Przyniosłam córkę do rezydencji sparaliżowanego mafiosa, a po jej słowach jego najstarszy przyjaciel nagle przestał się uśmiechać

W chwili, gdy moja trzyletnia córka wsunęła sparaliżowanemu mafiosowi kawałek ciastka do ust, zrozumiałam, że właśnie straciłam pracę — albo życie.

Był zimny marcowy poranek w Chicago. Brudny śnieg przyklejał się do krawężników, a wiatr znad jeziora wciskał się pod płaszcz jak cienkie ostrze. Pracowałam w rezydencji Morettich zaledwie dwadzieścia trzy minuty, kiedy odkryłam, że Emma zniknęła z pokoju dla personelu.

Został po niej tylko czerwony kredkowy ślad na podłodze.

I mała, żółta spinka w kształcie gwiazdy.

— Emma? — zawołałam cicho.

Dom był tak ogromny, że mój głos zginął między marmurowymi ścianami. Agencja pracy dała mi trzy zasady: nie robić zdjęć, nie rozmawiać o rodzinie Morettich i nigdy nie wchodzić do zachodniego skrzydła bez wezwania.

Ja miałam własną zasadę.

Nie spuszczać Emmy z oczu.

Tego ranka opiekunka zadzwoniła, że jej córka dostała wysokiej gorączki. Stałam w kuchni mojego małego mieszkania, z zawiadomieniem o zaległym czynszu pod cukiernicą, i wiedziałam, że nie mogę odwołać pierwszego dnia pracy.

Wsadziłam więc Emmę w żółty sweterek, do materiałowej saszetki włożyłam kredki i trzy maślane ciasteczka, a potem poprosiłam przełożoną o zgodę na zabranie jej ze sobą.

— Tylko na kilka godzin — obiecałam.

W pokoju dla personelu uklękłam przed córką.

— Zostajesz tutaj.

— Zostaję.

— Nie chodzisz sama po domu.

— Nie chodzę.

— I nie otwierasz żadnych drzwi.

Emma podniosła trzy palce.

— Przysięgam.

Powinna była dodać: dopóki nie usłyszę kogoś smutnego.

Najpierw sprawdziłam kuchnię. Potem spiżarnię. W pralni pachniało lawendowym detergentem i gorącą bawełną. Dwie kobiety składały ręczniki, udając, że mnie nie widzą.

— Widziałyście małą dziewczynkę? Żółty sweter, loki, króliczek pod pachą?

Jedna pokręciła głową. Druga spojrzała w stronę korytarza.

— Słyszałam dziecięcy głos przy zachodnim skrzydle.

Serce opadło mi do żołądka.

Ruszyłam szybciej.

W miarę jak oddalałam się od pomieszczeń dla służby, dom zmieniał się nie do poznania. Płytki ustępowały marmurowi, jarzeniówki mosiężnym lampom, a zapach wybielacza znikał pod wonią cedru, skóry i politury.

Na końcu korytarza zobaczyłam uchylone drzwi z ciemnego dębu.

Zza nich dobiegł głos Emmy.

— Proszę. To dla ciebie.

Zapadła cisza.

— Musisz zjeść — dodała.

Pchnęłam drzwi.

Moja córka klęczała na skórzanym fotelu obok wózka Alessandro Morettiego. Trzymała w dłoni połowę maślanego ciasteczka i wyciągała ją w stronę jego ust.

Pokój wyglądał jak gabinet człowieka, który mógł kupić połowę miasta. Orzechowe biurko, zamknięte teczki, srebrne pudełko na lekarstwa, nietknięta szklanka wody.

I on.

Alessandro miał trzydzieści dziewięć lat, szerokie ramiona i twarz zbyt surową jak na człowieka, który potrzebował pomocy przy najprostszych czynnościach. Dwa lata wcześniej napad na drodze uszkodził mu kręgosłup. Od tamtej pory nie chodził.

Jego stalowe oczy nie wyglądały jednak na bezsilne.

Patrzyły na Emmę.

— O mój Boże — wyrwało mi się.

Córka odwróciła głowę.

— Mamo.

Ruszyłam ku niej.

