CZĘŚĆ 4 — Szef kazał mi zacząć randkować, lecz gdy zobaczył kwiaty od pierwszego mężczyzny, jego spokojna twarz nagle stężała

CZĘŚĆ 4

Nie zdążyłam przeczytać wiadomości do końca, bo Vittorio uniósł laskę, a z ciemności wyszło sześciu mężczyzn.

Dominic stanął przede mną.

— Puść Ethana — powiedział.

— Najpierw karta.

— Najpierw on.

Ethan miał rozciętą wargę, ale przytomne oczy. Kiedy mnie zobaczył, pokręcił głową.

— Naomi, nie oddawaj mu niczego.

— Wzruszające — prychnął Vittorio. — Sekretarka, kochanek i mój niewdzięczny siostrzeniec. Wszyscy wierzą, że mogą wyjść stąd żywi.

Dominic zrobił krok naprzód.

— To koniec, Vittorio.

— Powtarzasz to od sześciu lat.

— Tym razem nie jestem sam.

Wtedy w całej hali zapaliły się światła. Z bocznych drzwi wyszli funkcjonariusze z bronią skierowaną w dół, ale gotową do użycia. Na czele stała prokurator Anna Zielińska, drobna kobieta w granatowym płaszczu, z mokrymi włosami przyklejonymi do policzków.

— Vittorio Russo — powiedziała. — Odkłada pan laskę i odsuwa się od zakładnika.

Przez sekundę nikt się nie poruszył.

Potem jeden z ludzi Vittoria wyciągnął broń.

Dominic rzucił się na mnie. Huk w pustej hali był ogłuszający. Kula trafiła w metalową belkę, a iskry posypały się na beton jak rozbite szkło.

Funkcjonariusze obezwładnili napastnika. Ethan upadł razem z krzesłem, lecz dwóch policjantów natychmiast go odciągnęło.

Vittorio patrzył na Dominica z niedowierzaniem.

— Ty ich wezwałeś?

— Nie — odpowiedziałam. — Ja.

Wyjęłam z kieszeni drugą kartę pamięci. Tę, o której nie wiedział ani Dominic, ani Vittorio.

Anna podeszła do mnie i wzięła ją w rękawiczkach.

— Nagrania, przelewy, kopie umów i zeznanie pańskiej siostry — powiedziała do Vittoria. — Wszystko zostało zabezpieczone.

Twarz starego człowieka straciła kolor.

— Maria nigdy by mnie nie zdradziła.

— Zdradziła pańskie kłamstwa — odparł Dominic.

Vittorio spojrzał na niego z nienawiścią.

— Podpisałeś wszystko własną ręką.

— Pod groźbą. I mam na to dowody.

Anna zwróciła się do Dominica.

— Pańskie zeznania również będą potrzebne. Nie obiecuję, że wyjdzie pan z tego bez zarzutów.

— Wiem.

To jedno słowo zabrzmiało ciężej niż wystrzał.

Przez następne godziny odbieraliśmy telefony. Adwokat Dominica odmówił dalszej współpracy, kiedy dowiedział się, że od miesięcy ukrywano przed nim część dokumentów.

— Nie będę bronił człowieka, który pozwalał rodzinie prowadzić podwójne księgi — powiedział, stojąc przy policyjnym samochodzie.

Dominic nie próbował go zatrzymać.

Vittorio został aresztowany razem z Marco i trzema innymi ludźmi. Ethan trafił do szpitala. Miał złamane żebro i wstrząśnienie mózgu, ale kiedy pielęgniarka podała mu wodę, pierwsze pytanie zadał o mnie.

— Ona jest bezpieczna?

Siedziałam obok jego łóżka, trzymając kubek z herbatą, która dawno wystygła.

— Jestem.

— Powinienem był ci powiedzieć, że pracuję z prokuraturą.

— Powinieneś.

— Wtedy nie poszłabyś za mną na tę kolację.

— Nie poszłam za tobą. Poszłam po odpowiedzi.

Drzwi otworzyły się. Dominic stał na korytarzu z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Nie miał już ochrony, samochodu ani ludzi czekających na każde skinienie. Miał tylko opatrunek nad brwią i tę samą tarczę zegarka, porysowaną po nocnej strzelaninie.

— Mogę z nią porozmawiać? — zapytał.

Ethan spojrzał na mnie.

— To ty decydujesz.

Wyszłam z Dominikiem do pustej klatki schodowej. Pachniało środkiem do mycia podłóg i mokrym betonem.

— Twoja matka zeznała przeciwko Vittoriowi — powiedziałam.

— Wiem.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi, że współpracujesz z Anną?

— Bałem się, że kiedy poznasz całą prawdę, odejdziesz.

