CZĘŚĆ 4 — Mąż pocałował pierwszą miłość przy pięćdziesięciu osobach, a kiedy spojrzałam na zegarek, jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

To było nazwisko mojego ojca.

Zatrzymałam się na środku mokrego chodnika.

Mój ojciec nie żył od dziewięciu lat.

Natychmiast zadzwoniłam do Álvara.

—Co to znaczy? —zapytałam, gdy odebrał.

—Jeszcze nie wiemy. Konto zostało zamknięte kilka lat temu, ale przelew przeszedł przez rachunek powierniczy.

—Kto miał do niego dostęp?

—Sprawdzamy.

—Sprawdzajcie szybciej.

—Lucía, proszę wrócić do kancelarii.

Nie musiał mnie prosić drugi raz.

Marta czekała przy drzwiach z telefonem w dłoni. Na korytarzu paliło się tylko jedno światło, a jego migotanie sprawiało, że twarze wszystkich wyglądały na zmęczone i obce.

—Gonzalo dzwonił do zarządu —powiedziała. —Twierdzi, że jesteś niestabilna i że ukradłaś dokumenty firmy.

—Oczywiście.

—Jego adwokat chce podpisać ugodę.

—Jaką?

—Ma przyznać się do części uchybień, jeśli firma wycofa zawiadomienie i nie przekaże materiałów dotyczących ciebie.

Pokręciłam głową.

—Nie pozwólcie mu zamienić prawdy w negocjacje.

Wtedy zadzwonił telefon Álvara.

Słuchał przez kilka sekund, po czym spojrzał na mnie.

—Policja zabezpieczyła mieszkanie. Gonzalo próbował wejść do gabinetu.

—Po co?

—Twierdził, że chce zabrać dokumenty osobiste.

—Jakie dokumenty?

Álvaro zawahał się.

—Są tam pliki dotyczące pani ojca.

Poczułam, że serce uderza mi mocniej.

Wiedziałam, że ojciec prowadził kiedyś małą firmę transportową. Wiedziałam też, że przed śmiercią pokłócił się z Gonzalem, który wtedy pracował dla jego księgowego. Nigdy nie poznałam szczegółów. Ojciec powiedział tylko, że „nie każdy, kto podaje rękę, chce pomóc wstać”.

O trzeciej nad ranem pojechałam z Álvaro do naszego mieszkania.

Drzwi gabinetu były otwarte. Na podłodze leżały szuflady, rozrzucone rachunki i przewrócone pudełko z fotografiami.

Na biurku znaleźliśmy kopertę adresowaną do mnie. Papier był pożółkły, a na rogu widniał odręczny znak ojca: mały rysunek latarni morskiej, który zawsze stawiał przy swoim podpisie.

—To pismo mojego ojca —powiedziałam.

Otworzyłam kopertę drżącymi palcami.

W środku znajdowała się kopia umowy sprzed jedenastu lat. Ojciec sprzedał Gonzalowi udziały w firmie za symboliczną kwotę, ale dokument zawierał warunek: pieniądze miały zostać przekazane na konto fundacji pomagającej rodzinom pracowników.

Gonzalo nigdy nie wpłacił ani jednego euro.

Zamiast tego przelał środki na rachunek mojego ojca, a później, po jego śmierci, na konto techniczne powiązane z projektem Levante II.

—On zaczął kraść jeszcze przed naszym ślubem —wyszeptałam.

Álvaro skinął głową.

—A pani ojciec prawdopodobnie to odkrył.

Na dole umowy znalazłam krótką notatkę.

„Jeśli kiedyś zobaczysz te liczby, nie wierz mu, kiedy powie, że to pomyłka”.

W tej samej chwili usłyszeliśmy kroki na korytarzu.

Gonzalo stał przy wejściu do mieszkania. Dwóch funkcjonariuszy zatrzymało go przed drzwiami, ale pozwolili mu podejść bliżej.

Wyglądał inaczej niż kilka godzin wcześniej. Bez marynarki, z rozluźnionym krawatem i zaczerwienionymi oczami.

—Lucía, porozmawiajmy —powiedział.

—Nie mamy o czym.

—Myślałem, że ta koperta zniknęła.

—Czyli wiedziałeś o niej.

Przymknął oczy.

—Twój ojciec był człowiekiem pełnym gniewu.

—Ale umiał liczyć.

Jeden z funkcjonariuszy położył dłoń na jego ramieniu.

