Podczas podróży poślubnej usłyszałam plan własnego zabójstwa, a gdy mój mąż odwrócił się na pokładzie, jego matka pobladła

O pierwszej pięćdziesiąt siedem w nocy mój mąż otworzył drzwi kabiny i uśmiechnął się tak czule, jakby przyszedł mnie przytulić, a nie zaprowadzić na śmierć.

— Kochanie, obudź się — szepnął. — Pójdziemy na chwilę na rufę. Potrzebujesz świeżego powietrza.

Od czterech dni nazywał moje zawroty głowy chorobą morską. Każdego wieczoru podawał mi dwie białe tabletki na małym porcelanowym spodeczku. Przynosił wodę, poprawiał poduszkę i całował mnie w czoło. Tak wyglądała troska człowieka, który przygotowywał moje zabójstwo.

Udałam, że ledwo otwieram oczy. W rzeczywistości serce waliło mi tak mocno, że bałam się, iż usłyszy je przez pościel.

Za Andrzejem stali jego rodzice, Mikołaj i Natalia. Oboje byli ubrani na ciemno. Natalia ściskała w dłoni mój granatowy szlafrok z haftowaną srebrną kotwicą. Kupiłam go tydzień przed ślubem, bo chciałam mieć coś eleganckiego na podróż poślubną. Teraz jego kieszeń ukrywała telefon, który mógł zdecydować, czy przeżyję noc.

— Powoli — powiedział Andrzej, obejmując mnie w pasie. — Nie chcę, żebyś upadła.

Prawie się roześmiałam. Prawie.

Pozwoliłam, żeby przejął większość mojego ciężaru. Na korytarzu pachniało mokrym drewnem i ostrą solą. Jacht kołysał się coraz mocniej, a gdzieś pod pokładem metalowe łańcuchy uderzały o burtę w równym, złowrogim rytmie.

Nie byłam chora. Dwie godziny wcześniej, zamknięta w łazience, zmusiłam się do wymiotów. Wtedy przypomniałam sobie głos ojca, który przed ślubem podał mi zapasowy telefon.

— Użyj go tylko wtedy, gdy przestaniesz ufać ludziom obok siebie.

Andrzej żartował, że Wiktor traktuje mnie jak dziecko. Ja też się śmiałam. Mój ojciec prowadził ogromną firmę transportową, a ja byłam jego jedyną córką i spadkobierczynią majątku wartego niemal trzysta milionów złotych. Andrzej przez wiele miesięcy powtarzał, że pieniądze go nie interesują. To on zaproponował intercyzę.

Wtedy uznałam to za dowód miłości.

Teraz wiedziałam, że był to tylko element planu.

Kiedy wyszliśmy na pokład, wiatr uderzył mnie w twarz. Mikołaj podszedł do relingu i położył obok niego mój lewy but.

— Tak będzie wyglądało wiarygodnie — mruknął. — Jedna rzecz przy barierce, sztorm, żadnych świadków.

Natalia spojrzała na mnie z udawanym smutkiem.

— Biedne dziecko. Tak krótko byłaś moją synową.

Wspomnienie jej głosu sprzed kilku dni zabolało bardziej niż zimno. Mówiła wtedy, że zawsze pragnęła córki. Wiedziała, że po śmierci mojej matki rozpaczliwie chciałam mieć rodzinę.

— O której ją zrzucimy? — zapytała.

— Przed drugą — odpowiedział Andrzej. — Rano wszyscy uwierzą, że wyszła na pokład sama.

Zrobiłam krok i celowo się zachwiałam.

— Ostrożnie — syknął, zaciskając palce na moim ramieniu.

Wtedy Natalia nagle poczuła wibrację telefonu ukrytego w kieszeni szlafroka. Spojrzała na Andrzeja. Jej twarz zmieniła kolor.

— Andrzej… tu jest telefon.

Wyjęła go, a na ekranie zobaczyła czerwony znak trwającego nagrania. Mój mąż rzucił się ku niej. Ja cofnęłam się o krok, a wiatr szarpnął połami mojego szlafroka.

Na dole rozległ się trzask otwieranych drzwi. Ktoś wszedł na schody prowadzące na rufę.

Andrzej wyrwał Natalii telefon z dłoni i odwrócił się w stronę schodów, ale wtedy usłyszał niski, spokojny głos:

— Proszę odłożyć urządzenie i odsunąć się od żony…

CZĘŚĆ 2

— Proszę odłożyć urządzenie i odsunąć się od żony — powtórzył mężczyzna, wychodząc na pokład.

