Mąż wysłał mnie na samotny wyjazd, a po jego śmierci znalazłam list, przy którym moja matka nagle zamilkła

Kiedy lekarz powiedział mi, że jestem w ciąży, siedziałam na zimnej krawędzi kozetki i patrzyłam na jego drżące dłonie, jakby należały do kogoś obcego.

— To niemożliwe — wyszeptałam.

Lekarz odłożył długopis.

— Wynik jest jednoznaczny. Około sześciu tygodni.

Sześć tygodni. Wystarczyły dwa słowa, żeby całe moje życie rozpadło się na kawałki.

Jeszcze miesiąc wcześniej byłam we Włoszech, dokąd wysłał mnie mój mąż, Aleksander Pietrowicz. Twierdził, że muszę odpocząć. Od trzech lat opiekowałam się nim po ciężkiej chorobie, spałam na fotelu przy jego łóżku i budziłam się na każdy kaszel. Tego ranka, gdy pakowałam walizkę, przycisnął do mojej dłoni mały mosiężny kluczyk do pozytywki.

— Weź go ze sobą, Waluszka — powiedział. — Żebyś pamiętała, że ktoś na ciebie czeka.

Kluczyk był ciepły od jego palców. Do dziś czuję jego ostre ząbki pod skórą.

We Włoszech poznałam Dmitrija. Był przewodnikiem w hotelu, miał spokojny głos i śmiał się tak, jakby nie wiedział, że ludzie potrafią cierpieć. Jednego wieczoru usiedliśmy na kamiennych schodach za restauracją. Pachniało rozmarynem, a z morza dochodził niski huk fal.

— Nie musi pani zawsze wyglądać, jakby przepraszała za to, że żyje — powiedział.

— Nie jestem przyzwyczajona, żeby ktoś na mnie patrzył — odpowiedziałam.

— To państwo popełnia błąd.

Jedna noc. Tylko jedna. Następnego ranka kupiłam bilet powrotny i przez całą drogę powtarzałam sobie, że to był sen. Że Aleksander niczego nie zauważy. Że zdążę zapomnieć.

Nie zdążyłam.

W domu czekała na mnie cisza. Aleksander spał, wychudzony i blady, z ręką opartą na brzegu kołdry. Kiedy otworzył oczy, uśmiechnął się słabo.

— Wróciła moja Waluszka.

Usiadłam obok niego.

— Tęskniłeś?

— Bardziej, niż powinienem.

Chciałam powiedzieć mu wszystko. Naprawdę chciałam. Ale wtedy poczułam mdłości i uciekłam do łazienki.

Dwa tygodnie później Aleksander zmarł.

Stałam przy jego łóżku, trzymając w palcach mosiężny kluczyk, choć nie miałam pojęcia, dlaczego zabrałam go z szuflady. W domu było pełno ludzi, lecz nikt nie mówił do mnie. Wszyscy patrzyli na mnie jak na wdowę, która zbyt szybko została sama.

Dopiero wieczorem, kiedy pożegnali mnie ostatni krewni, wróciłam do sypialni. Zaczęłam zmieniać pościel. Pod poduszką znalazłam kopertę z moim imieniem zapisanym jego charakterem pisma.

„Waluszka”.

Papier pachniał jego wodą kolońską i lekarstwem. Usiadłam na podłodze, a kluczyk wypadł mi z dłoni i zadźwięczał pod łóżkiem.

W środku był list.

„Jeśli to czytasz, znaczy, że nie zdążyłem powiedzieć ci najważniejszego. Nie wyjechałaś do Włoch przypadkiem. I dziecko, które nosisz, nie jest jedyną rzeczą, o której powinnaś się dowiedzieć…”

Serce uderzyło mi w gardło. Wtedy na korytarzu skrzypnęła deska, a klamka sypialni zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 2

Klamka zatrzymała się w połowie. Przez kilka sekund słyszałam tylko własny oddech i cichy stuk deszczu o parapet.

— Pani Walerio? — odezwała się pokojówka, Halina. — Wszystko w porządku?

Wsunęłam list pod poduszkę.

— Tak. Upuściłam kluczyk.

Drzwi uchyliły się, a Halina wsunęła głowę do środka. W ręku trzymała tacę z herbatą, lecz porcelanowa filiżanka drżała tak mocno, że łyżeczka uderzała o spodek.

— Pani nie powinna teraz zostawać sama.

— Dlaczego?

