’ego Lamba, a obok data sprzed śmierci mojego ojca.

Edmund spojrzał na dokument i pobladł.

— Helen, to nie jest potwierdzenie wypłaty.

— Co to jest?

Zza drzwi archiwum dobiegł nagle głos starszego mężczyzny.

— To dowód, że Henry Lamb nigdy nie miał prawa zarządzać tymi pieniędzmi.

Wszyscy odwróciliśmy się jednocześnie. W drzwiach stał urzędnik z mokrą teczką pod pachą. Prudence cofnęła się o krok.

— Kim pan jest? — zapytałam.

Mężczyzna położył na biurku metalową pieczęć i spojrzał prosto na Prudence.

— Nazywam się Walter Crane. Pracowałem z pańskim dziadkiem. A dziś przyniosłem księgę, której szukaliście od dwudziestu lat…

CZĘŚĆ 3

…Walter Crane otworzył teczkę, lecz przez kilka sekund nie dotknął żadnej kartki.

W kancelarii zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie wody z płaszcza Rolanda na podłogę. Zielony jedwabny sznurek przy moim mankiecie ocierał się o skórę przy każdym drżeniu dłoni.

— Ta księga należała do banku w Askham — powiedział Walter. — Przechowywano w niej wszystkie wypłaty z powiernictw. Henry Lamb nie był zarządcą. Był jedynie świadkiem ustanowionym przez Josiaha Bittama.

Prudence wyprostowała się.

— To niemożliwe.

— Możliwe. I zapisane tutaj.

Walter przesunął księgę ku Edmundowi. Grube strony pachniały kurzem i skórą, a przy każdej pozycji widniały daty, sumy oraz podpisy.

Edmund przewracał kartki coraz szybciej.

— Tutaj jest rachunek Helen Marsh — powiedział. — Wpłata dwustu czterdziestu funtów. A tutaj… wypłata pierwsza. Sześćdziesiąt funtów.

— Na leczenie mojego ojca — przerwała Prudence.

— Po jego śmierci — odparł Edmund.

Roland chwycił oparcie krzesła.

— Matka nie wiedziała, co podpisuje.

Walter wyjął z księgi jeszcze jeden arkusz.

— Podpisywała wszystko bardzo świadomie. Wypłata druga: osiemdziesiąt funtów. Wypłata trzecia: czterdzieści. Łącznie zabrano sto osiemdziesiąt funtów, zanim Helen osiągnęła pełnoletność.

Patrzyłam na liczby, lecz widziałam coś innego: swoje trzynaste urodziny, sukienkę po matce, którą Prudence kazała mi spruć na kawałki, żeby zrobić z niej zasłony. Wtedy sądziłam, że po prostu nie jestem warta niczego lepszego.

— A reszta? — zapytałam.

Edmund wskazał ostatnią pozycję.

— Wypłacono ją trzy dni po śmierci pani ojca. Wszystko. Razem z odsetkami.

Prudence zaczęła się cofać.

— To kłamstwo.

— Pani podpis widnieje na każdej stronie — powiedział Walter.

— Henry prowadził rachunki!

— Henry zmarł sześć lat wcześniej. Pani używała jego nazwiska.

Roland spojrzał na matkę. Jego twarz stała się zupełnie biała.

— Mówiłaś, że pieniądze należały do ojca.

— Bo należały! — krzyknęła. — Wszystko robiłam dla ciebie.

— Wyrzuciłaś Helen z domu dla mojego pokoju.

— Potrzebowałeś go!

Edmund wstał i zamknął księgę.

— Pani Lamb, jutro rano składam zawiadomienie o przywłaszczeniu i fałszerstwie. Do tego czasu nie wolno pani opuszczać hrabstwa ani kontaktować się z bankiem.

Prudence spojrzała na mnie z nienawiścią.

— To twoja babka zniszczyła tę rodzinę.

— Nie — odpowiedziałam. — Ona próbowała mnie ochronić.

Wtedy na biurku zadzwonił telefon. Edmund podniósł słuchawkę. Słuchał przez chwilę, a potem spojrzał na mnie tak, jakby właśnie przeczytał kolejną, jeszcze gorszą stronę historii.

— Helen, dzwoni dyrektor banku. Mówi, że istnieje drugi rachunek. Otwarty na nazwisko twojej matki.

— Ile na nim jest?

Edmund zamilkł.

— Nie chodzi o pieniądze. Na rachunku znajduje się wiadomość pozostawiona przez twoją matkę, a bank twierdzi, że ma zostać odczytana tylko w obecności Prudence…