Porwano mnie z parkingu z powodu długu byłego partnera, lecz gdy odmówiłam mafijnemu bossowi, jego uśmiech nagle zniknął

W chwili, gdy Vito Marchetti powiedział, że mam zostać jego żoną, filiżanka w dłoni jednego z ochroniarzy pękła z trzaskiem.

Stałam pośrodku gabinetu, a mokre końcówki włosów kapały mi na ramiona. Za oknami śnieg zasypywał Gold Coast, lecz w środku było tak cicho, że słyszałam tykanie zegara stojącego na kominku. Każde uderzenie przypominało mi, że Toby czeka sam w samochodzie.

— Powtórz to — powiedziałam.

Vito siedział za ogromnym biurkiem z ciemnego drewna. Nie podniósł głosu. Nie musiał. Mężczyźni tacy jak on sprawiali, że inni milczeli, zanim jeszcze zdążyli zadać pytanie.

— Potrzebuję żony — odparł. — Proponuję, żebyś została nią ty.

Zaśmiałam się krótko, choć gardło miałam ściśnięte.

— Zabrałeś mnie z parkingu, bo mój były podpisał za mnie dokumenty na sześćdziesiąt pięć tysięcy dolarów, a teraz proponujesz mi małżeństwo?

— Nie zabrałem cię, żeby cię skrzywdzić.

— To dlaczego twoi ludzie stali przy moim samochodzie jak przy miejscu zbrodni?

Jego wzrok przesunął się na teczkę leżącą przede mną. W środku znajdowały się trzy weksle, fałszywy podpis i suma większa niż wszystko, co zarobiłam przez całe życie.

Travis Quinn zniknął cztery miesiące wcześniej. Zostawił po sobie pustą szafę, dwa niezapłacone rachunki i dług, który ktoś przypisał mnie. W jednym dokumencie podpisano moje imię ostrymi, kanciastymi literami. Ja zawsze pisałam je miękko, z małą pętlą przy końcu.

Zauważyłam też podwójne opłaty. Ten sam numer faktury wpisano trzy razy, pod trzema różnymi opisami. Pracowałam kiedyś w księgowości. Potem urodził się Toby, Travis odszedł, a ja zaczęłam nosić tace w restauracji i liczyć monety przed snem.

— Nie jesteś mi nic winna — powiedział Vito. — Jeśli ekspertyza potwierdzi fałszerstwo.

— A jeśli nie potwierdzi?

— Wtedy będziemy mieli inny problem.

Za drzwiami rozległ się płacz Toby’ego. Natychmiast poderwałam głowę. Mój syn nie płakał często. Nauczył się wcześniej niż inne dzieci, że łzy nie opłacają czynszu i nie naprawiają skrzyni biegów.

— Chcę go zobaczyć.

— Jest z moją gospodynią. Dostał ciepłe mleko i koc.

— Chcę zobaczyć go teraz.

Vito skinął na ochroniarza. Po chwili do gabinetu weszła starsza kobieta z Toby’m na rękach. Mój syn miał na sobie puchową kamizelkę i trzymał swoją ulubioną czapkę z naszytą żółtą gwiazdą. Rzucił mi się w ramiona.

— Mamo, ten pan ma dom większy niż szkoła.

— Wiem, kochanie.

Vito patrzył na niego przez kilka sekund, jakby chłopiec był zagadką, której nie potrafił rozwiązać.

— Umowa byłaby prosta — powiedział, gdy gospodyni wyszła. — Małżeństwo cywilne na rok. Ochrona dla ciebie i Toby’ego. Spłacę twoje zaległości. Ty pojawisz się u mojego boku, kiedy będzie trzeba.

— A czego naprawdę chcesz?

Po raz pierwszy jego twarz stwardniała.

— Żeby ludzie uwierzyli, że moja rodzina ma przyszłość.

— Nie możesz mieć dzieci?

W gabinecie zrobiło się zimniej.

Vito odchylił się na krześle. Przez chwilę myślałam, że każe mnie wyprowadzić. Zamiast tego wyjął z szuflady mały, granatowy notes z metalowym zapięciem. Na jego rogu widniała zaschnięta plama atramentu.

— Nie mogę mieć własnych — powiedział cicho. — I właśnie dlatego niektórzy ludzie czekają, aż umrę.

Toby zasnął na moim ramieniu. Czułam ciężar jego głowy i ciepło oddechu przy szyi. Patrzyłam na mężczyznę, który miał władzę nad połową miasta, a mimo to mówił o samotności jak ktoś zamknięty w pustym pokoju.

— Nie poślubię mafijnego bossa — powiedziałam.

Vito nie mrugnął.

— W takim razie przeczytaj ostatnią stronę umowy.

Przesunął dokument w moją stronę. Gdy wyciągnęłam rękę, ktoś gwałtownie zapukał do drzwi. Ochroniarze odwrócili się, a Vito położył dłoń na granatowym notesie, jakby właśnie przypomniał sobie coś, czego nie wolno mi było zobaczyć. Klamka zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 2

Klamka opadła do końca i do gabinetu wszedł młody mężczyzna w przemoczonym płaszczu. Trzymał pod pachą metalową kasetę, a na jego policzku widniało świeże rozcięcie.

