Wpadłam przez okno do baru mafijnego szefa, a gdy zobaczył moją twarz, jego uśmiech nagle zniknął

Wpadłam przez okno do baru Dantego Ravencrofta z krwią na twarzy i odłamkami szkła wciśniętymi w podeszwy butów.

Każdy kawałek lśnił w bursztynowym świetle lamp jak rozgniecione diamenty. Upadłam na drewnianą podłogę, która kosztowała więcej niż całe moje mieszkanie, i przez kilka sekund nie potrafiłam złapać oddechu. Za plecami miałam rozbitą witrynę, za nią zimną noc Chicago, a gdzieś w ciemności Marcusa i jego ludzi.

Żebra paliły mnie przy każdym wdechu. Lewa powieka puchła tak szybko, że obraz po tej stronie rozpływał się w czarną plamę. Krew z rozcięcia nad brwią spływała po policzku, kapała na białą koszulę i znikała w pęknięciach podłogi.

Przez chwilę patrzyłam na swoje odbicie w lustrze za barem.

Wyglądałam jak ktoś, kogo już dawno powinno tu nie być.

O trzeciej nad ranem lokal był pusty. Mahoniowy bar, skórzane loże, butelki ustawione równiutko za szkłem. Wszystko ciche, drogie i doskonale uporządkowane, dopóki ja nie wpadłam do środka jak ostrzeżenie.

— Masz pięć sekund, żeby wyjaśnić, dlaczego zniszczyłaś okno warte piętnaście tysięcy dolarów — odezwał się męski głos z głębi sali. — Potem strzelę ci między oczy.

Zastygłam.

Głos był spokojny, niemal łagodny. Właśnie dlatego przeszedł mnie dreszcz.

Odwróciłam się i uniosłam pięści, choć całe ciało krzyczało z bólu.

Mężczyzna wyszedł z cienia przy końcu baru.

Dante Ravencroft był wyższy, niż sądziłam. Miał szerokie ramiona, podwinięte rękawy białej koszuli i ciemny tatuaż biegnący od nadgarstka aż pod materiał. Czarne włosy opadały mu na czoło, a oczy były tak ciemne, że nie potrafiłam odgadnąć, czy patrzy na mnie z gniewem, czy już podjął decyzję.

Wiedziałam, kim był.

W Chicago wszyscy wiedzieli.

Nigdy nie oszukuj Dantego. Nigdy nie pożyczaj od Dantego. I przede wszystkim nigdy nie zmuszaj go, by sam musiał cię szukać.

Jego wzrok przesunął się po moich zakrwawionych dłoniach, rozdartej bluzce i spuchniętej twarzy. Gdy zatrzymał się na moim policzku, coś w jego wyrazie pękło.

Nie litość.

Wściekłość.

— Pytałem, dlaczego tu jesteś — powiedział ciszej.

— Przepraszam za okno — wyszeptałam. — Oddam pieniądze. Potrzebowałam tylko miejsca, w którym mogłabym…

Zachwiałam się. Palce zacisnęły mi się na oparciu najbliższej loży.

— Ukryć — dokończyłam.

Dante przeszedł przez salę trzema długimi krokami i złapał mnie za łokieć, zanim upadłam. Jego dłoń była zaskakująco delikatna. Z kieszeni mojej kurtki wysunęła się mała mosiężna spinka w kształcie latarni, pamiątka po matce. Upadła na podłogę i zadźwięczała przy bucie Dantego.

Spojrzał na nią, potem na mnie.

— Usiądź.

— Nie mogę.

— To nie była prośba.

Usiadłam, a ból przeszył mi bok tak ostro, że zacisnęłam zęby. W tej samej chwili od strony ulicy dobiegły głosy.

— Sailor!

Zamknęłam oczy.

Marcus mnie znalazł.

— Wyjdź, Sailor! — krzyknął. — Wiem, że tam jesteś!

Dante powoli odwrócił głowę w stronę rozbitego okna. Jego palce zacisnęły się na moim ramieniu.

— Kto to jest?

— Człowiek, przed którym uciekam.

— To już wiem. Chcę wiedzieć, dlaczego jest tak zdeterminowany.

Nie mogłam odpowiedzieć. W bucie, pod wyściełaną wkładką, miałam kartę pamięci. A w głowie wciąż słyszałam ostatnie słowa Marcusa: „Jeśli nie oddasz księgi, twój syn zniknie przed świtem”.

Dante pochylił się nade mną.

— Sailor, co ukradłaś?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, drzwi wejściowe zatrzęsły się od uderzenia. Szkło w ocalałej witrynie zadrżało. Marcus roześmiał się na zewnątrz, jakby właśnie wygrał.

Dante spojrzał na mnie po raz ostatni, potem sięgnął pod bar.

— Jeśli chcesz przeżyć, powiesz mi prawdę, zanim otworzę te drzwi — oznajmił.