W świetle lampy zobaczyłam kapitana Romana. Miał na sobie granatową kurtkę przeciwdeszczową, a z mokrego daszka czapki kapała woda. Za nim stali dwaj członkowie załogi. Jeden trzymał latarkę, drugi krótkofalówkę.

Andrzej przez sekundę wyglądał jak człowiek przyłapany na kradzieży. Potem natychmiast wrócił do swojej uprzejmej maski.

— Kapitanie, żona źle się czuje. Telefon wypadł jej z kieszeni. Chciałem tylko…

— Nie pytałem, co chciał pan zrobić — przerwał Roman. — Pytałem, dlaczego trzyma pan cudzą własność.

Andrzej spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już czułości. Była kalkulacja.

— Elena, powiedz mu, że wszystko jest w porządku.

Miałam lodowate palce, ale zmusiłam się do spokojnego oddechu.

— Nic nie jest w porządku.

Natalia gwałtownie odwróciła się do mnie.

— Jesteś odurzona. Nie wiesz, co mówisz.

— Wiem, co słyszałam w salonie. Wiem, co podawałeś mi każdego wieczoru. I wiem, dlaczego Mikołaj zostawił mój but przy relingu.

Mikołaj zrobił krok naprzód.

— To absurd. Ona ma gorączkę.

— Nie mam gorączki — powiedziałam. — Mam nagranie.

Andrzej ścisnął telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.

Roman wyciągnął rękę.

— Oddaj urządzenie.

— To prywatna sprawa rodzinna — odparł Andrzej.

— Na moim statku nie ma prywatnej sprawy, kiedy ktoś prowadzi kobietę do relingu w środku sztormu.

Fala uderzyła w burtę. Pokład przechylił się, a Natalia chwyciła metalową poręcz. Jej paznokieć pękł i zostawił na farbie cienką, różową smugę. Przez chwilę wszyscy milczeli.

Wtedy z kieszeni spodni Romana odezwała się krótkofalówka.

— Kapitanie, odebraliśmy wiadomość z portu. Funkcjonariusze czekają na nas w zatoce. Nie wolno zmieniać kursu.

Andrzej spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

— Ty ich wezwałaś?

Nie odpowiedziałam. Nie musiałam.

Cztery godziny wcześniej, kiedy udawałam sen po jego tabletkach, zadzwoniłam z zapasowego telefonu do Dmitrija, zaufanego prawnika mojego ojca. Podałam mu położenie jachtu i powiedziałam wszystko, co usłyszałam.

— Nie próbuj ich zatrzymywać sama — ostrzegł. — Zachowuj się tak, jakby lekarstwo działało. Potrzebujemy dowodu, którego nie da się podważyć.

— A mój ojciec?

— Już go ostrzegłem. I wysłałem ludzi, żeby go chronili.

— Chcę, żeby sami doprowadzili plan do końca — powiedziałam.

Dmitrij milczał przez kilka sekund.

— W takim razie nie popełnij żadnego błędu.

Teraz kapitan wyciągnął dłoń po telefon. Andrzej nadal go nie oddawał.

— Jeśli to nagranie istnieje, możemy wszystko wyjaśnić — powiedział. — Elena jest zdezorientowana. Jej ojciec manipuluje nią od lat.

— Ciekawe — odparłam. — Bo na nagraniu mówisz, że po mojej śmierci zajmiesz się także moim ojcem.

Twarz Mikołaja stężała. Natalia zaczęła płakać, lecz łzy nie wyglądały wiarygodnie.

— To nie tak miało być — wyszeptała.

Andrzej rzucił jej spojrzenie, które uciszyłoby każdego.

Roman odebrał mu telefon. Natychmiast podłączył go do urządzenia nawigacyjnego, a z głośnika popłynął głos Andrzeja z salonu.

„Dwie tabletki wystarczą. O drugiej będzie prawie nieprzytomna”.

Na pokładzie zrobiło się cicho.

Potem rozległa się kolejna wiadomość z krótkofalówki.

— Kapitanie, łódź patrolowa jest już w zasięgu wzroku. Ale mamy problem. Mężczyzna podający się za pełnomocnika pana Wiktora żąda rozmowy z panią Eleną i twierdzi, że jej ojciec nie żyje…

CZĘŚĆ 3

— To niemożliwe — powiedziałam, zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć.

