Usiadłam przy stoliku obcego mężczyzny, żeby zagrać jego ukochaną, lecz po siedmiu minutach jego była narzeczona przestała się uśmiechać

Pierwszy raz zobaczyłam Ethana Cole’a w chwili, gdy jego była narzeczona weszła do restauracji z mężczyzną ubranym w jego własną bluzę.

Był piątkowy wieczór, kilka minut po dziewiętnastej, a ja stałam przy wejściu do restauracji w centrum Richmond, trzymając płócienną torbę z uniformem i mały mosiężny żeton tramwajowy z wybitym numerem siedemnaście. Zawsze ściskałam go w dłoni, kiedy się denerwowałam. Dostałam go od ojca przed jego ostatnią podróżą.

Ethan siedział przy oknie, samotny, w grafitowym garniturze. Obok jego dłoni stała nietknięta szklanka burbona. Kiedy podszedł do mnie, powiedział bez powitania:

— Dam ci pięćset dolarów, jeśli usiądziesz przy moim stoliku i przez siedem minut będziesz udawała, że jesteś we mnie zakochana.

Kobieta za mną niemal we mnie weszła. Odwróciłam się, potem spojrzałam na niego.

— Przepraszam, czy pan właśnie próbuje kupić sobie dziewczynę?

— Tylko na siedem minut.

— Dlaczego siedem?

Zerknął przez moje ramię. Wtedy ją zobaczyłam. Lauren Pierce, blondynka o idealnie ułożonych włosach, weszła do środka z wysokim mężczyzną w granatowej marynarce. Ethan zesztywniał.

— Panika — odpowiedział.

Prawie się uśmiechnęłam. Znałam ten wyraz twarzy. To nie był ból po rozstaniu. To było upokorzenie.

— Chce pan wzbudzić zazdrość w byłej narzeczonej?

— Chcę pokazać, że ruszyłem dalej.

— Wynajmując nieznajomą?

— Tylko na siedem minut.

Spojrzałam na jego drogą marynarkę, nietkniętego burbona i pusty fotel naprzeciwko.

— Zachowam pieniądze — powiedziałam. — Ale chcę ciasto pekanowe z lodami.

Ethan zamrugał.

— To wszystko?

— Jeśli mam udawać pańską ukochaną, należy mi się coś więcej niż pięćset dolarów i cudza katastrofa emocjonalna.

Usiadłam, zanim zdążył odpowiedzieć. Żeton numer siedemnaście wsunęłam pod kciuk.

— Siedem minut — ostrzegłam.

— Dziękuję.

— Jeszcze mi nie dziękuj. Jeśli podejdzie, powiem jej, że poznaliśmy się na konwencji klaunów.

Po raz pierwszy tego wieczoru Ethan się roześmiał. Prawdziwie. Lauren natychmiast to zauważyła.

Serce Ethana złamała trzy miesiące wcześniej. Przyłapał Lauren w mieszkaniu z Grantem Mercerem, jednym ze swoich przyjaciół. Grant miał na sobie bluzę Ethana, a Lauren znała datę ich ślubu. Ethan nie krzyczał. Wyszedł, a potem ustanowił zasady: żadnych obietnic, żadnych drugich szans, żadnej kobiety z dostępem do jego życia.

Kelnerka podeszła do stolika z dwoma menu. Spojrzała na mnie i nagle zatrzymała się.

— Hannah? Co ty tu robisz?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Lauren ruszyła w naszą stronę. Jej obcasy uderzały o podłogę coraz szybciej. Ethan pochylił się ku mnie i ścisnął moją dłoń.

— Uśmiechaj się — szepnął.

— Za pięćset dolarów mogę nawet śpiewać.

Lauren stanęła przy naszym stoliku. Jej wzrok spoczął na naszych splecionych palcach, potem na mojej torbie, a na końcu na żetonie, który wypadł spod mojej dłoni i potoczył się po białym obrusie.

Podniosła go.

Jej twarz zmieniła kolor.

— Skąd to masz? — zapytała cicho.

Ethan przestał oddychać. Ja również.

Lauren obróciła żeton między palcami, jakby rozpoznała coś, czego ja nigdy nie potrafiłam nazwać.

— Hannah Brooks — powiedziała. — Musimy porozmawiać o twoim ojcu.

W tej samej chwili drzwi restauracji otworzyły się gwałtownie, a do środka wszedł mężczyzna z czarną teczką. Spojrzał prosto na Ethana, położył dłoń na zamku i zaczął ją otwierać…

CZĘŚĆ 2

Zamek teczki kliknął, zanim ktokolwiek zdążył się odezwać.

Było kilka sekund po dziewiętnastej, a w restauracji nagle ucichły sztućce. Mężczyzna z teczką miał około pięćdziesięciu lat, mokre od deszczu ramiona i cienką bliznę przy uchu. Ethan poderwał się z krzesła.

— Victor, nie tutaj.

— Właśnie tutaj — odparł mężczyzna. — Wszyscy zainteresowani już siedzą przy jednym stoliku.

Lauren nadal trzymała mój mosiężny żeton. Jej palce drżały.

