Po wypadku mąż przedstawił mnie jako siostrę, a gdy zobaczyłam jego drugą żonę, jego ręka nagle zadrżała

Kiedy otworzyłam oczy po wypadku, mój mąż siedział przy łóżku i spokojnie oznajmił, że jest moim bratem.

Przez kilka sekund patrzyłam na Aleksandra Mendozę, czekając, aż pryśnie jego ponura mina i powie, że wreszcie udało mu się mnie nabrać. Od trzech lat był moim mężem, a jego poczucie humoru zwykle kończyło się na poprawieniu krzywo odłożonej książki.

Nie miałam amnezji. Pamiętałam uderzenie samochodu w barierkę, zapach poduszki powietrznej i mosiężną spinkę w kształcie jaskółki, którą Aleksander przypiął do mojego szalika w dniu ślubu. Pamiętałam też jego twarz, kiedy wyciągano mnie z rozbitego auta.

Dlatego uniosłam brwi i zapytałam:

— Naprawdę jesteś moim bratem?

Aleksander nawet nie mrugnął.

— Biologicznym. Przestań żartować, Walerio.

To było tak absurdalne, że prawie się roześmiałam. Prawie.

— A gdzie są rodzice?

— Nie żyją.

— To przynajmniej wyjaśnia, dlaczego rodzina wydaje mi się taka ponura.

Jego szczęka stwardniała. Wtedy po raz pierwszy poczułam coś zimnego pod żebrami. Nie strach. Raczej ostrzeżenie, którego nie umiałam jeszcze nazwać.

Przez tydzień odgrywałam rolę zagubionej młodszej siostry. Aleksander przynosił mi zupę, poprawiał kołdrę i mówił lekarzom, że zawsze byłam impulsywna. Robił to z taką pewnością, że pielęgniarki zaczęły patrzeć na mnie z litością.

Ja zaś obserwowałam jego dłonie. Na lewej nadal nosił obrączkę. Moją obrączkę. Tę, którą wybraliśmy po długiej kłótni w małym zakładzie jubilerskim przy ulicy Marszałkowskiej.

— Dlaczego nosisz obrączkę, skoro jestem twoją siostrą? — zapytałam w środowe popołudnie.

Aleksander szybko wsunął dłoń do kieszeni.

— To pamiątka po kimś.

— Po kimś, kogo kochałeś?

— Walerio, odpoczywaj.

Tego samego wieczoru powiedział, że muszę poznać pewną osobę. Zaprowadził mnie do prywatnej sali na końcu korytarza. W środku leżała blada kobieta z krótkimi włosami i przezroczystą skórą. Na stoliku obok stał kubek z pękniętym uchem, a przy łóżku wisiała kroplówka.

— To Mariana — powiedział Aleksander. — Moja żona.

Kobieta uśmiechnęła się słabo.

— Walerio, tak się cieszę, że żyjesz. Jestem twoją bratową.

Przez chwilę słyszałam tylko kapanie płynu z kroplówki.

— Pokażesz mi zdjęcie waszego ślubu? — zapytałam.

Uśmiech Mariany zniknął.

— Nie mam go przy sobie.

— A jakiekolwiek zdjęcie, na którym jesteście razem?

Aleksander stanął między nami.

— Ona jest chora. Nie musisz jej przesłuchiwać.

Mariana zakaszlała. Aleksander natychmiast podał jej wodę, otarł usta serwetką i przytrzymał szklankę przy jej wargach. Robił to z czułością, którą znałam aż za dobrze.

Wyszłam na korytarz, zanim łzy zdążyły spaść.

Dogonił mnie przy windzie.

— Mariana ma zaawansowanego raka płuc — powiedział. — Jej ojciec pomógł mi kiedyś skończyć studia i opiekował się moją babcią. Przed śmiercią poprosił, żebym jej nie zostawił.

— Więc dlatego jest twoją żoną?

— To bardziej skomplikowane.

— Dla mnie nie.

Wtedy zadzwonił jego telefon. Włączył głośnik, bo miał ręce zajęte dokumentami.

— Kochanie, już dotarłeś do Walerii? — odezwała się Mariana. — Nie martw się o mnie. Sama dam sobie radę z biopsją.

Aleksander zbladł.

Mieliśmy jechać do mieszkania jego przyjaciół. Zamiast skręcić w lewo, włączył prawy kierunkowskaz. Kilka minut później zatrzymał się przed innym budynkiem.

— Kupiłem mieszkanie blisko szpitala — wyjaśnił. — Żebym mógł się nią zajmować.

W środku zobaczyłam dwie pary kapci, dwa kubki przy zlewie i zdjęcie Mariany na lodówce. Na stole leżał rachunek za nowy zamek.

Aleksander sięgnął do szuflady i wyjął cienką, czarną teczkę. Jego palce drżały.

— Walerio, musisz coś zobaczyć. To wyjaśni, dlaczego wszystko wygląda inaczej, niż pamiętasz.

