CZĘŚĆ 4

Mecenas Wolski trzymał teczkę na kolanach, a Eugeniusz patrzył przez szybę samochodu na przesuwające się światła.

Aleksy prowadził zbyt szybko.

— Powiedzcie mi wreszcie, co jest w tym dokumencie — zażądał.

— Twój dziadek wyjaśni ci to sam — odpowiedział mecenas.

— To dotyczy firmy?

— Dotyczy ludzi, którzy mieli ją chronić.

Szpitalny korytarz pachniał środkami dezynfekującymi. Pielęgniarka czekała przy windzie i nerwowo ściskała kartę pacjenta.

— Stan pana Karpenki jest stabilny, ale odmawia zabiegu.

— Co mówi? — zapytał Aleksy.

— Że najpierw musi zobaczyć Nadię.

Weszliśmy do sali.

Eugeniusz leżał pod cienkim kocem. Na szafce obok łóżka stała jego laska z mosiężnym liściem. Zobaczyłam, że jedna krawędź liścia jest starta, jakby przez lata przesuwał po niej kciuk.

— Podejdź, dziecko — powiedział.

— Jak się pan czuje?

— Jak człowiek, który zbyt długo odkładał prawdę.

Aleksy zatrzymał się przy drzwiach.

— Dziadku, nie możesz dalej manipulować wszystkimi wokół siebie.

— Masz rację. Dlatego dziś przestanę.

Mecenas otworzył teczkę.

— Eugeniusz Karpenko sporządził nowy dokument dwa miesiące temu. Zgodnie z nim pakiet kontrolny firmy miał zostać przekazany osobie, która przez rok pozostawała w legalnym małżeństwie z jego wnukiem i nie korzystała z nazwiska ani majątku rodziny dla własnej korzyści.

Aleksy wpatrywał się w papier.

— Nadio…

— Nie wiedziałam o tym — powiedziałam natychmiast.

— Wiem — odparł Eugeniusz. — Właśnie dlatego zostałaś wybrana.

— Nie jestem częścią waszej wojny.

— Nie chcę, żebyś nią była. Chcę, żebyś miała możliwość odejścia bez tego, by mój wnuk zrobił z ciebie winowajczynię.

Aleksy spojrzał na mnie.

— Myślałem, że próbowałaś dostać się do firmy przez małżeństwo.

— To ty zapomniałeś, że masz żonę.

Te słowa uderzyły go mocniej niż krzyk. Opuścił wzrok.

— Masz rację.

Eugeniusz podpisał zgodę na operację. Potem wskazał na drugi dokument.

— Jeśli umrę przed zakończeniem zabiegu, Nadia otrzyma tymczasową kontrolę nad fundacją i audyt nad działem zarządzanym przez Weronikę. Nie po to, by ją karać. Po to, żeby nikt nie mógł ukryć nadużyć.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Mąż zażądał rozwodu, gdy trzymałam naszego niemowlaka na rękach, lecz mój spokojny odjazd sprawił, że jego twarz nagle pobladła

— A jeśli nie chcę? — zapytałam.

— Wtedy możesz odmówić.

Pomyślałam o babci, o jej drżących dłoniach po operacji, o latach, kiedy liczyłyśmy każdą monetę. Pomyślałam o tym, jak często ludzie bogaci nazywali wyborem coś, co dla mnie było jedyną drogą ratunku.

— Podpiszę tylko audyt — powiedziałam. — Nie chcę waszych udziałów.

Aleksy patrzył na mnie długo.

— A małżeństwo?

— Kończy się za trzy tygodnie.

— Chcę cię poznać, zanim się skończy.

— Przez rok miałeś taką możliwość.

— Wiem.

Operacja rozpoczęła się o dziewiętnastej czterdzieści. W tej samej chwili telefon Aleksego zadzwonił po raz kolejny. Tym razem dzwonił ochroniarz z siedziby firmy.

— Panie Karpenko, policja jest na miejscu. Pani Sawczuk próbowała usunąć dane z komputera i zaatakowała pracownika działu prawnego.

— Czy znaleziono kopie przelewów?

— Tak. Są też nagrania rozmów.

Aleksy zacisnął powieki.