— Panie Moretti, bardzo przepraszam. Miała zostać w pokoju dla personelu. To się więcej nie powtórzy.

Wyciągnęłam rękę, ale Alessandro uniósł dłoń.

Zatrzymałam się.

— Ona jeszcze nie skończyła — powiedział.

— Słucham?

Emma przysunęła ciastko bliżej.

— Zjedz.

— Muszę?

— Tak.

— Dlaczego?

Córka wskazała tacę z nietkniętą zupą.

— Bo jesteś smutny.

Poczułam, jak paznokcie wbijają mi się w dłonie.

— Emma, przeproś pana.

— Nie trzeba — powiedział Alessandro.

Wziął ciastko. Emma skinęła głową, jakby właśnie uratowała dorosłego człowieka przed śmiercią.

— Będę się tobą opiekować — oznajmiła.

Wtedy w drzwiach pojawił się mężczyzna w granatowym garniturze. Vittorio Rinaldi, najstarszy przyjaciel Alessandra i człowiek, którego wszyscy w domu słuchali szybciej niż samego gospodarza.

Jego spojrzenie zatrzymało się na Emmie.

Uśmiech zniknął mu z twarzy.

— Skąd ona ma tę spinkę? — zapytał.

Dotknęłam żółtej gwiazdki we włosach córki. Była pamiątką po jej ojcu. Po mężczyźnie, którego Alessandro nigdy nie miał poznać.

Vittorio zrobił krok do przodu.

— Anno, proszę natychmiast zabrać dziecko.

Alessandro nie odrywał wzroku od Emmy.

— Niech zostanie.

— Alessandro, to nie jest dobry pomysł.

— Powiedziałem, że ma zostać.

Vittorio zacisnął palce na skórzanej teczce.

— Nie wiesz, kim ona jest.

Wtedy Emma podniosła głowę i powiedziała coś, po czym twarz Vittoria stała się zupełnie blada.

Alessandro spojrzał na mnie.

— Anno, zamknij drzwi.

Jego ręka sięgnęła po teczkę leżącą na biurku. Palce dotknęły metalowego zapięcia, a Vittorio nagle rzucił się ku niemu…

CZĘŚĆ 2

…ale Alessandro zatrzymał go jednym spojrzeniem.

— Jeszcze jeden krok — powiedział cicho — a każę ochronie wyprowadzić cię z mojego domu.

Vittorio stanął jak wryty. Mosiężny zegar na ścianie wybił dziesiątą, a dźwięk rozszedł się po gabinecie jak ostrzeżenie.

Emma przytuliła swojego materiałowego króliczka i patrzyła na dorosłych z niezrozumieniem.

— Wujek jest zły — powiedziała.

— Nie jestem zły — odparł Vittorio.

— Jesteś. Masz czerwone uszy.

Zobaczyłam, że rzeczywiście poczerwieniał mu kark.

Alessandro wskazał mi krzesło.

— Usiądź, Anno.

— Chcę tylko zabrać córkę.

— Wiem. Ale zanim wyjdziesz, muszę zadać ci kilka pytań.

— To moja sprawa, kim jest moje dziecko.

— Od tej chwili być może również moja.

Słowo zawisło między nami. Poczułam chłód, mimo że w gabinecie było duszno od ciepła kaloryfera.

Vittorio podszedł do biurka.

— Alessandro, dziecko nie ma z tym nic wspólnego. Kobieta dostała pracę przez agencję. To przypadek.

— Przypadki nie rozpoznają ludzi, których nigdy nie widziały — odpowiedział Alessandro.

Spojrzał na Emmę.

— Co powiedziałaś, kiedy zobaczyłaś pana Vittoria?

Córka zmarszczyła nos.

— Że on ma głos z telefonu.

Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

Vittorio znieruchomiał.

— Jakiego telefonu? — zapytał Alessandro.

Emma wskazała mój płaszcz.

— Tego, co dzwonił w nocy. Mówił, że tatuś nie może wrócić. I że mamusia ma nie pytać.

W gabinecie zrobiło się tak cicho, że usłyszałam tykanie zegarka w srebrnym pudełku na lekarstwa.