Z głębi lokalu dobiegł trzask odbezpieczanej broni, a jego druga ręka powoli wyciągnęła się w stronę cienkiej czarnej teczki leżącej pod kasą…

CZĘŚĆ 2

…Jego palce zacisnęły się na teczce, ale zamiast ją otworzyć, Dante rzucił ją barmanowi, który pojawił się za nim bezszelestnie jak cień.

— Do tylnego wyjścia — rozkazał. — I zadzwoń do Leny. Nikogo nie wpuszczaj.

Barman skinął głową i zniknął za drzwiami prowadzącymi do kuchni. Ja próbowałam wstać, lecz nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Mosiężna spinka w kształcie latarni wciąż leżała pod butem Dantego. Podniósł ją i podał mi bez słowa.

— To ważne? — spytał.

— Należała do mojej matki.

— Więc nie zgub jej drugi raz.

Za drzwiami wejściowymi rozległo się kolejne uderzenie.

— Dante! — zawołał Marcus. — To nie twoja sprawa. Oddaj mi dziewczynę, a zapomnę o oknie.

Dante spojrzał na mnie.

— On zna moje imię. Ty znasz jego. Co was łączy?

— Pracowałam dla niego.

— Jako kto?

— Prowadziłam księgowość w jego klubach.

— A teraz?

— Teraz próbuje mnie zabić.

Na jego twarzy nie drgnął żaden mięsień, ale w oczach pojawiło się coś ciężkiego.

— To zazwyczaj nie dzieje się z powodu zaległej pensji.

— Znalazłam coś, czego nie powinnam była znaleźć.

Marcus kopnął drzwi. Zamek wytrzymał, lecz ból w moim boku przybrał na sile. Oparłam dłoń na żebrach i poczułam wilgoć pod palcami. Nie wiedziałam, czy to krew, czy tylko pot.

— Posłuchaj mnie — powiedziałam. — Jeśli mnie wydasz, rano znajdziesz na ulicy ciało mojego syna.

Po raz pierwszy Dante stracił tę idealną obojętność.

— Masz syna?

— Ośmioletniego. Noah. Jest z sąsiadką.

— Jak ma na imię sąsiadka?

— Miriam Cole.

Dante wyjął telefon i wybrał numer.

— Lena, wyślij człowieka pod adres, który ci podam. Dziecko ma zostać zabrane do bezpiecznego mieszkania. Bez syren, bez pytań. Teraz.

— Nie! — złapałam go za nadgarstek. — Jeśli Marcus ma ludzi w pobliżu…

— Właśnie dlatego wysyłam swoich.

Jego skóra była ciepła, a puls spokojny. Mój natomiast tłukł się jak ptak zamknięty w klatce.

Drzwi pękły przy trzecim uderzeniu. Do środka wpadł pierwszy mężczyzna, ale Dante poruszył się szybciej. Chwycił go za kark i uderzył jego twarzą o blat baru. Rozległ się głuchy trzask. Drugi człowiek uniósł broń, lecz barman wytrącił mu ją z ręki i powalił go na kolana.

Marcus zatrzymał się w progu.

Był w czarnym płaszczu, z mokrymi włosami przyklejonymi do czoła. Na jego ustach widniał uśmiech, który znałam aż za dobrze.

— Widzisz? — powiedział do mnie. — Wystarczyło oddać to, co zabrałaś.

Dante stanął przede mną.

— Jeszcze raz nazwiesz ją swoją własnością, a będziesz mówił przez rurkę.

Marcus parsknął.

— Nie masz pojęcia, co nosi w bucie.

Serce zatrzymało mi się na sekundę.

Dante zerknął w dół. Potem uniósł wzrok.

— W bucie?

Marcus uśmiechnął się szerzej.

— Zapytaj ją o kartę pamięci. Zapytaj, dlaczego skopiowała nagranie z magazynu przy ulicy Halsted. Zapytaj, czy powiedziała ci, kogo widziała tamtej nocy.

Dante nie odwrócił się do mnie. Jego głos stał się cichy.

— Sailor.

— To nie jest takie proste.

— Nie pytałem, czy proste. Pytałem, czy to prawda.

Wyjęłam but, rozdarłam wkładkę i wyciągnęłam maleńką kartę owiniętą folią. Marcus zaklął. Dante odebrał ją ode mnie, jakby trzymał coś, co mogło wybuchnąć.

— Jest jeszcze księga — powiedziałam. — Oryginał mam w miejscu, którego Marcus nie zna.

— Gdzie?

Marcus roześmiał się nagle.

— Powiedz mu, Sailor. Powiedz mu, że księga jest w skrytce jego własnego brata.

Dante znieruchomiał.

W pomieszczeniu ucichło wszystko poza deszczem stukającym o rozbitą szybę.

— Mój brat nie żyje od sześciu lat — powiedział.

— Wiem.

