Zostałam żoną mafijnego przywódcy dla pieniędzy, lecz gdy podczas burzy ktoś zapukał do naszej sypialni, jego twarz nagle pobladła

W chwili, gdy kierownik szpitala powiedział mi, że Madison może umrzeć bez nowego leczenia, na moim stoliku pojawił się nieznajomy mężczyzna w grafitowym garniturze.

Siedziałam w małej kawiarni na Manhattanie, między ścianą oblepioną fotografiami starych kamienic a oknem zaparowanym od deszczu. Na stole leżały rachunki za leczenie mojej młodszej siostry. Papier drżał w moich palcach tak mocno, że prawie rozlałam zimną kawę.

— Pani Harper Hayes? — zapytał mężczyzna.

Nie odpowiedziałam od razu.

Miał srebrne włosy zaczesane do tyłu, skórzane rękawiczki i spinkę w kształcie czarnego kruka. Położył przede mną nieoznaczoną kopertę.

— Kim pan jest?

— Elias Montgomery. Reprezentuję Dominica Russo.

Nazwisko spadło na stolik ciężej niż koperta.

Każdy w Nowym Jorku znał Russo. Oficjalnie posiadali firmy transportowe, hotele i nieruchomości. Nieoficjalnie ich nazwisko pojawiało się przy wymuszeniach, zniknięciach i politycznych przysługach. Dominic niedawno przejął rodzinne imperium po gwałtownej śmierci ojca.

— Nie jestem zainteresowana żadną pracą dla pana Russo — powiedziałam.

— Jeszcze nie usłyszała pani oferty.

— Wiem wystarczająco dużo.

Elias otworzył kopertę i wysunął z niej czek. Suma sprawiła, że przestałam oddychać.

Dwieście tysięcy dolarów.

— To zapłata za podpis — wyjaśnił. — Po roku otrzyma pani kolejne dwa miliony. Wszystko legalnie zapisane w umowie.

— A czego miałabym nie robić za te pieniądze?

— Miałaby pani zostać żoną Dominica Russo.

Zaśmiałam się, ale mój śmiech zabrzmiał pusto.

— Pomylił mnie pan z kimś innym.

— Nie. Wybraliśmy panią właśnie dlatego, że nie ma pani nikogo poza siostrą, czystą przeszłość i doświadczenie w kontaktach z ludźmi.

Moje serce ścisnęło się na wspomnienie Madison. Leżała na oddziale z chorobą autoimmunologiczną, podłączona do kroplówki, a lekarz powiedział rano, że eksperymentalna terapia musi rozpocząć się natychmiast.

— Skąd wiecie o jej rachunkach?

Elias przesunął czek bliżej mnie.

— Jutro rano wszystkie zostaną opłacone.

Wiedziałam, że powinnam wstać. Powinnam wyjść, zgłosić to na policję i nigdy nie odwrócić się za siebie.

Ale spojrzałam na kwotę.

Podpisałam.

Następnego wieczoru czarna furgonetka zatrzymała się przed prywatnym klubem w dzielnicy Tribeca. W środku pachniało skórą i dymem. Mężczyzna siedzący obok mnie nie odezwał się ani razu, tylko zaciskał dłoń na kaburze pod marynarką.

Wprowadzono mnie przez korytarz wyłożony czerwonym aksamitem do salonu z widokiem na rozświetlone miasto. Dominic Russo stał przy oknie. Miał granatowy garnitur, szerokie ramiona i twarz tak spokojną, jakby cudze życie nigdy nie mogło go zranić.

— Pani Hayes — powiedział.

— Panie Russo.

Wskazał skórzaną sofę.

— Proszę usiąść.

— Przeczytałam umowę.

— Więc wie pani, że w miejscach publicznych będziemy idealnym małżeństwem. W domu żyjemy osobno. Nie pyta pani o moje interesy, nie wchodzi do mojego gabinetu i nie próbuje mnie zmieniać.

— A jeśli odmówię?

Jego spojrzenie zatrzymało się na mojej twarzy.

— Wtedy jutro rano rachunki pani siostry nadal będą czekały.

To był pierwszy moment, w którym go znienawidziłam.

A mimo to zapytałam:

— Gdzie mam podpisać?

Tydzień później stałam pod kryształowymi żyrandolami hotelu Plaza w sukni droższej niż całe moje dotychczasowe życie. Na palcu miałam czterokaratowy diament, ciężki jak kajdanki.