— Oddaj mi to — powiedziałam.

Nie odpowiedziała. Ethan wyrwał żeton z jej dłoni i wsunął go z powrotem w moją.

— Hannah, znasz tego człowieka?

— Nie. I najwyraźniej zaczynam poznawać zbyt wiele osób naraz.

Victor otworzył teczkę, ale nie wyjął dokumentów. Spojrzał na Ethana, potem na mnie.

— Pański ojciec wie, że ona tu jest?

— Mój ojciec nie ma nic wspólnego z Hannah — powiedział Ethan.

— To ciekawe, bo od trzech dni ludzie Richarda Cole’a próbują ją znaleźć.

Poczułam chłód pod żebrami. Żeton zrobił się ciężki jak kamień.

— Dlaczego? — zapytałam.

Victor zamknął teczkę.

— Bo jej matka prowadziła księgowość w zakładzie nad rzeką. A przed śmiercią zostawiła coś, czego pański ojciec bardzo potrzebuje.

Ethan patrzył na mnie, jakby nagle przy naszym stoliku pojawiła się obca osoba.

— Moja matka nie pracowała dla żadnego zakładu — powiedziałam. — Była księgową w małej przychodni.

— Tak panią wychowano, żeby pani wierzyła — odparł Victor.

Lauren wreszcie odzyskała głos.

— Powiedziałam ci, że to zły pomysł, Grant.

Mężczyzna w granatowej marynarce, który wszedł z nią do restauracji, podszedł bliżej. To był Grant. Jego spojrzenie było zimne, a na mankiecie miał srebrną spinkę z herbem firmy Cole’a.

— Lauren, przestań — powiedział.

— To przez ciebie jesteśmy w tej sytuacji.

Ethan odwrócił się do niego.

— Jakiej sytuacji?

Grant uśmiechnął się bez radości.

— Twoja rodzina ma problem. Nie musisz wciągać w niego przypadkowej kelnerki.

— Nie jestem kelnerką — odpowiedziałam. — Pracuję w tej restauracji jako pomoc przy obsłudze, a po godzinach jestem asystentką prawną.

Grant zamilkł. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam na jego twarzy prawdziwy strach.

O dziewiętnastej trzydzieści spotkaliśmy się na zapleczu restauracji. Pachniało kawą, detergentem i mokrym kartonem. Kierownik zamknął drzwi, a Victor położył teczkę na stalowym stole.

— Hannah, twoja matka, Miriam Brooks, zniknęła z ksiąg firmy Cole’a jedenaście lat temu — powiedział. — Tego samego tygodnia zmarł twój ojciec.

— Wypadek samochodowy — szepnęłam.

— Tak brzmiała oficjalna wersja.

Ethan zrobił krok do przodu.

— Co pan sugeruje?

Victor spojrzał mu prosto w oczy.

— Że Richard Cole wypłacił pieniądze za milczenie. A Miriam nie zamilkła. Ukryła dowody.

Moja dłoń zacisnęła się na żetonie. Przypomniałam sobie ojca, który zawsze powtarzał, że numer siedemnaście oznacza nasz ostatni wspólny przejazd tramwajem. Nagle ta historia zabrzmiała jak kłamstwo.

— Gdzie są dowody? — zapytałam.

Victor wskazał teczkę.

— Tego nie wiem. Wiem tylko, że pani matka zostawiła wiadomość u notariusza. Do odebrania wyłącznie przez panią.

Ethan spojrzał na mnie spokojnie.

— Nie musisz tego robić.

— Wiem.

— Możesz wyjść teraz.

— Nie mogę. Przez całe życie ktoś mówił mi, kim byli moi rodzice. Chcę po raz pierwszy usłyszeć prawdę od nich.

W tym momencie telefon Ethana zawibrował. Na ekranie pojawiło się nazwisko jego ojca.

Ethan odebrał.

— Gdzie jesteś? — zapytał Richard.

— W restauracji.

— Z Hannah Brooks?

Ethan spojrzał na mnie.

Po drugiej stronie zapadła cisza, a potem Richard powiedział:

— Jeśli otworzycie tę teczkę, Ethan, stracisz nie tylko firmę. Stracisz również kobietę, którą właśnie próbujesz uratować.

Połączenie się urwało.

Victor wyjął z teczki klucz, nie dokument.

— To otwiera skrytkę w banku. Ale zanim tam pójdziemy, musimy wiedzieć, dlaczego Lauren była przy tym stole.

Lauren wyprostowała się.

— Bo Richard obiecał mi, że jeśli poślubię Ethana, Grant i ja dostaniemy wszystko.

Ethan cofnął się, jakby ktoś uderzył go w pierś.

— Co powiedziałaś?

Lauren otworzyła usta, lecz wtedy z korytarza dobiegł trzask tłuczonego szkła. Ktoś wbiegł na zaplecze i krzyknął, że Victor leży przy tylnym wyjściu.

Wybiegliśmy za nim. Na mokrym bruku nie było Victora. Była tylko jego teczka, a na niej kartka z jednym zdaniem: „Hannah, jeśli to czytasz, nie ufaj Ethanowi…”

CZĘŚĆ 3

Kartka przyklejona do teczki nasiąkała deszczem, ale słowa nadal były czytelne.