— Jakich rozmów?

Odpowiedź usłyszeliśmy wszyscy.

— Pani Sawczuk mówiła, że trzeba skompromitować pańską żonę, zanim dziadek podpisze dokumenty.

Weronika została zatrzymana tego wieczoru. Roman również złożył skargę, twierdząc, że padł ofiarą pomówienia, lecz nagranie z korytarza mówiło samo za siebie.

Dwa dni później Aleksy poprosił mnie, żebym przyszła do sali projekcyjnej firmy. Na ekranie zatrzymał zapis z pierwszego dnia.

Słychać było głos Romana.

— Taka kobieta jak pani może szybko zajść wysoko, jeśli nauczy się dogadzać właściwym osobom.

Potem mój głos.

— Proszę się odsunąć.

I jego ręka na mojej talii.

Aleksy wyłączył nagranie.

— Słuchając tego, miałem wrażenie, że mówię o kimś obcym — powiedział.

— A mówiłeś o mnie?

— Nie. O sobie. O człowieku, który widział w tobie tylko problem do rozwiązania.

— To już przeszłość.

— Dla mnie dopiero teraz stała się prawdą.

Nie odpowiedziałam.

Wróciłam do mieszkania babci po swoje rzeczy. Mój mały pokój był prawie pusty. Na biurku została tylko fotografia z naszej pospiesznej ceremonii. Oboje mieliśmy maseczki, a ostre światło urzędu rozmazało nasze twarze. Obok zdjęcia leżał mosiężny żuraw.

Babcia weszła za mną z kubkiem herbaty.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Wyrzuciłem żonę z domu dla innej kobiety, lecz trzy dni później zamknięta szuflada sprawiła, że moja matka pobladła

— Nie zabierzesz go?

— Zabiorę. Tylko nie wiem jeszcze dokąd.

— Do miejsca, w którym nie będziesz musiała prosić o pozwolenie na własne życie.

Trzy tygodnie później spotkaliśmy się z Aleksym u notariusza. Przyniósł dokumenty, a także małe pudełko.

— Co to? — zapytałam.

— Nie otwieraj, jeśli nie chcesz.

W środku znajdowała się nowa karta dostępu do pracowni projektowej oraz list od Eugeniusza, który wracał do zdrowia.

„Nie oddaję ci firmy. Oddaję ci drzwi, które wcześniej przed tobą zamknięto.”

Podpisałam rozwód.

Aleksy zrobił to samo.

— Nadio — powiedział, kiedy wychodziliśmy — gdybym poprosił cię, żebyś została, odmówiłabyś?

— Tak.

Przyjął to bez protestu.

— Zasłużyłem na tę odpowiedź.

Minęły cztery miesiące.

Zaczęłam pracę w nowej pracowni projektowej na obrzeżach miasta. Projektowałam opakowania, które można było ponownie wykorzystać, i prowadziłam zajęcia dla studentów. Na biurku stał kubek z pękniętym uchem, a obok niego zawsze leżał mosiężny żuraw.

Babcia przychodziła do mnie w każdy czwartek. Przynosiła zupę, narzekała na pogodę i udawała, że nie cieszy się z mojej niezależności.

Pewnego grudniowego popołudnia odwiedziła mnie w pracowni. Za oknem spadał pierwszy śnieg.

— Mamo, zobacz — powiedziała, pokazując rysunek sześcioletniego wnuka sąsiadki, który chodził na moje zajęcia. — Narysował cię jako królową.

Na kartce stała dziewczynka z wielkim żurawiem w dłoni. Nad nią wisiały drzwi bez klamki.

— Chyba nie umie jeszcze rysować zamków — zażartowałam.

— Umie. Tylko nie narysował zamka.

Wieczorem dostałam wiadomość od Aleksego.

„Dziadek pyta, czy przyjdziesz na kolację. Ja chciałbym zapytać o coś jeszcze. Nie jako twój mąż. Jako człowiek, który dopiero uczy się być uczciwy.”

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam.

„Nie wrócę do twojego życia. Ale mogę przyjść raz, jeśli Eugeniusz naprawdę chce mnie zobaczyć.”

Odpowiedź pojawiła się po minucie.