Zacisnęłam dłoń na mosiężnej jaskółce ukrytej pod bluzką. Aleksander otworzył teczkę, a ja pochyliłam się nad pierwszą kartką…

CZĘŚĆ 2

Aleksander wysunął z teczki kilka dokumentów i położył je na stole obok rachunku za zamek. Papier pachniał świeżym tuszem. Zbyt świeżym jak na coś, co miałoby opisywać nasze wspólne życie.

— To są dokumenty medyczne — powiedział. — Po wypadku lekarze uznali, że możesz mieć zaburzenia pamięci.

— Lekarze czy ty?

— Nie zaczynaj.

Na pierwszej stronie widniało moje imię, numer dowodu i data wypadku. W rubryce dotyczącej najbliższej rodziny wpisano: Aleksander Mendoza, brat.

Poczułam, jak mięśnie karku napinają się pod cienką koszulą.

— Kto to podpisał?

— Ja.

— Jako mój brat?

— Tak było bezpieczniej.

— Dla kogo?

Przez chwilę patrzył na mnie tak, jak dawniej podczas naszych kłótni. W jego oczach nie było już czułości. Była kalkulacja.

— Mariana nie może się denerwować — odparł.

— To nie odpowiada na moje pytanie.

Odwrócił wzrok. Na półce stało pudełko po lekach, a pod nim leżał mój czerwony szal. Ten sam, który miałam na sobie w samochodzie. Ktoś wyprał go z krwi, ale na brzegu wciąż widniała ciemna plama.

— Dlaczego mój szal jest tutaj? — spytałam.

Aleksander poruszył ustami, lecz nie wydał dźwięku.

— Znalazłem go w aucie — powiedział w końcu.

— Myślałam, że samochód trafił na policyjny parking.

— Zabrałem kilka rzeczy.

— Bez pytania?

— Byłaś nieprzytomna.

Wsunęłam dłoń do kieszeni i włączyłam nagrywanie w telefonie. Nie wiedziałam jeszcze, czego szukam, ale po raz pierwszy przestałam udawać bezradną.

Następnego ranka w szpitalu poprosiłam pielęgniarkę o telefon do mojego adwokata, Piotra Lewickiego. Aleksander wszedł do sali dokładnie w chwili, gdy wymawiałam jego nazwisko.

— Nie możesz teraz rozmawiać z prawnikami — powiedział.

— Dlaczego?

— Bo jesteś zdezorientowana.

— A ty jesteś moim bratem, więc nie mam prawa mieć własnego adwokata?

Pielęgniarka upuściła metalową tacę. Dźwięk odbił się od ścian jak alarm.

Aleksander podszedł bliżej.

— Podpisałaś już zgodę, żebym podejmował decyzje w twoim imieniu.

— Kiedy?

— Wczoraj wieczorem.

— Niczego nie podpisywałam.

Jego twarz stężała.

— Nie pamiętasz.

Piotr przyjechał po południu. Aleksander próbował go zatrzymać na korytarzu, ale prawnik wszedł do sali z mokrym parasolem i skórzaną teczką.

— Pani Walerio, potrzebuję odpowiedzi na jedno pytanie — powiedział. — Czy Aleksander Mendoza jest pani mężem?

— Tak.

Aleksander zamknął drzwi.

— Ona ma wstrząśnienie mózgu.

Piotr wyjął z teczki odpis aktu małżeństwa.

— W takim razie ciekawe, dlaczego w dokumentacji szpitalnej figuruje jako pani brat, a pani mieszkanie zostało wczoraj zgłoszone do sprzedaży.

Poczułam, że podłoga odpływa mi spod stóp.

— Kto zgłosił sprzedaż?

Piotr spojrzał na Aleksandra.

— Pełnomocnik działający na podstawie podpisu, którego autentyczność budzi poważne wątpliwości.

Mariana pojawiła się w drzwiach, opierając się na metalowym stojaku do kroplówki. Jej twarz była biała, ale głos miała spokojny.

— Nie chciałam, żeby tak to wyglądało.

— Jak więc miało wyglądać? — zapytałam.

— Miałaś niczego nie pamiętać przez kilka dni. Aleksander miał załatwić formalności. Potem wszystko miało wrócić do normy.

— Do jakiej normy?

Mariana popatrzyła na niego.

— Powiedz jej.

Aleksander gwałtownie odwrócił głowę.

— Milcz.

— Obiecałeś, że po wypadku sprzeda jej mieszkanie i spłacisz dług — powiedziała Mariana. — Obiecałeś, że nie będę musiała umierać z komornikiem pod drzwiami.

Zapadła cisza.

Piotr powoli podniósł telefon.

— Pani Walerio, policja ma nagranie z kamery znajdującej się przy warsztacie, do którego dzień przed wypadkiem pojechał pani samochód. Na nim Aleksander rozmawia z mechanikiem. Nie wiemy jeszcze, o czym.

— Ja wiem — wyszeptała Mariana.

