CZĘŚĆ 4 — Mój mąż odmówił pocałunku przy dwustu gościach, a gdy zobaczył pamiętnik swojej babci, jego matka nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

Taras przeczytał wiadomość drugi raz.

Potem trzeci.

Za oknem zaczynało świtać. Pierwsze światła miasta przesuwały się po suficie jak blade reflektory, a na stole leżał pamiętnik Oleny, otwarty między stroną sto siedemnastą a sto osiemnastą.

— Nie pojedziemy sami — powiedziałam.

Roman uniósł brwi.

— To nie jest propozycja do negocjacji.

— Właśnie dlatego jej nie przyjmuję — odparł Taras. — Pojedzie z nami policja i niezależny prawnik.

Prawnik zacisnął usta.

— Jeśli rozpoczniecie awanturę, Helena zniszczy resztę dokumentów.

— Już próbowała — odpowiedziałam. — Teraz chcemy tylko, żeby musiała odpowiadać za to przy świadkach.

Roman spojrzał na mnie z irytacją.

— Pani nie rozumie, z kim walczy.

— Rozumiem lepiej, niż pan sądzi.

Taras zadzwonił do Michała, księgowego. Potem do notariusza, który sporządzał ostatnie dokumenty Oleny. O piątej pięćdziesiąt siedzieliśmy w samochodzie razem z Martą Wysocką i adwokatką poleconą przez nią, panią Zofię Malec.

Nikt nie mówił przez pierwsze dziesięć minut.

Pamiętnik leżał na moich kolanach. Mosiężny liść wbijał się w skórę przez cienki materiał sukienki.

— Boję się — powiedział Taras.

To były pierwsze szczere słowa, jakie usłyszałam od niego od dnia ślubu.

— Ja też.

— Myślałem, że jeśli będę trzymał się od ciebie z daleka, ochronię rodzinę.

— Chroniłeś tylko kłamstwo.

— Wiem.

Kancelaria mieściła się w starej kamienicy przy ulicy Sądowej. O szóstej dwadzieścia drzwi otworzyła Helena. Miała na sobie ten sam kostium co poprzedniego wieczoru, ale perłowy kolczyk był pęknięty.

— Wiedziałam, że przyjedziesz — powiedziała do syna.

— A ja wiedziałem, że będziesz próbowała odebrać mi wybór.

— Ta kobieta cię wykorzystuje.

— To nagranie mówi coś innego.

Twarz Heleny stwardniała.

— Nagranie umierającej kobiety nie ma żadnej wartości.

Pani Zofia położyła na stole kopię opinii lekarskiej.

— Ma, jeśli lekarz potwierdza, że Olena była zdolna do podejmowania decyzji. A doktor Kulesza właśnie podpisał zeznanie, że to pani naciskała, by wpisał jej niepoczytalność.

Helena cofnęła rękę od krzesła.

— Nie wiecie, co mówicie.

— Wiemy też, że podpis na pełnomocnictwie został sfałszowany — dodał Taras.

— To niemożliwe.

— Pani Romanie? — zapytała Zofia.

Roman nie odpowiedział.

Taras uruchomił nagranie z kasety na głośniku telefonu. Głos Oleny wypełnił kancelarię.

— Helena powiedziała mi, że jeśli nie podpiszę sprzedaży, uzna mnie za niezdolną do życia i odbierze mi prawo decydowania o własnym majątku. Potem zabrała mój telefon. Kira była jedyną osobą, której nie potrafiła zastraszyć.

Helena pobladła.

— To nieprawda.

Nagranie trwało dalej.

— Jeśli Taras będzie mnie nienawidził za zmianę dokumentów, pozwólcie mu. Wolę, żeby przez chwilę nienawidził mnie, niż żeby przez całe życie nienawidził siebie.

Zapadła cisza.

Taras patrzył na matkę.

— Powiedz, że to nie twój podpis.

— Nie muszę ci nic mówić.

— Powiedz to.

— Podpisałam, bo nie miałeś odwagi prowadzić firmy.

— Sprzedałaś ją bez mojej zgody.

— Ratowałam ją.

— Sprzedając ją ludziom, którzy zapłacili ci za milczenie?

Helena uderzyła dłonią w stół.

— Całe życie budowałam to, co odziedziczyłeś!

— A potem próbowałaś odziedziczyć moje życie.

To zdanie ją uciszyło.

W południe policja zabezpieczyła dokumenty w kancelarii. Helenę zabrano na przesłuchanie, nie w kajdankach, lecz pod eskortą. Roman odmówił dalszego reprezentowania jej, kiedy Zofia pokazała mu przelewy z konta kupującego przedsiębiorstwo.