Jej wzrok spadł na kopertę.

— Pan Aleksander kazał mi, żebym nikogo nie wpuszczała do tej sypialni po jego śmierci.

— Nikogo?

Halina zacisnęła usta.

— Powiedział, że jeśli znajdzie pani list, mam zadzwonić do mecenasa Radeckiego. Natychmiast.

Poczułam, jak skóra na karku pokrywa mi się gęsią skórką.

— A jeśli nie zadzwonisz?

— Wtedy przyjadą inni.

Nie musiała wyjaśniać, kogo miała na myśli. Od tygodni krążyli wokół domu kuzyn Aleksandra, Roman, i jego żona Celina. Pytali o testament, konta i pełnomocnictwa. Celina nawet podczas pogrzebu poprawiała sobie szal przed lustrem w holu.

O dwudziestej drugiej zadzwoniłam do mecenasa Radeckiego. Przyjechał czterdzieści minut później. Miał mokry płaszcz, skórzaną teczkę i twarz człowieka, który przez lata nauczył się nie okazywać zdziwienia.

— Czy czytała pani cały list? — zapytał.

— Tylko pierwsze zdania.

— Proszę go nie czytać bez świadków.

— Mój mąż napisał do mnie. Dlaczego potrzebuję świadków?

Radecki spojrzał na zegar.

— Ponieważ Aleksander przewidział, że ktoś spróbuje odebrać pani ten dokument.

Wyjął z teczki metalową kasetkę. Na wieczku była rysa w kształcie półksiężyca.

— Otworzy ją pani kluczykiem, który dostała pani przed wyjazdem.

Zrozumiałam wtedy, dlaczego Aleksander nalegał, żebym zabrała go do Włoch.

Włożyłam kluczyk do zamka. Zazgrzytał, lecz kasetka nie otworzyła się.

— Nie pasuje — powiedziałam.

Radecki pobladł.

— To niemożliwe.

W tej samej chwili na dole trzasnęły drzwi wejściowe.

— Waleczko! — zawołał Roman. — Musimy porozmawiać o majątku.

Mecenas podniósł palec do ust.

— Niech pani nie wspomina o ciąży.

— On już wie?

— Ktoś mu powiedział.

Roman wszedł na schody razem z Celiną. Jej obcasy stukały o marmur. W jednej dłoni trzymała czarną parasolkę, a w drugiej folder z dokumentami.

— Aleksander nie zostawił po sobie niczego, co mogłoby pani należeć — powiedział Roman. — Testament jest jasny.

— Nie widziałam testamentu.

— Zobaczy go pani jutro u notariusza.

Celina uśmiechnęła się bez ciepła.

— Lepiej nie utrudniać sprawy. Jest pani sama, chora i… w szczególnym stanie.

Przycisnęłam dłoń do brzucha.

— To nie daje wam prawa wejść do mojego domu.

Roman wyciągnął rękę.

— Proszę oddać kopertę.

Radecki stanął między nami.

— Jeszcze jeden krok i dzwonię na policję.

Roman roześmiał się cicho.

— Mecenasie, niech pan nie udaje, że wie więcej niż my.

Wtedy kasetka kliknęła. Sama. Zamek odskoczył, a pokrywa uniosła się o kilka centymetrów.

Wszyscy zamilkli.

Radecki wsunął palce pod wieczko i powiedział:

— Zanim to otworzymy, muszę panią ostrzec. W środku znajduje się dowód, który może zmienić nie tylko dziedziczenie, ale również odpowiedzialność za śmierć Aleksandra.

Roman przestał się uśmiechać.

Mecenas sięgnął do kasetki, lecz z korytarza dobiegł nagły dźwięk telefonu. Halina odebrała, spojrzała na mnie i wyszeptała:

— Dzwoni szpital. Chcą wiedzieć, gdzie jest Dmitrij Kowalew…

CZĘŚĆ 3

Nazwisko Dmitrija zawisło w powietrzu jak wystrzał.

— To pomyłka — powiedziałam, choć mój głos zabrzmiał obco.

Halina podała mi słuchawkę.

— Czy to pani Waleria Sokołowska? — zapytał mężczyzna po drugiej stronie. — Pański… pańska znajoma, Dmitrij Kowalew, został dziś znaleziony nieprzytomny w pokoju hotelowym. Miał przy sobie pani numer.

— Co mu się stało?