Aleksander rzucił się ku niej, ale Piotr zastąpił mu drogę.

Mariana wyjęła z kieszeni mały klucz i położyła go na mojej dłoni.

— W sejfie mojego ojca jest nagranie. Jeśli je odtworzysz, zrozumiesz, dlaczego Aleksander tak bardzo chciał, żebym była jego żoną…

Zanim zdążyłam zapytać, gdzie znajduje się sejf, na korytarzu rozległy się ciężkie kroki, a klamka naszej sali zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 3

Drzwi otworzyły się gwałtownie, ale nie wszedł przez nie policjant. To był starszy mężczyzna w granatowym płaszczu, którego wcześniej widziałam przy windzie.

— Jestem Tomasz Robles, brat Ernesta — powiedział. — Mariana wezwała mnie przed chwilą.

Aleksander cofnął się o krok.

— Nie masz prawa tu być.

— Mam większe prawo niż ty do prawdy o majątku mojego brata.

Tomasz spojrzał na klucz w mojej dłoni.

— Sejf jest w kancelarii notarialnej przy ulicy Dębowej. Mamy pół godziny, zanim Aleksander zdąży zniszczyć resztę dokumentów.

— Nigdzie nie jedziesz — powiedział Aleksander.

— Nie jesteś już jej opiekunem — odparł Piotr. — A jeśli spróbujesz nas zatrzymać, za chwilę będziesz miał poważniejszy problem.

Pojechaliśmy tam w czwórkę. Mariana została w szpitalu, ale zanim zamknęły się drzwi windy, powiedziała do mnie:

— Nie wierz mu, nawet jeśli zacznie płakać.

W kancelarii pachniało kurzem i politurą. Tomasz otworzył stalowy sejf, a ze środka wyjął mały dyktafon, kopertę z pieczęcią oraz pendrive. Aleksander wbiegł kilka minut później. Miał rozpięty płaszcz i twarz człowieka, który po raz pierwszy zrozumiał, że traci kontrolę.

— Walerio, posłuchaj mnie — powiedział. — To nie jest takie proste.

— Właśnie dlatego posłucham nagrania.

Piotr nacisnął przycisk.

Najpierw usłyszałam głos Ernesta Roblesa, zachrypnięty i zmęczony.

— Jeśli to nagranie zostało odtworzone, znaczy, że Aleksander próbuje wykorzystać moją córkę albo kobietę, z którą naprawdę jest związany. Nie ufam mu od dnia, gdy odkryłem jego długi.

Aleksander zacisnął pięści.

Nagranie trwało dalej.

— Mariana nie jest moją prawną spadkobierczynią bez spełnienia warunku. Fundusz na jej leczenie zostanie wypłacony tylko wtedy, gdy jej opiekun będzie mężem i udowodni wspólne gospodarstwo domowe. Aleksander zgodził się udawać jej męża, ale nie ma prawa ruszać majątku Walerii. Waleria jest jego prawdziwą żoną, a ja widziałem akt małżeństwa.

Spojrzałam na Aleksandra.

— Udawałeś małżeństwo z Marianą dla pieniędzy?

— Dla jej leczenia — odpowiedział. — Nie rozumiesz, ile kosztowała jej terapia.

— A moje mieszkanie?

Nie odpowiedział.

Tomasz otworzył kopertę. W środku znajdowała się kopia umowy funduszu oraz wydruk wiadomości Aleksandra do mechanika.

Piotr przeczytał je na głos:

— „Odłącz czujnik hamulca, ale tak, żeby wyglądało na awarię. Po wypadku będzie zdezorientowana. Muszę tylko zdobyć jej podpis”.

W pokoju zrobiło się tak cicho, że słyszałam własny oddech.

— To nie miało jej zabić — powiedział Aleksander. — Chciałem tylko, żeby się przestraszyła. Miałem wszystko naprawić.

— Naprawić? — spytałam. — Wypadek, kłamstwo, fałszywą zgodę i sprzedaż mojego domu?

— Gdybyś wiedziała, odmówiłabyś.

— Oczywiście, że bym odmówiła.

Jego oczy wypełniły się łzami.

— Mariana umierała.

— A ty postanowiłeś, że ja mam umrzeć jako twoja żona, zanim jeszcze przestanę oddychać.

Tomasz wyjął jeszcze jeden dokument.

— Jest coś, czego Aleksander nie wie. Ernest zostawił drugą część funduszu pod warunkiem, że sprawca próby oszustwa zostanie zgłoszony policji. Jeśli tego nie zrobimy dzisiaj, pieniądze znikną.

Aleksander przestał płakać.

— Nie zgłaszajcie tego — powiedział cicho.

Piotr już wybierał numer.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Na ekranie pojawiła się wiadomość od Mariany. Było w niej tylko jedno zdanie: „Walerio, lekarze właśnie powiedzieli mi, że mam jeszcze jedną chorobę, o której Aleksander wiedział od początku. Przyjedź natychmiast, zanim dowie się o tym od kogoś innego…”