Zasłabłam w sypialni szefa, a rano jego narzeczona weszła bez pukania i nagle przestała się uśmiechać

— Dlaczego mnie pan nie obudził? — wyszeptałam, ściskając szklaną butelkę tak mocno, że aż pobielały mi knykcie.

Victor Russo stał przy oknie swojej sypialni, w białej koszuli pomiętej po nocy, która dla mnie była upokorzeniem, a dla niego najwyraźniej czymś znacznie bardziej niepokojącym. Za szybą zamarznięty deszcz rozmazywał światła Chicago. Na stoliku obok łóżka leżał mój mały bursztynowy grzebyk do włosów, jedyna rzecz, którą odziedziczyłam po matce. Musiał wypaść mi z kieszeni, kiedy zasnęłam.

— Bo miałaś gorączkę — odpowiedział.

— To nie powód, żeby spać obok mnie.

— Nie spałem obok ciebie. Spałem trzy stopy dalej.

— To pańskie łóżko.

— Zauważyłem.

Miał spokojny głos, ale pod oczami widziałam cień zmęczenia. Po chwili do pokoju wszedł lekarz, którego przywiózł ochroniarz. Zbadał mnie, przepisał lekarstwa i oznajmił, że jeśli będę dalej pracować, skończę w szpitalu.

— Nie mogę nie pracować — powiedziałam.

Victor spojrzał na mnie tak, jakby właśnie usłyszał coś absurdalnego.

— Możesz. Przez dwa dni.

— Nie stać mnie na dwa dni wolnego.

— Od dziś cię stać.

— Nie chcę jałmużny.

— To nie jałmużna. To polecenie pracodawcy.

Poczułam, że policzki płoną mi bardziej niż od gorączki. Nie wiedziałam, że przeczytał rachunki z kliniki, które trzymałam w torbie. Nie wiedziałam też, że po jego jednym telefonie apteka miała wydać Tommymu lek, którego nie mogłam kupić od trzech tygodni.

Mój brat czekał na mnie następnego dnia w małym mieszkaniu w Oak Park. Siedział przy kuchennym stole, owinięty kocem, a obok niego stał kubek z niedopitą herbatą.

— Kto zapłacił za lek? — zapytał.

— Pracodawca.

— Ten Russo?

Zamarłam.

— Skąd znasz jego nazwisko?

— Wszyscy znają jego nazwisko, Chloe.

Nie odpowiedziałam. W kieszeni płaszcza wyczułam bursztynowy grzebyk. Matka nosiła go każdego dnia, nawet kiedy zęby były już połamane. Zawsze mówiła, że rzeczy nie muszą być idealne, żeby trzymały włosy z dala od oczu.

Trzeciego wieczoru wróciłam do rezydencji. W holu czekała pani Gable, z twarzą nieruchomą jak marmurowa balustrada.

— Pan Russo chce cię widzieć w gabinecie.

— W sprawie mojego zwolnienia?

— Gdyby chodziło o zwolnienie, nie prosiłby o rozmowę.

Gabinet pachniał dymem i politurą. Victor stał przy biurku, a obok niego znajdował się Adrian Vale, jego prawnik. Na blacie leżała zamknięta skórzana teczka.

— Usiądź, Chloe — powiedział Victor.

— Wolę stać.

Adrian uśmiechnął się krótko.

— Rozsądna odpowiedź.

Victor rzucił mu chłodne spojrzenie.

— Wczoraj ktoś próbował wejść do mojego archiwum. Zamek otwarto kluczem pracowniczym.

Serce uderzyło mi w żebra.

— Ja nie mam klucza do archiwum.

— Wiemy — odparł Adrian. — Ale znaleźliśmy coś w twojej szafce.

Wyjął z teczki cienką fotografię. Na zdjęciu widniał mój ojciec, którego Victor Russo znał aż nazbyt dobrze. Za jego plecami stał magazyn, a w dłoni trzymał mosiężny klucz.

— Skąd pan ma to zdjęcie? — zapytałam.

Victor nie odpowiedział.

Nagle z korytarza dobiegł trzask tłuczonego szkła. Ochroniarz krzyknął, że ktoś jest przy tylnym wejściu. Victor odwrócił się do drzwi, a Adrian chwycił teczkę.

Ja spojrzałam na fotografię.

Na jej odwrocie widniało moje imię, zapisane pismem ojca.