— Uśmiechaj się, mia cara — szepnął Dominic, obejmując mnie w talii. — Carmine Falco patrzy.

— Jeśli uśmiechnę się szerzej, pęknie mi twarz.

Roześmiał się cicho. Ten dźwięk był prawdziwy. I właśnie dlatego przestraszył mnie bardziej niż jego groźby.

Przez trzy miesiące graliśmy swoje role. W dzień był zimnym mężem z gazet, nocą cieniem znikającym za drzwiami gabinetu. Ja mieszkałam w osobnym skrzydle jego apartamentu i nosiłam przy sobie mały mosiężny klucz do pokoju Madison, który siostra podarowała mi na szczęście.

Pod koniec listopada pojechaliśmy do posiadłości Carmine’a w górach Catskill. Śnieg uderzał w szyby, a wiatr wył między drzewami.

— Mamy problem — powiedział Elias, witając nas przy wejściu. — Przez pomyłkę została tylko jedna główna sypialnia.

Dominic spojrzał na mnie. W jego oczach po raz pierwszy zobaczyłam coś więcej niż chłód.

Strach.

Drzwi zamknęły się za nami, a zamek kliknął z głuchym odgłosem. Dominic podszedł do stolika, na którym leżała czarna teczka, i wyciągnął rękę w jej stronę…

CZĘŚĆ 2

…Jego palce zatrzymały się centymetr nad teczką, gdy na korytarzu rozległy się ciężkie kroki.

Dominic natychmiast zgasił lampę. Pokój pogrążył się w ciemności, a ja poczułam, jak jego dłoń zaciska się na moim nadgarstku.

— Ani słowa — szepnął.

Kroki zatrzymały się za drzwiami.

Mosiężny klucz do pokoju Madison wbijał mi się w kieszeń sukni. Dotknęłam go odruchowo, jakbym mogła znaleźć w jego chłodzie odwagę. Dominic stał tak blisko, że czułam zapach dymu i cedrowego mydła.

— Dominic? — odezwał się męski głos. — Carmine prosi was na kolację.

— Za chwilę — odpowiedział Dominic.

— Powiedział, że natychmiast.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył. Potem Dominic otworzył drzwi.

— Moja żona źle się czuje. Przyjdziemy za dziesięć minut.

Strażnik spojrzał na mnie, a jego wzrok spoczął na mojej dłoni. Na obrączce odbiło się światło z korytarza.

— Carmine nie lubi czekać.

— Tym bardziej nie powinien zmuszać mnie do proszenia go o cierpliwość.

Drzwi zatrzasnęły się. Dominic przekręcił zamek.

— Dlaczego się boisz? — zapytałam.

— Nie boję się.

— Widziałam twoją twarz.

— W takim razie przestań patrzeć.

Teczka leżała na stoliku. Czarna, bez żadnego znaku, związana cienkim skórzanym paskiem.

— Co w niej jest?

— Powód, dla którego Carmine zaprosił nas tutaj.

— Myślałam, że chodzi o pokazanie, iż jesteśmy stabilnym małżeństwem.

— To tylko przedstawienie dla ludzi, którzy już zdecydowali, że chcą mnie zabić.

Podeszłam do okna. Za szybą śnieg zasypywał drogę, a dwa reflektory strażniczej furgonetki przecinały biel.

— Jeśli coś mi grozi, mam prawo wiedzieć.

— Masz prawo wrócić do Nowego Jorku.

— Nie pozwolą mi wyjechać.

Nie zaprzeczył.

Kolacja zaczęła się o dziewiątej. Długi stół uginał się pod ciężarem srebrnych półmisków, ale nikt prawie nie jadł. Carmine Falco siedział na końcu stołu w aksamitnej kamizelce. Jego palec stukał w kryształową szklankę.

— Pani Russo — powiedział. — Jak podoba się pani życie w rodzinie?

— Jest głośniejsze, niż oczekiwałam.

— A Dominic? Czy jest dobrym mężem?

Dominic położył dłoń na moim karku. Gest wyglądał czule, ale jego kciuk nacisnął ostrzegawczo na skórę.

— Jest wyjątkowo troskliwy — odpowiedziałam.

— Troska bywa trudna dla mężczyzny bez dziedzica.

Sztućce ucichły.