— Emma — szepnęłam. — O czym ty mówisz?

Córka spojrzała na mnie z wyrzutem.

— O panie, który mówił do ciebie przez telefon.

Vittorio odwrócił się do mnie.

— To dziecko fantazjuje.

— Moja córka nie zna pana nazwiska — odpowiedziałam.

Alessandro położył dłoń na blacie.

— Wyjdź, Vittorio.

— Nie możesz mnie wyrzucić z własnego domu jak obcego.

— Właśnie sprawdzam, czy jesteś obcy.

Vittorio przez chwilę patrzył na niego z niedowierzaniem. Potem odłożył teczkę na biurko i wyszedł, trzaskając drzwiami.

Zostałam sama z człowiekiem, którego nazwisko budziło strach w całym Chicago.

— Powinnam odejść — powiedziałam.

— Jeśli odejdziesz teraz, Vittorio dowie się, że się boisz.

— Boję się.

— Tego nie powiedziałem.

Pochylił się nad wózkiem, próbując samodzielnie podnieść szklankę. Dłoń drżała mu z wysiłku. Zanim zdążyłam pomyśleć, podałam mu wodę.

— Nie potrzebuję litości — mruknął.

— To nie litość. To woda.

Przez sekundę patrzyliśmy na siebie. Potem wypił.

W południe wezwał lekarza rodzinnego, doktora Salvatore Belliniego. Przyjechał z małą walizką i twarzą człowieka, który od lat wiedział więcej, niż mówił.

W sali śniadaniowej Emma rysowała kredką dom z wielkim czarnym prostokątem zamiast drzwi.

— Dlaczego drzwi są zamknięte? — zapytałam.

— Żeby zły pan nie wszedł.

Doktor położył na stole kilka próbek włosów i wymazówki.

— Chcę przeprowadzić badanie pokrewieństwa — powiedział Alessandro.

Serce zaczęło mi walić.

— To niemożliwe.

— Dlaczego?

Bo przez dwa lata pilnowałam, żeby było niemożliwe.

— Ojciec Emmy nie żyje — skłamałam.

Alessandro nie mrugnął.

— Jak się nazywał?

— Daniel Kowalski.

Doktor spojrzał na mnie z ukosa, ale nic nie powiedział.

O siedemnastej zadzwonił mój telefon. Numer był zastrzeżony.

— Jeśli chcesz, żeby córka dorastała — odezwał się głos Vittoria — jutro rano zabierzesz ją z tej rezydencji.

— Co jej grozi?

— Nie jej. Tobie.

— Dlaczego tak bardzo zależy panu, żebym wyjechała?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Bo Alessandro już prawie sobie przypomniał.

Rozłączył się.

O dziewiętnastej Alessandro poprosił mnie do gabinetu. Na biurku leżała zapieczętowana koperta z laboratorium, a obok niej nagranie z kamery monitoringu.

— Wynik przyjechał — powiedział.

— Nie chcę tego wiedzieć.

— Ja muszę.

W tym samym momencie drzwi otworzyły się gwałtownie. Vittorio wszedł z dwoma ochroniarzami.

— Alessandro, odłóż tę kopertę — rozkazał.

Alessandro nacisnął przycisk przy wózku. Zamek w drzwiach kliknął.

— Dlaczego? — zapytał.

Vittorio spojrzał na mnie, potem na Emmę, która stała w korytarzu z żółtą spinką w dłoni.

— Bo jeśli ją otworzysz, wszyscy zginiemy…

CZĘŚĆ 3

…Alessandro nie odwrócił wzroku od Vittoria.

— Wszyscy? Czy tylko ty?

Vittorio ruszył ku biurku, lecz ochroniarze zastąpili mu drogę. Jeden z nich położył dłoń na kaburze, a drugi zamknął drzwi za jego plecami.

Emma przycisnęła króliczka do piersi.

— Mamo, nie pozwól mu dotknąć pana od ciastek.

Te słowa uderzyły mnie mocniej niż groźba przez telefon. Wsunęłam córkę za siebie.

Alessandro sięgnął po kopertę.

— Doktorze Bellini, przeczyta pan wynik.

