Przez pomyłkę obudziłam się w cudzym łóżku, a kiedy policja zapukała do drzwi, jego twarz nagle pobladła

O ósmej rano policja wyważyła drzwi do apartamentu, w którym obudziłam się z lufą pistoletu pod brodą.

Jeszcze kilka godzin wcześniej byłam tylko zmęczoną koordynatorką przyjęcia charytatywnego. Teraz siedziałam pod ciężką kołdrą w obcym łóżku, w jedwabnej halce, a nad sobą miałam mężczyznę o zimnych, stalowych oczach.

— Nie krzycz — powiedział cicho. — Jeśli zaczniesz, sprzątaczka będzie rano szorowała twoją krew z egipskiej bawełny.

Przełknęłam ślinę. Gardło miałam suche jak papier.

— Ja… pomyliłam pokój. Miałam być w czterysta czternastym.

Mężczyzna nie odsunął broni.

— Kto cię przysłał?

— Nikt. Nazywam się Chloe Henderson. Pracuję przy gali Winds of Change. Jestem zwyczajną pracownicą hotelu, która nie powinna tu być.

Drzwi łazienki otworzyły się bezszelestnie. Do środka wszedł wysoki mężczyzna w czarnym garniturze. Na jego dłoni, obok blizny ciągnącej się od kciuka do nadgarstka, wisiała papierowa osłonka na kartę.

— Szefie — powiedział. — Mówi prawdę. Osłonka jest na pokój czterysta czternaście. Karta została zaprogramowana na czterysta dwunasty.

Mężczyzna nade mną powoli opuścił pistolet.

— Błąd recepcji — mruknął. — Oczywiście.

Dopiero wtedy go rozpoznałam. Dominic Castille. Nazwisko, o którym w Chicago mówiło się ciszej niż o śmierci. Oficjalnie właściciel nieruchomości i hoteli. Nieoficjalnie człowiek, którego bali się nawet ci, którzy sami nie bali się nikogo.

— Ubierz się — rozkazał.

— Chcę tylko wyjść.

— To przestało być możliwe kilka minut temu.

O trzeciej piętnaście w pokoju dwieście cztery znaleziono Vincenta Morettiego z kulą w głowie. Policja twierdziła, że Dominic był widziany przy schodach. Kiedy o ósmej rozległo się pukanie, Dominic miał już gotową wersję wydarzeń.

— Powiesz, że byłem z tobą przez całą noc — powiedział, poprawiając mankiet. — Że nie wychodziłem ani na minutę.

— Nie będę kłamać dla człowieka z bronią.

— Nie proszę cię o przysługę. Daję ci szansę przeżyć ten poranek.

Drzwi otworzyły się. Do środka weszło trzech policjantów w cywilnych ubraniach. Na czele szedł detektyw Rayburn, siwy, ciężki i zadowolony z siebie.

— Dominic — powiedział. — Trudna noc?

— Dla niektórych trudniejsza niż dla innych.

Rayburn spojrzał na mnie.

— Kim ona jest?

— Moją prywatną sprawą.

— Vincent Moretti nie żyje. Świadek widział mężczyznę podobnego do ciebie przy schodach między trzecią a trzecią trzydzieści.

Serce waliło mi tak mocno, że czułam puls w szyi. Dominic usiadł obok mnie i odsunął mi kosmyk włosów z policzka. Jego palce były ciepłe, ale dotyk przypominał mi o pistolecie leżącym na stoliku.

— Powiedz mu — szepnął.

Rayburn pochylił się nade mną.

— Jeśli jesteś zmuszana, wystarczy jedno słowo.

Spojrzałam na drzwi. Potem na Dominica. Przypomniałam sobie rachunki za leczenie mamy, telefon ze szpitala i ostrzeżenie mężczyzny stojącego przy łazience.

— Był ze mną — powiedziałam. — Całą noc.

Na twarzy Dominica pojawiło się coś, czego się nie spodziewałam. Nie triumf. Zaskoczenie.

Rayburn zacisnął szczękę.

— Sprawdzimy nagrania. A wtedy oboje będziecie mieli problem.

Kiedy policjanci wyszli, natychmiast odsunęłam się od Dominica.

— Skłamałam. Teraz pozwól mi odejść.

Podszedł do okna. Chicago budziło się za szybą, mokre i stalowe.

— Nagrania pokażą, że weszłaś do tego apartamentu o trzeciej. Rayburn sprawdzi, kim jesteś. Dowie się o twojej pracy i o długach za leczenie twojej matki w Northwestern Memorial.

Zamarłam.

— Skąd wiesz o mojej mamie?

Dominic odwrócił się, a jego twarz nagle stężała.

— Bo ktoś od wczoraj bardzo dokładnie śledzi twoje życie. I właśnie dlatego nie możesz jeszcze wyjść…

CZĘŚĆ 2

— Co to znaczy, że ktoś śledzi moje życie? — zapytałam.

