CZĘŚĆ 4

…leżał w kieszeni Denise.

Telefon zadzwonił ponownie, zanim ktokolwiek zdążył się odezwać.

Detektyw Hayes kazał Camille odłożyć go na stół.

— Nie odbieraj — powiedział.

— A jeśli to on? — wyszeptała.

— Aaron nie żyje.

Denise stała przy ścianie z twarzą białą jak papier. Przez kilka sekund patrzyła na telefon, a potem nagle ruszyła do drzwi.

— Muszę iść.

Hayes zagrodził jej drogę.

— Nigdzie pani nie idzie.

— Nie ma pan prawa mnie zatrzymywać.

— Mam nakaz przeszukania pani domu i samochodu.

Wydobył dokument z kieszeni.

Denise cofnęła się o krok.

— Nora, powiedz im, że to pomyłka.

Spojrzałam na nią.

Jeszcze dzień wcześniej błagałabym, żeby ktoś oszczędził jej wstydu. Teraz przypomniałam sobie, jak siedziała obok Camille w szpitalu, jak ścisnęła jej dłoń, kiedy ja dowiedziałam się, że zostałam wdową.

— Nie mam już czego za ciebie mówić — odpowiedziałam.

Policjanci znaleźli zapasowy klucz w kieszeni płaszcza Denise, zawinięty w rachunek z apteki. W jej samochodzie leżało opakowanie po leku nasercowym. Kyle próbował wyjść tylnymi drzwiami, ale zatrzymano go na podjeździe.

Frank zadzwonił do adwokata.

— Powiedz im, że mój syn miał problemy z sercem — powtarzał. — Powiedz, że to była tragedia.

Adwokat przyjechał po czterdziestu minutach. Przeczytał zeznania, obejrzał wydruki przelewów i przesłuchał nagranie z głosu Aarona.

Potem zamknął teczkę.

— Nie będę państwa reprezentował.

Denise poderwała głowę.

— Zapłaciliśmy panu.

— Zwrócę zaliczkę. Nie będę bronił ludzi, którzy ukrywali dowody i próbowali przenieść majątek na osobę trzecią.

— Jest pan naszym prawnikiem!

— Byłem. Już nie jestem.

W komisariacie odtworzono rodzinie pełne nagranie.

Siedziałam za szybą razem z Megan. Po drugiej stronie stołu Denise, Frank, Kyle i Camille słuchali głosu człowieka, którego wszyscy podobno kochali.

— Nora nie sprawdza dokumentów — mówił Aaron. — Wystarczy, że powiem, iż to dla firmy.

Kyle zakrył twarz.

— Przestańcie — wyszeptał.

— To ty powiedziałeś, że trzeba użyć jej podpisu — odpowiedziała Denise.

— Nie wiedziałem, że on to nagrywa.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Po trzech synach mąż wezwał mnie do szpitala z noworodkiem, a pielęgniarka na mój widok nagle odwróciła wzrok

Frank wstał gwałtownie.

— Wszyscy milczcie!

Ale nagranie trwało.

— Jeśli coś pójdzie źle, matka ma klucz — mówił Aaron. — Camille poda mi lek dopiero wtedy, kiedy podpiszę przekazanie udziałów. Nie chcę umrzeć. Chcę tylko, żeby Nora nie mogła już niczego zatrzymać.

Camille zaczęła szlochać.

— To nie ten fragment — powiedziała. — Tego nie słyszałam.

Detektyw Hayes wszedł do pokoju.

— Nie podałaś mu leku. Zrobiła to Denise.

Denise zamknęła oczy.

— Chciałam go przestraszyć — powiedziała. — Jedna dawka miała sprawić, że trafi do szpitala. Miał podpisać dokumenty, kiedy będzie słaby. Nie wiedziałam, że serce nie wytrzyma.

— A potem zostawiłaś brelok w jego kieszeni? — zapytałam.