— Nie wiemy. Policja zabezpieczyła jego telefon. Proszę przyjechać rano.

Rozłączyłam się. W palcach nadal czułam chłód słuchawki.

Roman cofnął się od kasetki.

— Kim jest ten człowiek?

— Nikim.

— W takim razie dlaczego Aleksander znał jego nazwisko? — spytał Radecki.

Otworzył kasetkę. Na czerwonej wyściółce leżały trzy rzeczy: pendrive, akt notarialny i koperta z pieczęcią kliniki. Obok znajdował się drugi kluczyk, identyczny z tym, który nosiłam w kieszeni.

— Aleksander prowadził własne śledztwo — powiedział mecenas. — Nie ufał nikomu.

— Nawet mnie? — spytałam.

— Właśnie pani ufał najbardziej.

Rozłożył akt notarialny na biurku. Dokument dotyczył fundacji założonej przez Aleksandra pięć lat wcześniej. Jej jedynym celem była pomoc dzieciom porzuconym przez rodziców. Nie rozumiałam, dlaczego pokazuje mi go tej nocy.

Radecki otworzył kopertę z kliniki i wyjął wynik badania genetycznego.

Roman rzucił się do przodu.

— Nie ma pan prawa!

— Mam pełnomocnictwo zmarłego — odparł mecenas. — A pani ma prawo poznać prawdę.

Przesunął kartkę w moją stronę.

Przeczytałam pierwsze zdanie. Potem drugie. Litery zaczęły się rozmazywać.

— To badanie zostało wykonane miesiąc przed moim wyjazdem — powiedziałam.

— Tak.

— Ale ja nie byłam wtedy w ciąży.

— Nie dotyczyło pani ciąży.

Radecki wskazał wynik.

— Aleksander nie był pana Romana wujkiem tylko z nazwiska. Przeprowadził badanie, ponieważ podejrzewał, że jego krewny sfałszował dokumenty i próbował przejąć majątek. Wynik wykazał, że Roman nie jest biologicznym synem brata Aleksandra. Cała linia dziedziczenia, na którą się powołuje, była kłamstwem.

Roman zbladł.

— To niemożliwe.

— Możliwe — powiedział mecenas. — A to nie jest najważniejszy dokument.

Sięgnął po list. Tym razem podał go mnie.

Czytałam na głos, a każde słowo raniło bardziej niż poprzednie.

„Waluszka, wiem o dziecku. Wiem również, że ojcem jest Dmitrij. Dowiedziałem się, zanim wyjechałaś. Nie wysłałem cię do Włoch, żeby cię ukarać. Wysłałem cię, ponieważ Dmitrij znał prawdę o Romanie i miał dowody, których potrzebowałem. Chciałem, żebyś przez kilka dni żyła bez lęku. Chciałem, żebyś wróciła do mnie z własnej woli.”

Łzy spadły na papier.

„Nie będę udawał, że mnie nie zabolało. Ale dziecko nie jest winne zdradzie dorosłych. Jeśli mnie zabraknie, uznaj je za moje pod każdym względem, który ma znaczenie. Dom, fundusz i opiekę zapisuję tobie. Dmitrijowi zostawiłem ochronę, bo ktoś będzie chciał go uciszyć.”

Roman uderzył dłonią w stół.

— On był chory! Nie wiedział, co podpisuje!

— Lekarze potwierdzili pełną świadomość — odpowiedział Radecki.

Wtedy pendrive rozbłysnął małą zieloną diodą. Mecenas podłączył go do komputera. Na ekranie pojawiło się nagranie z gabinetu Romana.

— Sprzedamy wszystko, zanim ona się zorientuje — mówił Roman. — A jeśli Aleksander zacznie pytać, lekarz dostanie swoją część.

Celina zakryła usta.

Nagranie trwało dalej. Padły nazwiska, kwoty i data. Data była trzy dni przed śmiercią Aleksandra.

Radecki zatrzymał film.

— Policja już jedzie — powiedział.

— Nie — wyszeptał Roman. — To nie koniec.

W tej samej chwili zadzwonił telefon mecenasa. Odebrał, słuchał kilka sekund, a potem spojrzał na mnie tak, jakby właśnie usłyszał coś gorszego niż wszystko, co było na nagraniu.

— Dmitrij odzyskał przytomność — powiedział. — I twierdzi, że Aleksander nie zmarł z powodu choroby. Twierdzi, że ktoś zmienił mu leki…