„Nie ufaj Ethanowi. On wie, co stało się z twoim ojcem.”

Przez chwilę słyszałam tylko wodę spływającą z rynny. Potem spojrzałam na Ethana.

— Powiedz mi, że to kłamstwo.

Stał przy tylnym wyjściu restauracji, przemoczony, z twarzą białą jak papier. W jego dłoni tkwił klucz do skrytki.

— Hannah…

— Nie zaczynaj od mojego imienia. Odpowiedz.

Lauren odsunęła się pod ścianę. Grant zniknął. W oddali zawyła syrena, lecz nikt nie ruszył się z miejsca.

Ethan zamknął oczy.

— Wiedziałem, że twój ojciec nie zginął w zwykłym wypadku.

Żeton numer siedemnaście wypadł mi z ręki i odbił się od bruku.

— Od kiedy?

— Od dnia, w którym znalazłem dokumenty w gabinecie ojca. Miałem dziewiętnaście lat. Zobaczyłem nazwisko twojego ojca przy przelewie i protokół z samochodu. Chciałem zapytać Richarda, ale powiedział, że jeśli będę drążył, zniszczy życie mojej matki i wyrzuci mnie z firmy.

— I milczałeś przez jedenaście lat?

— Tak.

— A potem spotkałeś mnie przypadkiem przy restauracji?

— Tak. Nie wiedziałem, kim jesteś, dopóki Lauren nie zobaczyła żetonu.

Zaśmiałam się krótko, bez radości.

— Więc przez siedem minut udawałeś, że mnie kochasz, a tak naprawdę nie wiedziałeś nawet, czy jestem częścią twojego problemu.

— Na początku chciałem tylko zranić Lauren. Potem chciałem cię ostrzec. A później… nie potrafiłem już kłamać.

Victor pojawił się w cieniu bramy. Miał rozcięty łuk brwiowy, ale stał o własnych siłach.

— Wystarczy — powiedział. — Skrytka czeka.

O dwudziestej trzeciej siedzieliśmy w małym pokoju bankowym. Metalowa szafka otworzyła się po przekręceniu klucza. W środku leżała kaseta dźwiękowa, plik dokumentów i koperta z moim imieniem napisanym pismem matki.

Palce mi drżały.

— Mogę otworzyć ją sama? — zapytałam.

— Tak — odpowiedział Ethan.

Rozerwałam kopertę. W środku był list.

„Hannah, jeśli czytasz te słowa, znaczy, że Richard nadal próbuje przejąć wszystko. Twój ojciec odkrył, że z firmowych kont znikają pieniądze. Chciał zgłosić to policji. Richard wynajął człowieka, który zepchnął jego samochód z drogi. Ja zdobyłam nagranie rozmowy i księgi przelewów. Ukryłam je tam, gdzie Ethan nie będzie szukał — w skrytce należącej do mnie.”

Ethan zacisnął dłonie.

— Nie wiedziałem o nagraniu.

Włożyłam kasetę do odtwarzacza stojącego na stole. Najpierw usłyszeliśmy szum. Potem głos Richarda.

— Jeśli Thomas Brooks nie podpisze dokumentów, jego żona i córka zostaną bez niczego.

Drugi głos, męski i zdyszany, odpowiedział:

— Nie możesz go zastraszać.

— Mogę kupić policję, prawników i każdego, kto stanie mi na drodze.

Był to głos Granta.

Lauren zasłoniła usta.

— Nie wiedziałam, że chodziło o śmierć.

— Wiedziałaś o pieniądzach — powiedział Ethan.

— Wiedziałam, że Grant pomagał Richardowi, ale nie wiedziałam, co zrobili twojemu ojcu!

Następnie na nagraniu rozległ się trzask drzwi i głos Richarda:

— Ethan kiedyś odziedziczy firmę. Jeśli trzeba, poświęcę jego narzeczoną, żeby trzymać go pod kontrolą.

Ethan pobladł.

W pokoju zapadła cisza. Główna prawda była już między nami, ciężka i niemożliwa do odrzucenia.

Nagle telefon Victora zadzwonił. Odebrał, słuchał kilka sekund, a potem podał mi aparat.

— To prokurator okręgowy.

— Dlaczego dzwoni do mnie?

Po drugiej stronie usłyszałam spokojny kobiecy głos:

— Pani Brooks, mamy nakaz zabezpieczenia dokumentów. Ale jest problem. Richard Cole dowiedział się o nagraniu i właśnie jedzie do pańskiego domu.

— On nie mieszka ze mną.

— Nie chodzi o pani dom. Chodzi o miejsce, w którym przechowuje pani jedyny dowód, którego jeszcze nie znaleźliśmy.

Spojrzałam na mosiężny żeton leżący obok kasety.

Wtedy zrozumiałam, co matka próbowała mi powiedzieć przez całe życie. I przypomniałam sobie, gdzie ojciec trzymał numer siedemnaście, kiedy wracaliśmy ostatnim tramwajem…