Była ósma dwadzieścia rano. Stałam boso na zimnej marmurowej podłodze, a papierowa osłonka na kartę leżała między nami jak dowód zbrodni. Na jej brzegu widniała tłusta plama po mojej szmince.

Dominic nie odpowiedział od razu. Dante, mężczyzna z blizną, zamknął drzwi i sprawdził zamek.

— Twoja matka jest na oddziale onkologii — powiedział Dominic. — Wczoraj wieczorem ktoś próbował uzyskać dostęp do jej dokumentacji. Dziś rano dwóch mężczyzn pytało pielęgniarkę, czy masz klucz do mieszkania.

— Kłamiesz.

— Chciałbym.

— Skąd masz te informacje?

— Ludzie, którzy obserwują mój dom, zauważyli ich wcześniej.

Wciągnęłam na siebie czarną spódnicę, ale zamek zaciął się na rozdartej podszewce. Palce trzęsły mi się tak bardzo, że nie mogłam go dopiąć.

— Muszę zadzwonić do mamy.

— Zadzwoń.

Podał mi telefon. Wybrałam numer oddziału. Po trzech sygnałach odezwała się pielęgniarka.

— Dzień dobry, oddział dwunasty. W czym mogę pomóc?

— Chcę rozmawiać z Helen Henderson. Jestem jej córką.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Pani Henderson została przeniesiona.

— Dokąd?

— Nie mogę podawać takich informacji.

— To ja opłacam jej leczenie! Proszę mi powiedzieć, gdzie jest moja matka!

Połączenie się zakończyło.

Telefon prawie wypadł mi z ręki. Dominic chwycił go przed upadkiem.

— Teraz rozumiesz, dlaczego nie możesz po prostu wyjść?

— To przez ciebie.

— Nie. Ale przez człowieka, który zabił Vincenta Morettiego, możesz stracić nie tylko pracę.

O dziewiątej siedzieliśmy w małym pokoju konferencyjnym na drugim piętrze hotelu. Na stole stała moja zimna kawa, a obok niej metalowa spinka do włosów, którą znalazłam rano na poduszce. Nie należała do mnie.

Dante rozłożył zdjęcia z monitoringu.

— Vincent wszedł do pokoju dwieście cztery o drugiej pięćdziesiąt osiem — powiedział. — Dominic przyjechał do hotelu godzinę wcześniej i nie opuścił apartamentu.

— A nagranie z korytarza?

— Zniknęło.

— Jak wygodnie — rzuciłam.

Dominic spojrzał na mnie bez gniewu.

— Nie oczekuję, że mi zaufasz. Potrzebuję tylko, żebyś przypomniała sobie wszystko z gali.

Przymknęłam oczy. Sala balowa. Kryształowe żyrandole. Goście. Obsługa. Dźwięk wózka z kieliszkami. Na końcu stołu dla sponsorów siedział Vincent Moretti, choć wcześniej twierdził, że nie przyjdzie.

— Miał przy sobie czerwoną teczkę — powiedziałam. — Widziałam ją, kiedy rozmawiał z Rayburnem przy bocznym wyjściu.

Dante uniósł głowę.

— Rayburn był na gali?

— Tak. Powiedział, że pilnuje bezpieczeństwa.

Dominic podszedł do okna. Mięśnie jego szczęki napięły się.

— Rayburn nie zajmuje się ochroną przyjęć charytatywnych.

— Może znał Vincenta.

— Znał go bardzo dobrze.

W południe pojechaliśmy do biura fundacji. Dominic prowadził sam, bez kierowcy, a ja siedziałam obok, ściskając w dłoni kartę dostępu do zaplecza. W radiu mówiono o śmierci Morettiego. Prowadzący nazywał Dominica głównym podejrzanym.

— Dlaczego nie powiesz policji, że Rayburn był na gali?

— Bo Rayburn ma przyjaciół w policji, a ja mam opinię, której nikt nie zamierza podważać.

— Czyli jesteś winny?

— Jestem winny wielu rzeczy. Tej śmierci nie.

W biurze odtworzyłam kopię zapasową nagrań z gali. Jako koordynatorka miałam dostęp do systemu kamer. Pliki miały zostać automatycznie usunięte po dwudziestu czterech godzinach, ale jedna kamera przy bocznym wyjściu nie zarejestrowała poprawnego zakończenia zapisu.

Na ekranie pojawił się Vincent z czerwoną teczką. Za nim szedł Rayburn.

Potem obraz zadrżał.

Mężczyźni weszli do korytarza prowadzącego do zaplecza. Rayburn obejrzał się w stronę kamery. W jego dłoni błysnął klucz do hotelowego pokoju.

Dominic pochylił się nad ekranem.

— Powiększ obraz.

Zrobiłam to. Na twarzy Rayburna nie było już ani śladu uprzejmości.