Spojrzałam na Dominica. Jego twarz stała się nieruchoma.

— Dziedzic nie jest warunkiem dobrego małżeństwa — powiedziałam.

Carmine uśmiechnął się bez radości.

— W tej rodzinie jest.

Po kolacji Dominic zaprowadził mnie do sypialni. Zamknął drzwi i od razu podszedł do kominka. Wyjął z kieszeni małą metalową zapalniczkę, lecz nie zapalił jej.

— Nie możesz dziś spać sama — powiedział.

— To część umowy?

— Nie. To rozkaz.

— Nie jestem twoim żołnierzem.

— W tej chwili jesteś moim najsłabszym punktem.

Te słowa zabolały bardziej, niż powinny.

— Myślałam, że jestem tylko aktorką wynajętą za dwa miliony.

Podszedł bliżej.

— Na początku tak było.

— A teraz?

W jego oczach pojawiło się napięcie. Przez moment wyglądał jak człowiek uwięziony we własnym domu.

— Teraz wszystko jest bardziej skomplikowane.

— To nie jest odpowiedź.

— Nie pytaj mnie dzisiaj o odpowiedź.

Burza zerwała prąd kilka minut po północy. W ciemności usłyszałam trzask tłuczonego szkła i cichy jęk jednego ze strażników na korytarzu.

Dominic chwycił broń z szuflady.

— Zostań tutaj.

— Nie.

— Harper.

— Jeśli ktoś wszedł do domu, nie będę siedzieć sama i czekać na śmierć.

Ruszyliśmy razem. W holu pachniało prochem, a na marmurowej podłodze leżała rozbita lampa. Elias stał przy schodach z zakrwawioną dłonią.

— Dwóch ludzi próbowało wejść od strony kuchni — powiedział. — Jeden uciekł.

— Kto ich przysłał? — zapytał Dominic.

Elias spojrzał na mnie, potem na jego twarz.

— Zostawili wiadomość.

Podał mu złożoną kartkę. Dominic przeczytał ją i przez chwilę nie oddychał.

— Co tam jest? — zapytałam.

Zacisnął kartkę w pięści.

— Że wiedzą o dziecku.

Świat przechylił się pode mną.

— Jakim dziecku?

Dominic spojrzał na mnie, a jego oczy nagle stały się całkowicie puste.

— Harper… od kiedy wiesz, że jesteś w ciąży?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Na schodach pojawiła się blada kobieta z teczką medyczną. Była lekarką z prywatnej kliniki, którą odwiedziłam trzy dni wcześniej.

— Panie Russo — powiedziała dr Lena Whitmore. — Musimy porozmawiać, zanim Carmine dowie się, że badanie zostało potwierdzone…

Dominic odwrócił się do niej tak gwałtownie, że metalowa zapalniczka wypadła mu z dłoni.

CZĘŚĆ 3

Metalowa zapalniczka odbiła się od marmuru i potoczyła pod komodę. Ten drobny dźwięk zabrzmiał w nagłej ciszy jak wystrzał.

— Powtórz to — powiedział Dominic.

Dr Whitmore ścisnęła teczkę obiema dłońmi.

— Pani Hayes jest w ósmym tygodniu ciąży. Badanie krwi i obrazowanie potwierdziły ciążę. Dziecko rozwija się prawidłowo.

Dominic spojrzał na mnie.

— Wiedziałaś?

Nie potrafiłam już udawać.

— Od trzech dni.

— I nic mi nie powiedziałaś?

— Umowa mówiła, że żyjemy osobno. Nie dotykamy się. Nie pytamy o prywatne sprawy.

— To moje dziecko.

— A ja jestem kobietą, którą kupiłeś.

Jego twarz stwardniała, lecz tym razem nie z gniewu. Widziałam w niej szok, lęk i coś, czego nie umiałam nazwać.

Carmine wszedł do holu z dwoma uzbrojonymi mężczyznami.

— Słyszałem, że mamy powód do świętowania — powiedział.

Dominic stanął przede mną.

— Wyjdź.

— Spokojnie. Przyszedłem tylko pogratulować rodzinie.

— Nikt cię nie zapraszał.

Carmine skierował wzrok na moją twarz.

— Dziecko Russo zmienia układ sił. Komisja będzie oczekiwała dowodu, że ono naprawdę należy do tej rodziny.