— Szefie, znaleźliśmy coś w biurze Travisa.

Vito nawet na niego nie spojrzał.

— Mów.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj.

Mężczyzna zerknął na mnie, potem na Toby’ego śpiącego w moich ramionach.

— W kasynie na ulicy Dębowej jest człowiek, który pyta o panią Shaw.

Mój żołądek ścisnął się tak mocno, że przez chwilę nie mogłam oddychać.

— Travis? — zapytałam.

— Nie wiemy.

Vito wstał. Krzesło odsunęło się po dywanie bez najmniejszego dźwięku.

— Zamknij wszystkie wyjścia. Nikt nie opuszcza domu.

— Nie możecie mnie tu więzić — powiedziałam.

— Nie więzimy cię. Chronimy.

— To samo mówili ludzie, którzy wyciągnęli mnie z samochodu.

Jego szczęka napięła się.

— Cora, jeśli ktoś wie, że widziałaś te weksle, możesz być ważniejsza, niż sądzisz.

— Jestem kelnerką.

— Byłaś księgową, która zauważyła podwójne przelewy. To wystarczy, żeby ktoś chciał cię uciszyć.

Przycisnęłam Toby’ego mocniej do siebie. W jego kieszeni znalazłam mały plastikowy samochodzik, ten sam, który miał przy sobie, kiedy przestał pytać, kiedy wróci jego ojciec. Obracałam go nerwowo między palcami.

— Powiedz mi wszystko.

Vito wskazał na dokumenty.

— Te weksle nie były zwykłym długiem. Pieniądze przechodziły przez trzy firmy, które formalnie należą do ludzi pracujących dla mnie. Ktoś wyprowadzał środki, podrabiał podpisy i przygotowywał mnie do utraty kontroli nad własną organizacją.

— A Travis?

— Był pośrednikiem. Albo kozłem ofiarnym.

— Myślałam, że zniknął, bo bał się ciebie.

— Może bał się kogoś innego.

O jedenastej wieczorem zaprowadzono mnie do małej biblioteki. Na stole paliła się pojedyncza lampa, a ściany pachniały woskiem i kurzem. Vito przyniósł kopię umowy małżeńskiej. Położył ją przede mną, lecz tym razem nie usiadł za biurkiem. Stanął naprzeciwko, bez ochroniarzy między nami.

— Nie będziesz musiała dzielić ze mną sypialni — powiedział. — Nie będę dotykał ciebie ani Toby’ego bez pozwolenia. Dostaniesz osobny rachunek, samochód i mieszkanie, jeśli po roku zechcesz odejść.

— A co ty dostaniesz?

— Czas.

— Przed kim?

— Przed rodziną.

Odwrócił wzrok ku półkom.

— Mój kuzyn Salvatore uważa, że skoro nie mam dziedzica, powinien przejąć wszystko. Za dwa tygodnie rada ma zdecydować, czy nadal jestem przywódcą. Żona u boku oznacza stabilność. Dziecko, nawet nie moje, pokazuje, że nie jestem człowiekiem, który kończy się razem z własnym nazwiskiem.

— Chcesz wykorzystać mojego syna jako dekorację.

— Chcę go ochronić. Jeśli zostaniesz sama, ludzie, którzy podpisali te dokumenty, wrócą po was.

— A jeśli wyjdę za ciebie, stanę się celem razem z tobą.

— Już jesteś celem.

Ta odpowiedź zabolała, bo była prawdziwa.

O północy zadzwonił telefon. Vito odebrał, słuchał przez kilka sekund i podał mi aparat.

— To klinika świętej Klary.

— W jakiej sprawie?

Po drugiej stronie odezwała się kobieta.

— Pani Shaw? Mamy dokumenty dotyczące pana Marchettiego. Powiedział, że jeśli kiedykolwiek zniknie, mam przekazać je pani osobiście.

Spojrzałam na Vito. Jego twarz nagle straciła kolor.

— Jakie dokumenty? — zapytałam.

— Wyniki badań i pełnomocnictwo. Ale jest jeszcze jedna rzecz. Dziś wieczorem ktoś próbował włamać się do naszego archiwum. Zostawiono tam wiadomość dla pani.

— Co napisał?

Kobieta zawahała się.

— „Jeśli poślubi Vito, jej syn umrze pierwszy”.

W słuchawce zapadła cisza. Vito wyrwał mi telefon z dłoni.

— Zamknijcie klinikę — powiedział. — Natychmiast.

Lecz zanim zdążył się rozłączyć, z korytarza dobiegł krzyk jednego z ochroniarzy, a potem odgłos tłuczonego szkła. Toby poruszył się przez sen. Vito wyciągnął broń, a ja zobaczyłam, że drzwi biblioteki zaczynają się otwierać od środka…

CZĘŚĆ 3

Drzwi otworzyły się gwałtownie, lecz za nimi nie stał napastnik. Wpadł ochroniarz z krwią na kołnierzu, trzymając w ręce czarną pamięć przenośną.

— To nie był atak na dom — wysapał. — Ktoś chciał tylko dostać się do gabinetu.