Kapitan Roman podniósł krótkofalówkę do ust.

— Powtórz wiadomość.

W głośniku zatrzeszczał głos oficera z patrolu.

— Otrzymaliśmy telefon z kancelarii pana Wiktora. Według rozmówcy doszło do wypadku na trasie prowadzącej do magazynów. Samochód spadł z nasypu. Nie mamy jeszcze potwierdzenia tożsamości kierowcy.

Nogi ugięły się pode mną, ale tym razem nie przez tabletki. Oparłam dłoń na zimnym relingu.

— Dmitrij miał go chronić.

Andrzej uśmiechnął się blado.

— Może Dmitrij nie zdążył.

Wtedy Roman uruchomił nagranie od początku. Z głośnika popłynął najpierw mój drżący oddech, potem głos Mikołaja.

„Zostaw przy barierce jedną jej rzecz. Niech wszyscy pomyślą, że poślizgnęła się sama”.

Następnie usłyszeliśmy Natalię:

„A przecież nazywała mnie mamą”.

Na końcu odezwał się Andrzej.

„Po niej zajmiemy się Wiktorem. We wtorek będzie jechał samotnie. Jeden wypadek i problem zniknie”.

Nikt się nie poruszył.

Natalia zasłoniła twarz obiema dłońmi.

— Ja nie chciałam, żeby zginął — wyszeptała.

— Ale wiedziałaś, że taki jest plan — powiedziałem… nie, pomyślałam, czując, jak żal miesza się z obrzydzeniem. — I pomagałaś go wykonać.

Andrzej rzucił się w stronę Romana. Jeden z marynarzy zastąpił mu drogę. Telefon wypadł na mokre deski, lecz nagranie nadal działało.

— Nie macie prawa mnie zatrzymywać! — krzyknął. — Elena jest moją żoną!

— Jestem twoją żoną, nie twoją własnością — odpowiedziałam.

Z ciemności dobiegł dźwięk silnika. Łódź patrolowa podpłynęła do burty, a po trapie weszło dwóch funkcjonariuszy. Jeden z nich podszedł do mnie.

— Pani Elena, czy jest pani ranna?

— Nie. Ale od kilku dni podawano mi nieznane tabletki.

Andrzej natychmiast wskazał na mnie palcem.

— Ona jest niestabilna! Jej ojciec chce przejąć moje pieniądze!

Funkcjonariusz spojrzał na niego bez emocji.

— Jakie pieniądze?

Andrzej zamilkł.

Roman podał funkcjonariuszowi telefon i wyjaśnił, że urządzenie nagrywało rozmowę od chwili wejścia do salonu. W tym samym momencie Natalia osunęła się na ławkę.

— W szafce w kuchni są tabletki — powiedziała. — Wszystkie. I dokumenty.

Andrzej odwrócił się ku niej.

— Zamknij się!

— Powiedziałeś, że to tylko straszenie — płakała. — Mówiłeś, że Elena zniknie, a jej ojciec sam podpisze wszystko.

Drugi funkcjonariusz wyjął z szafki blistery oraz plastikową torebkę z proszkiem. Mikołaj przestał udawać oburzenie. Usiadł ciężko na pokładzie, jakby nagle postarzał się o dwadzieścia lat.

Wtedy mój zapasowy telefon zawibrował w dłoni funkcjonariusza. Na ekranie pojawiła się wiadomość od Dmitrija.

„Twój ojciec żyje. Jest bezpieczny. Ale znaleźliśmy coś, czego Andrzej nie zdążył usunąć”.

Chwilę później przyszło zdjęcie: skan pełnomocnictwa z moim podpisem i datą sprzed ślubu.

Pod dokumentem widniała jeszcze jedna linia, której wcześniej nie znałam. Upoważniała Andrzeja do sprzedaży wszystkich udziałów mojego ojca, jeśli zostanę uznana za zaginioną.

Patrzyłam na ekran, gdy Dmitrij zadzwonił ponownie.

— Elena, musisz wiedzieć jedno — powiedział. — Twój ojciec nie został zaatakowany przypadkiem. A człowiek, który kierował samochodem, właśnie przyznał, kto mu zapłacił. Problem w tym, że nie wskazał Andrzeja…