— A mimo to kazałeś mi znaleźć mężczyznę, który miał mnie od ciebie odciągnąć.

— Byłem tchórzem.

Pierwszy raz usłyszałam od niego słowo, którego nie dało się kupić ani zastraszyć.

— Byłeś też moim szefem.

— Wiem.

— Nie mogłeś decydować, z kim się spotykam.

— Wiem.

— I nie mogłeś czytać moich wiadomości.

— Wiem.

Jego głos był cichy. Nie bronił się. Nie próbował odzyskać kontroli.

Następnego dnia w kancelarii Anny odtworzono nagranie, które znalazłam w telefonie Marco. Siedzieliśmy przy długim stole: ja, Dominic, Ethan, Anna i kilku śledczych. Z głośników popłynął głos Dominica sprzed roku.

— Jeśli jeszcze raz podejdziesz do Naomi, spalę całą tę rodzinę razem z sobą.

Po nagraniu zapadła cisza.

Dominic spuścił wzrok. Słuchał własnych słów tak, jakby wypowiedział je ktoś obcy.

— Nie pamiętam, że to powiedziałem — szepnął.

— Ale powiedziałeś — odpowiedziała Anna.

Poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie ze strachu. Z ulgi. Przez lata tłumaczyłam jego chłód obowiązkiem, gniew troską, a milczenie lojalnością. Teraz po raz pierwszy nie musiałam niczego tłumaczyć.

Tydzień później opuściłam biuro Russo.

Najtrudniejsza była nie rezygnacja, lecz opróżnienie mojego gabinetu. Na dnie szuflady znalazłam małą miedzianą zawieszkę od klucza do sejfu. Nosiłam ją codziennie, odkąd Dominic dał mi dostęp do archiwum. Była porysowana i poczerniała od dotykania.

Położyłam ją na pustym biurku.

Nie zabrałam jej.

Dominic przyszedł godzinę później. Zastałam go przy oknie, z fotografią naszej dawnej recepcji w dłoni. Na zdjęciu stały białe róże, które przysłał Ethan. Bukiet dawno zwiędł, lecz fotografia zachowała jego pierwszy, bezradny wyraz twarzy.

— To zostawiasz? — zapytał.

— Wszystko, co należy do tamtego życia.

— A ja?

Spojrzałam na niego.

— Ty musisz sam zdecydować, kim jesteś bez swojej rodziny.

Przełknął ślinę.

— Chciałbym, żebyś została.

— Wiem.

— Nie jako sekretarka.

— Tym bardziej nie jako ktoś, kogo trzeba chronić przed jego własnymi decyzjami.

Nie odpowiedział. Wsunął fotografię z powrotem do szuflady i wyszedł.

Trzy miesiące później mieszkałam w Gdańsku, w małym mieszkaniu nad piekarnią. Pracowałam przy audytach dla fundacji pomagającej rodzinom ofiar przestępczości gospodarczej. Każdego ranka budził mnie zapach chleba i dźwięk wózka piekarza sunącego po bruku.

Ethan wrócił do pracy po rehabilitacji. Został moim przyjacielem, nie historią miłosną, jaką oboje próbowaliśmy przez chwilę udawać. Czasem piliśmy herbatę jaśminową i rozmawialiśmy o rzeczach, które nie miały nic wspólnego z Russo.

Dominic zeznawał przez kilka tygodni. Przyznał się do ukrywania części interesów, do podpisywania dokumentów pod groźbą i do tego, że zbyt długo wierzył, iż może ochronić wszystkich samotnie. Nie dostał bezwarunkowego rozgrzeszenia. Dostał możliwość rozpoczęcia od zera, pod nadzorem sądu i z dala od rodzinnej firmy.

W grudniu spadł pierwszy śnieg. Stałam przy oknie, kiedy na telefonie pojawiła się wiadomość od Dominica.

„Sprzedałem dom. Zamknąłem firmę. Jeśli kiedyś będziesz chciała porozmawiać, będę czekał.”

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam.

„Nie wracaj po mnie. Idź dalej.”

Nie było w tym gniewu.

Tylko prawda.

Odłożyłam telefon i wyjęłam z szuflady miedzianą zawieszkę. Tę samą, którą zostawiłam na biurku. Dominic przesłał mi ją pocztą tydzień wcześniej, bez listu i bez prośby o wybaczenie.

Zawiesiłam ją przy nowych kluczach.

Nie otwierała już żadnego sejfu.

Otwierała moje drzwi.

Kiedy rano wyszłam na śnieg, miedziana zawieszka zadźwięczała cicho przy mojej dłoni.

Tym razem to ja wybierałam, dokąd idę.