Vito opuścił broń, ale nie schował jej do kabury.

— Co zabrali?

— Nic. Zostawili to na biurku.

Podał mu urządzenie. Vito spojrzał na mnie.

— Cora, musisz zobaczyć nagranie.

Toby spał na kanapie, owinięty kocem. Usiadłam obok niego, a Vito podłączył pamięć do komputera. Na ekranie pojawiło się nagranie z małego biura. Obraz był ziarnisty, lecz twarz mężczyzny rozpoznałam natychmiast.

Travis siedział przy stole. Miał rozciętą wargę i ręce skute z przodu.

— Cora, jeśli to oglądasz, nie uciekłem dobrowolnie — powiedział do kamery. — Podpisałem pierwszy weksel, ale nie twój. Salvatore zmusił mnie, żebym użył twoich danych. Wiedział, że zauważysz opłaty, dlatego miałeś zostać oskarżona, zanim ktokolwiek sprawdzi księgi.

Vito zacisnął palce na krawędzi biurka.

Na nagraniu Travis pochylił się bliżej.

— Vito, nie ufaj nawet ludziom stojącym obok ciebie. W klinice jest kopia wyników. Twoja bezpłodność nie była wypadkiem. Ktoś przez lata podawał ci lek, który niszczył twoje zdrowie, a dokumenty zmieniano tak, byś uwierzył, że to choroba.

W pokoju zrobiło się zupełnie cicho.

Spojrzałam na Vito. Mężczyzna, którego bali się wszyscy, stał nieruchomo, jakby nagle zabrakło pod nim podłogi.

— To niemożliwe — powiedział.

— Sam słyszałeś — odparł ochroniarz.

— Zamknij się.

Na nagraniu Travis kontynuował:

— Salvatore potrzebował, żebyś nie miał dzieci. Potem chciał przejąć władzę, pokazując radzie, że twoje nazwisko nie ma przyszłości. Cora jest jedyną osobą, która potrafi połączyć przelewy z receptami i datami. Dlatego ją wybrali.

Ekran zgasł.

Vito oparł dłonie o biurko. Na jego nadgarstku pękła cienka żyłka.

— Całe życie myślałem, że nie mogę mieć dzieci — powiedział cicho. — A ktoś upewnił się, żebym nigdy nie sprawdził dlaczego.

— Musimy jechać do kliniki — powiedziałam.

— Nie. Najpierw zabiorę was w bezpieczne miejsce.

— Jeśli dokumenty są tam, potrzebujemy ich teraz.

Popatrzył na mnie długo.

— Właśnie dlatego chciałem, żebyś została moją żoną. Nie z powodu Toby’ego. Potrzebowałem kogoś, kto patrzy na liczby i nie boi się powiedzieć, że cesarz jest nagi.

— Nadal nie odpowiedziałeś na pytanie.

— Jakie?

— Czy to małżeństwo byłoby tylko umową.

Vito podszedł do kanapy i przykucnął przy śpiącym Toby’m. Chłopiec otworzył oczy, zaspany, i podał mu plastikowy samochodzik.

— Pilnuj go, panie Vito.

Vito wziął zabawkę z taką ostrożnością, jakby była ze szkła.

— Będę — odpowiedział.

O świcie pojechaliśmy do kliniki. W archiwum czekała lekarka, doktor Elena Bardi. Wyjęła z sejfu opieczętowaną kopertę i położyła ją przede mną.

— Tylko pan Marchetti może ją otworzyć — powiedziała.

Vito spojrzał na mnie, potem na kopertę.

— Otwórz ją ty.

— To twoje życie.

— A od chwili, gdy ktoś wciągnął w to ciebie i Toby’ego, jest także twoją sprawą.

Przerwałam pieczęć. W środku znajdowały się wyniki, kopie recept i rachunki za leki. Doktor Bardi wskazała jedną datę.

— Panie Marchetti, pańskie wyniki sprzed ośmiu lat nie wskazywały na nieodwracalną bezpłodność. Późniejsze badania były sfałszowane. Ktoś podawał panu środek, który obniżał poziom hormonów, a potem płacił za zmianę dokumentacji.

Vito zamknął oczy.

— Kto?

Doktor Bardi wysunęła drugi papier.

— Nazwisko osoby opłacającej recepty znajduje się tutaj.

Telefon Vito zadzwonił, zanim zdążył przeczytać. Odebrał. Słuchał, a potem podał mi aparat.

Głos był spokojny, niemal uprzejmy.

— Pani Shaw, jeśli Marchetti pokaże te dokumenty radzie, Toby zniknie jeszcze dziś. A przed południem policja znajdzie w jego pokoju broń i narkotyki.

Spojrzałam na syna, który siedział na korytarzu i rysował kredką dom z trzema oknami.

— Kim jesteś? — zapytałam.

— Człowiekiem, który zna prawdziwe nazwisko twojego dziecka.

Połączenie zostało przerwane. Vito wyrwał mi telefon, lecz było już za późno. Na korytarzu rozległy się ciężkie kroki, a doktor Bardi wyszeptała, że ktoś właśnie wszedł do kliniki z nakazem przeszukania…