CZĘŚĆ 4 — Teściowa przy trzydziestu gościach ogłosiła, że zapłacę za wszystko, lecz po moim wyjściu uśmiech Maurycego nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Kopia umowy była pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam po powrocie do kancelarii Julii.

Leżała na stole obok kubka zimnej kawy.

— Teresa podpisała to jako pełnomocniczka — powiedziała Julia. — Twierdzi, że miała twoją zgodę.

— Nigdy jej nie udzieliłam.

— W takim razie mamy nie jedną próbę oszustwa, ale przygotowany plan.

Na dokumencie widniało moje nazwisko, numer dowodu i adres mieszkania. Teresa miała sprzedać mój samochód, żeby „tymczasowo ratować sytuację finansową rodziny”. Podpis był równie nieudolny jak ten na wniosku bankowym.

Wtedy zadzwonił Maurycy.

— Odwołaj wszystko — powiedział. — Teraz.

— Nie.

— Nie rozumiesz, co robisz. Przez ciebie moja matka może mieć problemy.

— To ona podpisała dokument.

— Jesteś moją żoną.

— Byłam też twoją żoną, kiedy próbowałeś obciążyć moje mieszkanie.

— Możemy to naprawić.

— Ty nie próbowałeś niczego naprawić. Próbowałeś ukryć swoje długi.

Julia wyciągnęła rękę po telefon.

— Włącz głośnik.

Zrobiłam to.

— Maurycy — powiedziała spokojnie Julia — rozmowa jest rejestrowana. Od tej chwili kontaktujesz się z Danielą wyłącznie przez kancelarię.

— Nie macie prawa!

— Mamy. A ty masz prawo natychmiast zaprzestać kontaktowania się z klientką i zbliżania do jej mieszkania.

— Ona jest moją żoną!

— To nie daje ci prawa do jej podpisu, pieniędzy ani nieruchomości.

Maurycy rozłączył się.

Przez następne dwie godziny próbował odzyskać kontrolę. Dzwonił do mojej firmy i twierdził, że przechodzę załamanie nerwowe. Napisał do wspólnych znajomych, że uciekłam z pieniędzmi. Teresa wysłała mi siedemnaście wiadomości, każda zaczynała się od słów: „Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam”.

Nie odpowiadałam.

Osiemnastego dnia dostałam wezwanie na spotkanie mediacyjne. Maurycy przyszedł z nowym prawnikiem, w granatowym garniturze i z miną człowieka, który wciąż wierzy, że pieniądze potrafią zamknąć każdą sprawę.

— Wystarczy, że Daniela zwróci koszt przyjęcia i wycofa zawiadomienie — powiedział. — Wtedy wszyscy rozejdziemy się spokojnie.

Julia nawet nie otworzyła teczki.

— Nie reprezentuję osoby, która próbuje wyłudzić pieniądze za pomocą sfałszowanego podpisu — odpowiedział prawnik Maurycego.

Maurycy spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Przecież mówił pan, że to da się załatwić.

— Mówiłem, że da się porozmawiać. Nie mówiłem, że będę kłamał za pana.

Prawnik wstał i wyszedł.

Maurycy został sam po drugiej stronie stołu.

Julia uruchomiła nagranie z banku.

Jego własny głos wypełnił pomieszczenie.

„Daniela wszystko podpisze. Ona zawsze się zgadza, kiedy chodzi o moje sprawy”.

Maurycy pobladł.

„Ona nie ma pojęcia, ile naprawdę jest warte to mieszkanie”.

— Wyłącz to — powiedział.

— To twoje słowa — odpowiedziałam.

— Byłem zdenerwowany.

— Byłeś szczery.

Nagranie trwało jeszcze kilka sekund. Słychać było przesuwanie dokumentów i jego śmiech. Po raz pierwszy usłyszał siebie z zewnątrz. Patrzył w stół, na własne splecione dłonie, i nie potrafił znaleźć odpowiedzi.