— Co ma z tym wspólnego?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Telefon Dantego zawibrował. Spojrzał na ekran, a kolor odpłynął mu z twarzy.

To była wiadomość od Leny.

„Dziecko jest bezpieczne. Ale w jego plecaku znaleźliśmy coś, co należało do Marcusa.”

Dante pokazał mi ekran.

Wiedziałam, że Marcus przygotował jeszcze jedną pułapkę. Nie wiedziałam tylko, czy tym razem zaatakuje mnie, Dantego, czy mojego syna…

CZĘŚĆ 3

…Dante odwrócił telefon ekranem do Marcusa.

— Co włożyłeś do plecaka dziecka? — zapytał.

Marcus przestał się uśmiechać.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— To dziwne — odparłam. — Bo ja wiem.

Wstałam z loży mimo bólu i wyjęłam z kieszeni rozdarty kawałek materiału. Była to metka z numerem skrytki, którą wcześniej znalazłam w pokoju Noaha. Marcus musiał podrzucić ją tam, zanim uciekłam z klubu.

— Chciałeś, żeby policja znalazła ją u mojego syna — powiedziałam. — A potem wmówiłbyś wszystkim, że to ja kazałam mu przenosić pieniądze.

Marcus zrobił krok do przodu.

Dante uniósł broń.

— Ani kroku.

Marcus zatrzymał się, lecz jego oczy wciąż były wbite we mnie.

— Oddaj kartę, Sailor. Nie wiesz, co na niej jest.

— Wiem.

— Nie wiesz, komu ją zniszczysz.

— Wiem również to.

Dante odebrał kartę od Leny, która właśnie weszła do sali. Miała mokre włosy, czarny płaszcz i mały odtwarzacz w dłoni.

— Skopiowałam zawartość — powiedziałam. — Dlatego Marcus nie może już niczego usunąć.

Lena podłączyła urządzenie do ekranu nad barem. Obraz był ziarnisty, nagrany z ukrytej kamery. Magazyn przy Halsted. Metalowe drzwi. Stół. Marcus stojący naprzeciwko mężczyzny, którego Dante rozpoznał pierwszy.

Jego brat, Adrian.

Dante pobladł.

Na nagraniu Adrian trzymał dłoń na zakrwawionym ramieniu.

— Powiedziałem, że odchodzę — mówił. — Nie będę już prał pieniędzy przez twoje kluby.

Marcus nachylił się ku niemu.

— Nie odchodzisz z czymś, co należy do mnie.

— To nie jest twoje.

— Wszystko, co dotknąłeś, jest moje.

Obraz zadrżał. Ktoś poza kadrem zapytał, co zrobić z Adrianem.

Marcus odpowiedział bez wahania.

— Zostawcie go w porcie. Niech wygląda na napad.

W lokalu zapadła cisza.

Dante patrzył na ekran, jakby ktoś właśnie otworzył przed nim grób.

— Powiedz to jeszcze raz — zażądał.

Nagranie odtworzyło jego własny głos.

— Zostawcie go w porcie. Niech wygląda na napad.

Marcus cofnął się o krok.

— To wyrwane z kontekstu.

— Mój brat nie został napadnięty — wyszeptał Dante. — Ty go zabiłeś.

— Adrian ukradł pieniądze.

— Ukradł ci wolność ode mnie.

Dante ruszył w jego stronę, ale zatrzymałam go dłonią na piersi.

— Nie rób tego — powiedziałam. — Jeśli go zabijesz, wszystko, co zrobiłam, pójdzie na marne.

Spojrzał na mnie. W jego oczach była rozpacz tak głęboka, że przez moment zapomniałam o własnym bólu.

— Dlaczego mi pomagasz? — zapytał.

— Bo Adrian próbował mnie ostrzec, zanim Marcus go dopadł. Zostawił księgę w skrytce i powiedział, żebym znalazła człowieka, który nie sprzeda jej za pieniądze.

— A ty uznałaś, że to ja?

— Nie. Uznałam, że jeśli Marcus boi się ciebie bardziej niż policji, musisz być jego największym problemem.

Lena podeszła do mnie i wskazała but.

— Skrytka jest otwarta. Mamy oryginał.

Dante zamknął oczy. Kiedy je otworzył, był już spokojny.

— Zadzwoń do prokuratora — powiedział.

Marcus rzucił się do ucieczki. Dwaj ludzie Dantego powalili go na podłogę, zanim dotarł do drzwi.

Myślałam, że to koniec.

Wtedy telefon Leny zadzwonił po raz drugi.

Odebrała, słuchała przez kilka sekund, a potem spojrzała na Dantego.

— Jest jeszcze jeden problem. Ktoś właśnie wszedł do mieszkania Sailor.

Wyrwałam jej telefon.

Z głośnika dobiegł dziecięcy płacz, a potem spokojny kobiecy głos.

— Jeśli chcecie zobaczyć Noaha żywego, przywieźcie księgę do portu przed świtem…