Lekarz rozciął papierowym nożykiem pieczęć. W gabinecie było słychać tylko szelest dokumentu.

Vittorio pokręcił głową.

— Alessandro, nie rób tego.

— Przez dwa lata mówiłeś mi, że kobieta, z którą byłem, zginęła podczas ucieczki. Mówiłeś, że dziecko nie przeżyło. Dziś po raz pierwszy mam szansę sprawdzić, czy przez te dwa lata patrzyłem na grób, który sam dla mnie wykopałeś.

Doktor uniósł wzrok znad kartki.

— Wynik jest jednoznaczny. Alessandro Moretti jest biologicznym ojcem Emmy Kowalskiej. Prawdopodobieństwo ojcostwa wynosi ponad dziewięćdziesiąt dziewięć procent.

Nie poczułam nic.

A potem kolana ugięły się pode mną.

Alessandro zamknął oczy. Jego palce zacisnęły się na podłokietniku wózka tak mocno, że pobielały.

— To moja córka? — zapytał.

— Tak — odpowiedziałam.

Jego oddech załamał się cicho.

Vittorio wybuchnął śmiechem, ale był to suchy, nerwowy dźwięk.

— Badanie można sfałszować. Ona pracuje tu od kilku godzin. To ustawiona pułapka.

Doktor odwrócił kartkę.

— Próbki pobrano w mojej obecności. Wynik potwierdziło drugie laboratorium.

Alessandro spojrzał na mnie.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Bo próbowałam ją ocalić.

— Przede mną?

— Przed światem, który nosi twoje nazwisko.

Wtedy Vittorio rzucił teczką o biurko.

— To ja ją ocaliłem! Po napadzie ledwo żyłeś. Lekarze mówili, że możesz nie przeżyć. Twoi wrogowie szukali kobiety i dziecka. Usunąłem ich z drogi.

— Usunąłeś? — Alessandro mówił coraz ciszej.

— Przekazałem Annie pieniądze i kazałem jej zniknąć. Powiedziałem, że nie żyjesz. Gdyby wiedziała, że przetrwałeś, wróciłaby z dzieckiem i wszyscy dowiedzieliby się, że masz następczynię.

— Ty wiedziałeś? — wyszeptałam.

Vittorio spojrzał na mnie.

— Wiedziałem od pierwszego dnia. Wiedziałem, że dziewczynka jest jego.

Alessandro nacisnął przycisk przy wózku i podjechał bliżej.

— A napad na drodze?

Vittorio zamilkł.

— Powiedz mu — nalegałam.

Dr Bellini wyjął z drugiej koperty wydruk z laboratorium toksykologicznego.

— W lekach, które Alessandro otrzymywał przed napadem, znaleziono środek powodujący osłabienie mięśni i zaburzenia świadomości. Substancję podano przez trzy tygodnie. Ktoś chciał, żeby podczas jazdy nie zareagował na czas.

Twarz Vittoria straciła kolor.

— To nie dowód — syknął.

Alessandro spojrzał na ekran laptopa. Ochroniarz uruchomił nagranie z kamery przy garażu. Widać było Vittoria, który nocą wymieniał fiolkę w szafce z lekami.

— Nie — powiedział Alessandro. — To jest dowód.

Vittorio cofnął się o krok.

— Robiłem to dla rodziny.

— Ty nie chroniłeś rodziny. Chroniłeś tron.

W tej chwili zadzwonił telefon doktora Belliniego. Lekarz odebrał, słuchał kilka sekund, a potem spojrzał na mnie.

— Policja znalazła samochód z twojego dawnego adresu. W środku są listy, których nigdy nie dostałaś.

Alessandro zmarszczył brwi.

— Jakie listy?

Doktor ściszył głos.

— Wszystkie zaadresowane do Anny i Emmy. Pisane przez Alessandra przez ostatnie dwa lata.

Vittorio uśmiechnął się nagle, choć drżały mu usta.

— Nie rozumiecie. Jeśli te listy się znajdą, znajdą też coś gorszego.

— Co? — zapytał Alessandro.

Vittorio spojrzał na mnie.

— Nagranie z nocy napadu. I człowieka, który wydał rozkaz…