— Chciałam, żeby wyglądało, jakby sam wziął lek. Wszyscy wiedzieli, że zawsze nosił przy kluczach małe ozdoby.

— I kazałaś mi zapłacić za pogrzeb.

Denise spojrzała na mnie bezradnie.

— Nie wiedziałam, co robić.

— Wiedziałaś. Robiłaś to przez lata.

Śledztwo trwało trzy miesiące.

Potwierdzono, że Denise zdobyła lek przez fałszywą receptę, a Kyle wykorzystał moje dane do przelewów i podrobił dwa podpisy. Frank ukrywał dokumenty spółki. Camille nie podała trucizny, ale przyznała się do przyjmowania pieniędzy i ukrywania romansu.

Denise i Kyle trafili do aresztu, a później usłyszeli wyroki za oszustwo, fałszowanie dokumentów i spowodowanie śmierci. Frank dostał karę w zawieszeniu i obowiązek zwrotu pieniędzy. Camille oddała mieszkanie oraz wszystkie środki, które jeszcze posiadała.

Nie czułam satysfakcji.

Czułam zmęczenie.

Najtrudniejszy był dzień, kiedy musiałam opróżnić sypialnię Aarona. W szafie zostały trzy koszule, para butów do biegania i pudełko po zegarku. Na półce stało zdjęcie z naszej pierwszej rocznicy. Trzymałam wtedy w dłoni mosiężną latarnię, którą podarował mi Aaron.

Przez chwilę chciałam wyrzucić ją do śmieci.

Nie zrobiłam tego.

Włożyłam ją do małego kartonowego pudełka razem z rachunkami, dokumentami i kartką, na której kiedyś napisał: „Zawsze znajdziesz drogę”.

Sześć tygodni później przeprowadziłam się do miasta nad rzeką. Wynajęłam mieszkanie z wysokimi oknami i kuchnią tak małą, że jedna osoba musiała się w niej obracać bokiem.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mąż zostawił mnie dla młodszej siostry, a podczas ich ślubu moja córka podniosła kartkę — jego uśmiech natychmiast zgasł

W poniedziałki pracowałam przy audytach dla małych firm. We wtorki chodziłam na terapię. W środy dzwoniłam do Megan, nawet jeśli nie miałyśmy sobie nic ważnego do powiedzenia.

Pewnego wieczoru siedziałyśmy nad rzeką, a jej córka Lila rysowała kredą na chodniku.

— Ciociu Noro, narysowałam ci dom — powiedziała.

Na obrazku były cztery ściany, żółte okna i latarnia morska stojąca obok drzwi.

— Dlaczego latarnia? — zapytałam.

Lila wzruszyła ramionami.

— Żebyś wiedziała, gdzie wrócić.

Odwróciłam twarz, żeby nie zobaczyła moich łez.

Pierwszy śnieg spadł w listopadzie. Siedziałam wtedy przy biurku, piłam herbatę z pomarańczą i sprawdzałam umowę z nowym klientem. Po raz pierwszy od wielu lat na moim rachunku nie było obcych przelewów, rodzinnych zobowiązań ani rachunków Aarona.

Były moje pieniądze.

Moje mieszkanie.

Moje życie.

W grudniu dostałam wiadomość od Camille.

„Nora, wiem, że nie mam prawa prosić. Chcę tylko oddać ci ostatnią rzecz Aarona. Powiedział, że powinien dać ci ją osobiście.”

Załącznikiem było zdjęcie małego metalowego pudełka.

Przez długi czas patrzyłam na ekran.

Potem odpisałam: „Nie chcę niczego, co miało mnie zranić. Proszę, przekaż to policji”.

Camille próbowała jeszcze raz.

„On mówił, że cię kochał.”

Tym razem odpowiedziałam od razu.

„Być może. Ale miłość, która wymaga ode mnie ślepoty, nie jest miejscem, do którego wrócę.”