— Nie będziesz badał mojego dziecka — powiedziałam.

— Nie pytałem pani o zdanie.

Dominic wyciągnął broń.

— Teraz pytasz mnie.

Elias wszedł między nich.

— Panowie, w domu są kamery. Każdy ruch zostanie zapisany.

Carmine uśmiechnął się lekko.

— Właśnie dlatego nie radzę nikomu popełniać błędu.

Dr Whitmore podała Eliasowi teczkę.

— Jest jeszcze coś. Ktoś włamał się do systemu kliniki. Wyniki zostały skopiowane przed przekazaniem ich pacjentce.

Poczułam zimno pod suknią.

— Kto miał dostęp?

— Trzech pracowników i osoba, która zapłaciła za badanie gotówką.

Dominic spojrzał na Eliasa.

— Ustal, kto to był.

— Już ustaliłem — odpowiedział Elias. — Płatność pochodziła z funduszu należącego do Carmine’a.

Carmine przestał się uśmiechać.

— To absurd.

— Nie — powiedziałam. — To dlatego ktoś próbował dziś wejść do domu. Chciałeś wiedzieć, czy dziecko istnieje, zanim zdecydujesz, po której stronie stanąć.

Carmine odwrócił się do Dominica.

— Jeśli pozwolisz jej mówić, oboje będziecie martwi.

— To moja żona — odparł Dominic. — I matka mojego dziecka.

Po raz pierwszy wypowiedział te słowa przy innych.

Wtedy z korytarza dobiegł dźwięk telefonu. Elias odebrał, słuchał przez kilka sekund i pobladł.

— Co się stało? — zapytał Dominic.

— Szpital Madison Hayes został otoczony przez ludzi z bronią. Lekarze zamknęli oddział, ale ktoś żąda natychmiastowego wydania pacjentki.

Zrobiło mi się niedobrze.

— Madison.

Dominic złapał mnie za ramiona.

— Posłuchaj mnie. Sprowadzę ją tutaj.

— Nie. Ona potrzebuje leczenia.

— Potrzebuje ochrony.

— Ty jesteś powodem, dla którego jest zagrożona!

Jego ręce opadły.

To był pierwszy raz, kiedy zobaczyłam, że moje słowa naprawdę go zraniły.

Carmine wykorzystał ciszę.

— Oddaj mi teczkę i zrezygnuj z przywództwa. Wtedy dziewczyna przeżyje, a dziecko zostanie uznane za własność rodziny.

Dominic spojrzał na czarną teczkę przy kominku.

— Co w niej jest? — zapytałam.

— Dowody, że twój teść nie zginął przypadkiem — powiedział Elias. — I nagranie, na którym Carmine przyznaje, że zlecił jego zabójstwo.

Carmine skierował broń w stronę Eliasa.

— Kłamiesz.

— Nie — odpowiedziałam. — On mówi prawdę.

Wzięłam teczkę i zerwałam skórzany pasek. W środku znajdował się mały odtwarzacz, kilka fotografii oraz podpisane przelewy. Dominic nacisnął przycisk.

Z głośnika popłynął głos Carmine’a:

— Stary Russo musi zniknąć, zanim przekaże władzę synowi.

W holu zapadła cisza.

Carmine cofnął się o krok.

— To nagranie jest sfałszowane.

— Zostało zabezpieczone przez biegłego sądowego — powiedział Elias.

Dominic nie patrzył na Carmine’a. Patrzył na mnie.

— Dlaczego trzymałaś to przede mną?

— Nie wiedziałam, że istnieje. Ale teraz rozumiem, dlaczego musiałeś się ożenić. Nie chodziło wyłącznie o pozory. Chodziło o to, by wszyscy uwierzyli, że masz przyszłość.

Nagle na telefonie Dominica pojawiła się wiadomość. Przeczytał ją i zesztywniał.

— Co jest? — spytałam.

— Madison została wywieziona ze szpitala.

— Przez kogo?

Podniósł wzrok.

— Przez ludzi, którzy pracują dla mojego własnego brata.

W tej samej chwili z głośnika telefonu rozległ się głos nieznanego mężczyzny:

— Dominic, jeśli chcesz odzyskać siostrę żony, przyjedź sam. I przynieś dowód, że dziecko jest twoje. Ale nie wiesz jeszcze, że najgorsza wiadomość czeka na ciebie gdzie indziej…