Nagle mój telefon zadzwonił. Numer był nieznany.

— Chloe Henderson? — zapytał obcy głos. — Jeśli pokażesz komukolwiek ten zapis, twoja matka nie dożyje wieczora.

Połączenie urwało się, zanim zdążyłam odpowiedzieć.

Dominic wyrwał mi telefon z ręki. W tym samym momencie na ekranie pojawiła się nowa wiadomość: zdjęcie mojej matki siedzącej na wózku, w pustym korytarzu szpitala. Pod fotografią widniało jedno zdanie.

„Przywieź nagranie do pokoju 204 o północy albo następne zdjęcie będzie ostatnie…”

CZĘŚĆ 3

— To pułapka — powiedział Dominic.

Była dwudziesta trzecia czterdzieści, a my staliśmy w jego apartamencie przy stole zasypanym wydrukami. Zdjęcie mamy leżało obok mojej hotelowej karty. Na odwrocie papierowej osłonki ktoś zostawił niewielki ślad czerwonego wosku, taki sam jak na pieczęci z teczki Vincenta.

— Jeśli nie pójdę, zabiją ją.

— Jeśli pójdziesz sama, zabiją ciebie.

Dante wszedł z laptopem pod pachą.

— Znalazłem kopię drugiej kamery. System miał ukryty zapis lokalny.

Podłączył komputer. Na ekranie pojawił się korytarz na drugim piętrze hotelu. Zegar wskazywał trzecią czternaście.

Najpierw zobaczyliśmy Vincenta. Szedł chwiejnie, trzymając się ściany. Za nim pojawił się Rayburn. W ręku miał broń.

— Zatrzymaj — powiedział Dominic.

Obraz znieruchomiał.

— Powiększ.

Dante zrobił to. Rayburn przyłożył pistolet do karku Vincenta. Vincent odwrócił głowę i powiedział coś, czego nie było słychać.

— Włącz dźwięk — poprosiłam.

Dante podniósł głośność. Z głośników dobiegł szum wentylacji, a potem urywany głos Vincenta.

— Oddałem ci pieniądze. Nie mam już nic.

— Masz teczkę — odpowiedział Rayburn.

— Castille cię zniszczy.

— Castille będzie wyglądał jak morderca. A ty przestaniesz mówić.

Na nagraniu padł strzał. Vincent osunął się na podłogę. Rayburn pochylił się nad nim, zabrał czerwoną teczkę i przeciągnął ciało do pokoju dwieście cztery.

W pokoju nikt się nie odezwał.

Poczułam, że kolana odmawiają mi posłuszeństwa. Oparłam się o stół.

— To on go zabił.

— Tak — powiedział Dominic. — A potem potrzebował mojego nazwiska, żeby odwrócić uwagę.

Dante otworzył teczkę znalezioną wcześniej w sejfie Dominica. W środku były rachunki, zdjęcia i lista przelewów. Rayburn przez trzy lata wymuszał pieniądze od Vincenta, a potem zaczął szantażować także ludzi z rodziny Castille.

— Dlaczego nie przekazałeś tego policji? — zapytałam.

Dominic patrzył na ekran.

— Bo ostatni człowiek, który próbował złożyć zeznania, zniknął. I dlatego potrzebowałem świadka, którego Rayburn nie znał.

— Wykorzystałeś mnie.

— Tak.

To jedno słowo zabolało bardziej niż wymówki.

— Nawet kiedy zagroziłeś mi bronią?

— Wtedy myślałem, że jesteś częścią planu Morettiego. Potem próbowałem cię chronić, ale zrobiłem to tak, jak umiem. Źle.

Telefon Dantego zawibrował. Odczytał wiadomość i pobladł.

— Szpital potwierdził, że Helen nie została przeniesiona zgodnie z procedurą. Zabrał ją mężczyzna z fałszywym poleceniem lekarskim.

Zobaczyłam przed oczami twarz mamy. Jej cienkie dłonie. Żółtą bransoletkę pacjentki.

— Rayburn ją ma.

— Tak — odpowiedział Dominic. — I wie, że mamy dowód.

Wstał, sięgając po płaszcz.

— Jedziemy do pokoju dwieście cztery. Ale nie damy mu nagrania. Damy mu coś, co sprawi, że sam przyzna się do wszystkiego.

— A jeśli mama już nie żyje?

Dominic zatrzymał się przy drzwiach. Po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach nie chłód, lecz strach.

— Wtedy odnajdziemy człowieka, który to zrobił.

O północy weszliśmy do pustego pokoju. Rayburn czekał przy oknie z bronią, a obok niego stał mężczyzna w szpitalnym fartuchu. Z korytarza dobiegł dźwięk windy.

Rayburn uśmiechnął się do mnie.

— Przyniosłaś nagranie. Dobrze. Teraz powiedz Dominicowi, że wiesz, kto naprawdę zapłacił za leczenie twojej matki…