Sprawa trafiła do prokuratury. Bank przekazał nagrania, wiadomości i kopie dokumentów. Biegły potwierdził, że podpisy nie były moje. Teresa przyznała, że Maurycy poprosił ją o podpisanie umowy, ale twierdziła, że wierzyła, iż ja wcześniej wyraziłam zgodę.

Nie czułam satysfakcji.

Czułam zmęczenie.

Najtrudniejszy był dzień, w którym Maurycy musiał opuścić mieszkanie. Policjant stał przy drzwiach, a on pakował rzeczy do dwóch walizek. Zabrał ubrania, konsolę, kask i pudełko ze spinkami do mankietów.

W sypialni została tylko pusta półka po jego zegarkach.

Na komodzie stało nasze ślubne zdjęcie. Przez chwilę patrzyłam na nas oboje. Ja w białej sukni, on z ręką na mojej talii. Wyglądaliśmy jak ludzie, którzy właśnie wygrali życie.

Maurycy zauważył fotografię.

— Naprawdę chcesz wszystko zniszczyć?

— To nie ja zniszczyłam nasze małżeństwo.

— Mogłaś po prostu zapłacić za kolację.

— Właśnie dlatego to zrobiłeś. Byłeś pewien, że zawsze zapłacę za wszystko.

Nie odpowiedział.

Rozwód zakończył się kilka miesięcy później. Mieszkanie pozostało moje. Bank wycofał wniosek, a dokumenty przekazano organom ścigania. Teresa została wezwana do złożenia wyjaśnień, ale po raz pierwszy nie próbowałam jej ratować przed konsekwencjami własnych decyzji.

Sąd nałożył na Maurycego obowiązek zwrotu pieniędzy kuzynowi i pokrycia kosztów postępowania. Odpowiadał również za próbę użycia podrobionego podpisu. Nie świętowałam tego dnia.

Po prostu wróciłam do domu i otworzyłam okno.

Tydzień później zmieniłam zamki.

Po dwóch miesiącach przeprowadziłam się do mniejszego mieszkania po drugiej stronie miasta. Miało żółte ściany, wąski balkon i kuchnię, w której mieściły się tylko dwie osoby. Po raz pierwszy od lat kupowałam jedzenie bez liczenia, ile zostanie dla kogoś innego.

Wstawałam o szóstej trzydzieści. Jeździłam do pracy metrem. W soboty chodziłam na targ po mango i świeże pieczywo. Wieczorami uczyłam się ceramiki w małej pracowni przy cichej ulicy.

Pewnego listopadowego poranka spadł pierwszy deszcz ze śniegiem. Stałam przy oknie, a moja chrześnica, mała Nina, rysowała przy stole.

— Co to jest? — zapytałam.

— Dom — odpowiedziała.

Na kartce narysowała żółte ściany, krzywe okna i dwie osoby trzymające się za ręce.

— A gdzie jesteś ty? — spytałam.

Nina wskazała małą postać na balkonie.

— Tutaj. Sama, ale szczęśliwa.

Uśmiechnęłam się.

— Skąd wiesz, że jestem szczęśliwa?

— Bo masz otwarte okno.

Kilka tygodni później Maurycy wysłał mi ostatnią wiadomość.

„Sprzedaj mieszkanie i zacznijmy od nowa. Teresa jest chora. Potrzebujemy pieniędzy. Tym razem wszystko będzie inaczej”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam tylko: „Nie wrócę do życia, z którego musiałam uciekać”.

Zablokowałam numer.

Na biurku leżała moja bordowa torebka z mosiężnym zapięciem. Ta sama, którą zabrałam z restauracji w noc sześćdziesiątych urodzin Teresy. Przez lata nosiłam w niej cudze rachunki, cudze recepty i cudze problemy.

Tego wieczoru włożyłam do niej tylko klucze, notes i małą glinianą figurkę domu, którą ulepiłam na zajęciach.

Mosiężne zapięcie kliknęło cicho.

Po raz pierwszy niczego już nie musiałam ratować.