—Panie Rivas, jest pan zatrzymany.

Gonzalo spojrzał na mnie.

—Naprawdę pozwolisz im mnie zabrać?

Kiedyś na takie pytanie rzuciłabym wszystko i próbowała go ratować.

Tym razem tylko ścisnęłam w dłoni kopertę.

—Nie zabierają cię za moje słowa.

—Lucía…

—Zabierają cię za twoje.

W komisariacie spędziliśmy resztę nocy. Rano Beatriz przyszła z adwokatem, ale po godzinie wyszła sama. Przyznała, że otrzymywała pieniądze i podpisała oświadczenie, w którym opisała plan obciążenia mnie.

Nie czułam satysfakcji.

Czułam zmęczenie.

Najtrudniejszy moment przyszedł po południu, gdy śledczy odtworzył nagranie Gonzala w obecności jego adwokata.

Siedział przy metalowym stole, z rękami splecionymi na blacie. Kiedy usłyszał własny głos mówiący, że „Lucía wszystko podpisze”, uniósł głowę.

—To nie brzmi tak, jak myślałem —powiedział.

Nikt mu nie odpowiedział.

Nagranie trwało dalej.

„Nie zamierzam zostać z niczym”.

Gonzalo zamknął oczy.

Po raz pierwszy usłyszał siebie nie jako bohatera własnej opowieści, lecz jako człowieka, który planował zniszczyć najbliższą osobę.

Jego adwokat odsunął krzesło.

—Nie będę uczestniczył w dalszym wprowadzaniu sądu w błąd. Muszę zrezygnować z reprezentowania pana.

Gonzalo otworzył oczy.

—Nie możesz mnie zostawić.

—Mogę. I właśnie to robię.

Dwa miesiące później prokuratura postawiła Gonzalowi zarzuty oszustwa, fałszowania dokumentów i przywłaszczenia pieniędzy. Beatriz zawarła ugodę i zobowiązała się zwrócić część środków. Firma odzyskała większość pieniędzy dzięki zabezpieczeniu kont.

Gonzalo stracił stanowisko, mieszkanie i prawo do samodzielnego kontaktu z Niną do czasu zakończenia postępowania rodzinnego.

Ja nie chciałam jego domu.

Chciałam tylko miejsca, w którym jego głos nie będzie odbijał się od ścian.

Wynajęłam małe mieszkanie na obrzeżach Walencji. Miało balkon z widokiem na pomarańczowe drzewa i kuchnię tak wąską, że dwie osoby nie mogły przejść obok siebie.

Było idealne.

Wróciłam do pracy jako niezależna audytorka. Każdego ranka Nina rysowała przy stole, a ja piłam kawę z wyszczerbionej filiżanki kupionej za trzy euro na targu.

Pewnego listopadowego wieczoru zapytała:

—Mamo, dlaczego tata nie mieszka z nami?

Odłożyłam ołówek.

—Bo dorośli czasem podejmują decyzje, które ranią innych.

—A ty go jeszcze kochasz?

Pytanie zabolało mocniej niż wszystkie dokumenty.

—Kiedyś kochałam człowieka, za którego go uważałam.

Nina przytuliła się do mnie.

—A teraz?

—Teraz kocham ciebie. I siebie też uczę się kochać.

W grudniu przyszedł list od Gonzala. Napisał, że odbył kilka rozmów z terapeutą, że zrozumiał swoje błędy i że chciałby zobaczyć Ninę bez pośredników.

Na końcu dodał: „Może moglibyśmy zacząć od nowa”.

Przeczytałam list dwa razy.

Potem odpisałam tylko jedno zdanie.

„Możesz zacząć od prawdy, ale nie ze mną”.

Schowałam kartkę do szuflady i wyszłam z Niną na balkon. Padał pierwszy śnieg, rzadki i cichy. Córka wyciągała ręce, próbując złapać płatki.

Na stole leżało małe drewniane pudełko ze srebrnymi spinkami do mankietów. Nie oddałam ich Gonzalowi. Wygrawerowana data przestała oznaczać rocznicę małżeństwa.

Stała się datą, w której przestałam czekać, aż ktoś przypomni sobie, ile jestem warta.

Nina wsunęła mi do ręki swój rysunek. Przedstawiał nas obie pod żółtą latarnią.

Spojrzałam na srebrne spinki, a potem na światło odbijające się w śniegu.

Tym razem to ja wracałam do domu.