Wyciągnęłam rękę, żeby odwrócić zdjęcie, lecz wtedy Victor powiedział:

— Nie dotykaj tego, dopóki nie usłyszysz, dlaczego twój ojciec zostawił to właśnie tobie…

CZĘŚĆ 2

— Twój ojciec nie zostawił ci tego klucza — powiedział Victor. — Zostawił ci ostrzeżenie.

W tym samym momencie na korytarzu rozległy się szybkie kroki. Pani Gable zamknęła drzwi gabinetu i przekręciła zamek. W dłoni trzymała ciężki mosiężny świecznik, choć jej ręka ani razu nie zadrżała.

— Tylne wejście jest zabezpieczone — oznajmiła. — Ale ktoś przeciął przewód kamery.

— Ilu ludzi jest na zewnątrz? — zapytał Victor.

— Dwóch ochroniarzy i kierowca.

— A w środku?

— Wszyscy pracownicy są na swoich miejscach.

Adrian położył fotografię na biurku.

— To nie przypadek, że pojawiłaś się tutaj trzy tygodnie temu.

— Znalazłam ogłoszenie. Przeszłam rozmowę. Nic więcej.

— Twoja rozmowa kwalifikacyjna została sfałszowana — powiedział Victor.

Poczułam chłód w palcach.

— Przez kogo?

Victor otworzył szufladę i wyjął cienką kopertę. Nie była szara ani biała, tylko ciemnozielona, z pękniętą pieczęcią. Na środku ktoś napisał moje nazwisko.

— Tę kopertę znaleziono w pokoju jednego z ludzi Morettiego — wyjaśnił Adrian. — Człowieka, który od miesięcy próbuje przejąć interesy Victora.

— Nie znam żadnego Morettiego.

— Ale on zna ciebie — odpowiedział Victor.

Podniósł wieko koperty. W środku znajdowała się lista: moje miejsce pracy, adres mieszkania, godziny wizyt Tommy’ego w klinice. Przy ostatniej pozycji dopisano jedno zdanie: „Dziewczyna nie wie, co ma w domu”.

Poczułam, jak żołądek zaciska się w twardy węzeł.

— Co mam w domu?

Victor spojrzał na Adriana.

— Tego właśnie próbujemy się dowiedzieć.

Telefon w jego kieszeni zadzwonił. Odebrał bez słowa. Z każdą sekundą jego twarz stawała się bardziej nieruchoma.

— Kiedy? — zapytał.

Słuchał.

— Nie dotykajcie niczego. Jadę tam.

Rozłączył się.

— Co się stało? — spytałam.

— W twoim mieszkaniu ktoś był.

Wybiegliśmy z gabinetu. Na zewnątrz śnieg zacinał w twarz, a czarny samochód czekał z włączonym silnikiem. Victor otworzył mi drzwi.

— Nie jadę bez Tommy’ego — powiedziałam.

— Właśnie dlatego jedziesz ze mną.

W mieszkaniu drzwi były uchylone. Zamek nie został wyłamany. Ktoś użył klucza.

Tommy siedział na podłodze przy kanapie, blady, ale przytomny. Wokół niego walały się książki i ubrania. Na ścianie wisiało zdjęcie naszych rodziców, przekrzywione o kilka stopni.

— Nic mi nie jest — powiedział, zanim zdążyłam uklęknąć. — Szukał czegoś w szafie.

— Kto?

— Nie widziałem twarzy. Miał rękawiczki.

Victor wszedł do pokoju i zatrzymał się przy regale.

— Gdzie jest pudełko po matce? — zapytał.

Zabrakło mi tchu.

— Skąd pan wie o pudełku?

— Bo twój ojciec przyszedł do mnie w noc, kiedy zginął.

— Mój ojciec zginął pięć lat temu.

— Wiem.

Wysunął dolną szufladę komody. Za nią znajdowała się wąska skrytka, o której nie miałam pojęcia. W środku leżało pudełko po matce, a na nim mój bursztynowy grzebyk, którego byłam pewna, że nie zabrałam z domu.

Wtedy telefon Tommy’ego zawibrował. Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru.

„Jeśli chcecie, żeby chłopak przeżył, przywieźcie klucz do starego magazynu przed północą.”

Tommy podniósł wzrok.

— Chloe… jaki klucz?