— Nie wiedziałem, że podpis jest podrobiony — powiedział.

— Ale wiedział pan, że moja klientka nie wyraziła zgody — odpowiedziała Zofia.

Roman spuścił wzrok.

Po południu Taras musiał złożyć zeznania. Ja siedziałam za szybą w małym pokoju przesłuchań. Na stole stał plastikowy kubek z letnią herbatą, a mosiężny liść leżał obok pamiętnika.

Policjant odtworzył rozmowę z tarasu, nagraną przez telefon Heleny. Usłyszeliśmy głos Tarasa z dnia ślubu.

— Dostałaś to, po co przyszłaś. Pieniądze, nazwisko i życie, na które nie zasługujesz.

Własne słowa zabrzmiały jak cudzy wyrok.

Taras zakrył twarz dłońmi.

— To ja powiedziałem — szepnął.

— Tak — odpowiedziałam.

— Myślałem, że bronię babci.

— Zraniłeś osobę, która próbowała ją obronić.

Nie zaprzeczył.

To było ważniejsze niż przeprosiny wypowiedziane zbyt szybko.

Wieczorem wróciliśmy do domu Oleny. Korytarz pachniał woskiem i mokrym drewnem. W jej pokoju wciąż stał wózek inwalidzki ozdobiony białymi różami z wesela.

Na stoliku leżały okulary, niedopita herbata i pudełko po lawendowych saszetkach.

Taras wszedł do środka, a potem zatrzymał się przy pustym fotelu.

— Całe życie myślałem, że ona chce mną rządzić — powiedział.

— Chciała, żebyś nauczył się rządzić sam sobą.

Usiadł na podłodze obok fotela. Nie próbowałam go podnosić.

Tej nocy spaliśmy w osobnych pokojach.

Rano Taras przyniósł mi dokumenty rozwodowe, które Helena przygotowała jeszcze przed ślubem. Były podpisane tylko przez niego.

— Nie musisz zostawać — powiedział.

— Wiem.

— Jeśli odejdziesz, zrozumiem.

— Nie odejdę dlatego, że kazała mi twoja matka. Odejść mogę tylko wtedy, kiedy sama tego zechcę.

— A czego chcesz?

Spojrzałam na pamiętnik.

— Chcę, żebyś przestał mylić poczucie winy z miłością.

Sprawa trwała kilka miesięcy. Sprzedaż przedsiębiorstwa została unieważniona, a Helena odpowiadała za fałszerstwo i próbę wyłudzenia. Taras odzyskał zarząd, lecz nie odzyskał dawnego spokoju. Musiał nauczyć się podejmować decyzje bez pytania, co pomyśli o nich matka.

Ja nie zostałam w domu Oleny.

Wynajęłam małe mieszkanie w Krakowie, nad piekarnią, która budziła mnie o piątej rano zapachem chleba. Znalazłam pracę w fundacji pomagającej osobom starszym. Każdego wtorku odwiedzałam ludzi, których rodziny przestały słuchać.

Marta czasem przychodziła na herbatę.

Zofia nauczyła mnie czytać umowy.

A Taras pisał wiadomości, których nie odpowiadałam od razu.

Po sześciu miesiącach spotkaliśmy się w parku, gdzie topole zrzucały liście na mokre ławki. Przyniósł małą paczkę.

— To dla ciebie — powiedział.

W środku była fotografia Oleny, której wcześniej nie widziałam. Siedziała przy zielonym piecu i trzymała pamiętnik na kolanach.

Na odwrocie napisała: „Kira, nie pozwól, żeby ktokolwiek wmówił ci, że ratowanie człowieka oznacza rezygnację z siebie”.

— Chcę zacząć od początku — powiedział Taras.

— Nie możemy zacząć od początku.

— Wiem.

— Możemy zacząć od prawdy.

Skinął głową.

Nie wróciliśmy do siebie tego dnia.

Ani następnego.

Ale po raz pierwszy nie czułam, że muszę go ocalać.

Minął rok. W pierwszy śnieżny poranek znalazłam pod drzwiami kopertę. W środku był list Tarasa i klucz do domu Oleny.

„Jeśli kiedyś zechcesz tam wrócić, wszystko jest otwarte”.

Przez długi czas trzymałam klucz w dłoni. Potem zaniosłam go do skrzynki pocztowej i odesłałam bez odpowiedzi.

Pamiętnik Oleny postawiłam na półce nad biurkiem. Mosiężny liść odbijał światło z okna. Nie był już znakiem tajemnicy.

Był przypomnieniem, że pewnego dnia wybrałam siebie.

I tym razem nikt nie odsunął się ode mnie.