CZĘŚĆ 4

…telefon doktora nadal był włączony, kiedy usłyszeliśmy syreny na podjeździe.

Vittorio odwrócił się do drzwi.

— Nie przyjechali po mnie — powiedział.

— Przyjechali po wszystkich, którzy przez dwa lata milczeli — odpowiedziałam.

Nie wiedziałam, skąd znalazłam w sobie te słowa. Stałam za Emmą, trzymając ją za ramiona, a żółta spinka w kształcie gwiazdy drżała między jej lokami.

Alessandro nacisnął przycisk wózka.

— Zamknij drzwi.

Ochroniarz przekręcił klucz.

Vittorio spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Po tym wszystkim nadal będziesz udawał, że jesteś nietykalny?

— Nie — powiedział Alessandro. — Po tym wszystkim przestałem udawać, że jesteś moim przyjacielem.

Na korytarzu rozległy się ciężkie kroki.

Vittorio sięgnął po telefon.

— Muszę wykonać jeden telefon.

— Nie musisz — odparł Alessandro.

— Jeśli nie zadzwonię, ludzie na południu zaczną działać.

— Niech działają. Po raz pierwszy nie będę cię osłaniał.

Vittorio wybrał numer, lecz po chwili telefon w jego dłoni zawibrował. Spojrzał na ekran i zbladł.

— Nikt nie odbiera — wyszeptał.

Do gabinetu weszli funkcjonariusze. Jeden pokazał dokument, drugi odsunął Vittoria od biurka.

— Vittorio Rinaldi, jest pan zatrzymany w związku z próbą zabójstwa, fałszowaniem dokumentacji medycznej i zastraszaniem świadków.

Vittorio roześmiał się krótko.

— Alessandro, powiedz im, że to nieporozumienie.

Alessandro patrzył na niego długo.

— Nie.

To jedno słowo zakończyło ich przyjaźń skuteczniej niż kajdanki.

Vittorio zaczął krzyczeć, że wszystko zrobił dla rodziny, dla imperium, dla człowieka, który bez niego nie przeżyłby tygodnia.

Funkcjonariusz wyprowadził go na korytarz.

Wtedy Alessandro poprosił ochroniarza o nagranie z garażu.

Chciał usłyszeć nie tylko to, co zrobił Vittorio. Chciał usłyszeć, co mówił.

Usiedliśmy w gabinecie przy małym ekranie. Emma trzymała mnie za palec, a ja czułam pod skórą jej ciepłą dłoń.

Na nagraniu Vittorio stał przy samochodzie, przekonany, że nikt go nie widzi.

— Po tym wypadku wszystko będzie moje — mówił do telefonu. — Alessandro nie odzyska nóg, a jeśli przeżyje, będzie potrzebował mnie. Kobieta i dziecko znikną. Powiem mu, że zginęły. Nie zostawię mu żadnego powodu, żeby próbował wrócić.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Poślubiłam bezdomnego umierającego mężczyznę, lecz po jego pogrzebie otworzyłam list i moja prawniczka nagle pobladła

Na ekranie pojawił się drugi mężczyzna.

— A jeśli przeżyje i sobie przypomni?

Vittorio odpowiedział bez wahania.

— Wtedy przypomnę mu, kto trzymał go przy życiu.

Alessandro siedział nieruchomo.

Kiedy nagranie się skończyło, w gabinecie słychać było tylko buczenie kaloryfera.

— To powiedziałem? — zapytał.

— Nie ty — odpowiedziałam.

— Nie. Pytam, czy to ja pozwoliłem mu mówić za mnie przez dwa lata.

Nie umiałam zaprzeczyć.

Następnego dnia znaleziono samochód Vittoria w garażu wynajmowanym pod fałszywym nazwiskiem. W bagażniku leżało ponad trzydzieści listów.

Każdy był zaadresowany do mnie.

Alessandro pisał je po wypadku. Niektóre były krótkie. W innych opisywał zabiegi, ból i to, że nie wie, dlaczego nikt nie pozwala mu się ze mną skontaktować.

Jeden list miał tylko trzy zdania.

„Anno, jeśli żyjesz, proszę, nie wierz nikomu, kto powie ci, że o was zapomniałem. Emma jest moją córką, nawet jeśli jeszcze o tym nie wiem.”

Przeczytałam go dwa razy.

Potem odłożyłam na stół.

Alessandro nie próbował mnie przekonać, że wszystko można naprawić jednym podpisem.

— Nie wiem, jak być ojcem — powiedział.

— Ja nie wiem, jak pozwolić komuś nim być.

— Możemy nie wiedzieć razem.

To nie było romantyczne.

Było prawdziwe.

Proces Vittoria rozpoczął się kilka miesięcy później. Zeznania lekarza, nagranie z garażu, listy i wyniki badań połączyły się w jedną historię. Przyznał się do podawania leków, do zorganizowania napadu i do sfałszowania wiadomości o mojej rzekomej śmierci.

Nie poszłam na wszystkie rozprawy.

Nie chciałam, żeby moje życie nadal krążyło wokół jego twarzy.

Alessandro również odsunął się od interesów, które prowadził z Vittoriem. Sprzedał część firm, zakończył współpracę z ludźmi, którzy przez lata wykonywali rozkazy bez zadawania pytań, i kupił niewielki dom nad jeziorem w Wisconsin.

Nie był już pałacem.

Miał trzy sypialnie, skrzypiące schody i kuchnię, w której zmieściły się tylko cztery krzesła.

Pierwszej nocy Emma narysowała na ścianie kredką krzywy dom.

Alessandro spojrzał na rysunek.

— Teraz drzwi są otwarte — powiedział.

— Bo zły pan jest daleko — wyjaśniła.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Rodzice nazwali mnie bezużyteczną córką podczas rozprawy, lecz gdy sędzia odłożyła okulary, ich adwokat nagle zbladł

— A jeśli wróci?

Emma zastanowiła się poważnie.

— To mu damy tylko okruszek.

Po raz pierwszy Alessandro zaśmiał się naprawdę.

Tydzień później zamieniłam pracę w rezydencji na stanowisko w małej piekarni przy głównej ulicy. Wstawałam przed świtem, mieszałam ciasto, a potem odprowadzałam Emmę do przedszkola. Po południu odbierałam ją z rysunkiem w dłoni i mąką na rękawach.

Alessandro przyjeżdżał czasem po nas. Musiał nauczyć się korzystać z rampy, czekać, prosić o pomoc i pozwalać Emmie przyklejać naklejki na oparciu wózka.

Nie stał się nagle zdrowy.

Nie zniknęły nocne bóle ani blizny po operacjach.

Ale przestał być sam.

Pewnego listopadowego popołudnia spadł pierwszy śnieg. Emma siedziała na dywanie i układała z klocków małe miasto. Alessandro naprawiał jej drewniany domek przy stole.

Telefon zadzwonił.

Numer był nieznany.

Odebrałam.

— Anno — powiedział męski głos. — To ja.

Poznałam Vittoria.

Był już w areszcie, czekał na kolejny etap postępowania.

— Czego chcesz?

— Powiedz Alessandro, że mogę jeszcze wszystko wyjaśnić.

— On już usłyszał twoje wyjaśnienia.

— Nie rozumiesz. Bez mnie nie przetrwa.

Spojrzałam na Alessandra. Siedział przy oknie i pomagał Emmie dopasować czerwony dach do drewnianego domku.

— Przetrwał bez ciebie dwa lata — odpowiedziałam.