Victor spojrzał na zdjęcie ojca, potem na mnie.

— Ten, który masz przy sobie — powiedział.

Dopiero wtedy zrozumiałam, że mosiężny klucz z fotografii wisiał od pięciu lat na cienkim łańcuszku pod moją koszulą. A kiedy go dotknęłam, z wnętrza pudełka dobiegło ciche kliknięcie…

CZĘŚĆ 3

…i pod wyściełanym materiałem otworzyła się druga komora.

W środku znajdował się mały rejestrator dźwięku, karta pamięci i list podpisany przez mojego ojca. Papier pachniał kurzem i lawendą, dokładnie tak jak szafa matki w naszym dawnym domu.

— Nie dotykaj nagrania — powiedział Victor.

— Całe życie ktoś decydował, czego nie wolno mi wiedzieć. Tym razem posłucham.

Włożyłam kartę do urządzenia. Najpierw usłyszałam trzask drzwi, potem głos ojca.

— Victor, jeśli to słyszysz, oznacza to, że nie zdążyłem powiedzieć ci wszystkiego.

Victor zbladł.

Na nagraniu pojawił się drugi głos. Chrapliwy, nerwowy. Rozpoznałam go dopiero po chwili.

— Oddaj księgi, Daniel. Russo nie może wiedzieć, że pieniądze z magazynów przechodzą przez Morettiego.

— Nie oddam dowodów człowiekowi, który zabił mojego szefa.

— Twój szef zginął przez własną chciwość.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy twoja żona i dzieci przestaną być problemem.

Tommy zakrył usta dłonią. Ja stałam nieruchomo, czując pod palcami zimny brzeg pudełka.

Nagranie trwało dalej. Ojciec powiedział, że ukrył księgi w starym magazynie, a klucz przekazał mnie, bo wierzył, że Victor ochroni nas, jeśli sam nie przeżyje.

Potem zabrzmiał huk.

Krzyk.

I głos Victora, młodszy, roztrzęsiony:

— Daniel! Nie!

Urządzenie umilkło.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

— Wiedziałeś — powiedziałam.

Victor patrzył na mnie, jakby bał się każdego słowa.

— Wiedziałem, że twój ojciec próbował mnie ostrzec. Nie wiedziałem, gdzie ukrył księgi. Szukałem ich pięć lat.

— I zatrudniłeś mnie, bo jestem jego córką.

— Zatrudniłem cię, bo Moretti zaczął cię obserwować. Chciałem mieć cię pod ochroną.

— Mogłeś powiedzieć prawdę.

— Gdybym powiedział, uciekłabyś. Albo ktoś zmusiłby cię, żebyś zaprowadziła go do klucza.

— Więc pozwoliłeś mi myśleć, że jestem tylko pokojówką.

Victor spuścił wzrok.

— Pozwoliłem ci przeżyć.

Adrian nagle wyjął telefon.

— Mamy problem. Ktoś połączył się z kamerą kliniki.

Tommy poderwał się z kanapy.

— Moja klinika?

Na ekranie pojawiło się zdjęcie korytarza. Pielęgniarka prowadziła pusty wózek. Drzwi sali Tommy’ego były otwarte.

— On tam był — wyszeptałam.

Telefon Victora zadzwonił ponownie. Tym razem numer był zastrzeżony.

— Russo — odezwał się mężczyzna po drugiej stronie. — Masz klucz i masz księgi. Przywieź je sam. Jeśli zobaczę kogoś jeszcze, chłopak umrze.

— Jeśli go tkniesz, Moretti, nie dożyjesz rana.

— Zawsze grozisz, kiedy boisz się najbardziej.

Rozmowa się zakończyła.

Victor odwrócił się do mnie.

— Zostajesz tutaj.

— Nie.

— Chloe…

— To moja rodzina. Jadę.

Wtedy Adrian otworzył wiadomość, którą otrzymał chwilę wcześniej. Jego twarz straciła kolor.

— Victor, to nie jest magazyn.

— Co?

— Adres prowadzi do starej przystani. I ktoś już wysłał tam policję pod twoim nazwiskiem.

Victor spojrzał na mnie, a potem na mosiężny klucz.

— Moretti nie chce ksiąg — powiedział cicho. — Chce, żebyśmy wszyscy spotkali się w miejscu, z którego nikt nie wyjedzie…