Kiedy mój szef zobaczył ślad na mojej szyi, zażądał prawdy — a po mojej odpowiedzi nagle przestał oddychać

Mój szef zamknął drzwi gabinetu i zapytał, kto zostawił ślad na mojej szyi, jakby odpowiedź mogła uratować albo zniszczyć całe miasto.

Była ósma czterdzieści pięć rano. W wieżowcu Duca światło wpadało przez ogromne okna i przecinało marmurową podłogę długimi, jasnymi pasami. Weszłam do gabinetu z tabletem pod pachą, skórzaną teczką w lewej ręce i moim starym ołówkiem z mosiężną skuwką wsuniętym za ucho.

Ołówek odziedziczyłam po ojcu. Miał wyszczerbiony koniec, a na skuwce ledwie widoczne zadrapanie w kształcie półksiężyca. Ojciec zawsze powtarzał, że dobry zapis potrafi przeżyć człowieka.

Przez osiemnaście miesięcy byłam osobistą asystentką Matteo Ducy. Wiedziałam, o której pije kawę, których senatorów ignoruje i jak długo należy milczeć, kiedy zaciskał szczękę.

Tego ranka nie podniósł wzroku znad telefonu.

— Raporty z Ridgmont są gotowe — powiedziałam, kładąc teczkę na jego biurku. — Zaznaczyłam wszystkie przelewy wymagające podpisu. O dziesiątej ma pan rozmowę z senatorem Hartwellem, o dwunastej trzydzieści spotkanie z zarządem, a Dominik prosił o pięć minut przed naradą dotyczącą transportu.

Podeszłam do ekspresu i nalałam mu czarnej kawy. Bez cukru. Odrobina zimnej wody, żeby mógł wypić ją od razu.

— Propozycja zagospodarowania nabrzeża wymaga pańskiej decyzji przed piątkowym posiedzeniem. Zaznaczyłam stronę z kosztami, ale jeśli spojrzy pan również na—

— Dość.

Słowo przecięło gabinet.

Odwróciłam się powoli. Matteo stał za biurkiem. Nie słyszałam, kiedy wstał. Telefon leżał obok jego dłoni, a palce drugiej ręki zaciskały się na krawędzi mahoniu tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— Kto ci to zrobił?

Serce uderzyło mi w żebra.

Automatycznie dotknęłam szyi. Korektor nakładałam tego ranka dwa razy. Podniosłam kołnierzyk bluzki, sprawdziłam odbicie w windzie i jeszcze raz w lustrze przy wejściu. Mimo to fioletowy ślad musiał być widoczny.

— To nic takiego.

— Nie kłam.

Obszedł biurko. Jego kroki były ciche, ale każdy z nich odbijał się w mojej głowie jak uderzenie zegara.

— Matteo, jestem pańską asystentką, nie własnością.

— Odpowiedz.

Cofnęłam się, aż oparłam uda o krawędź biurka. W palcach wciąż ściskałam ołówek ojca. Mosiężna skuwka wbiła mi się w skórę.

— Byłam na spotkaniu.

— Z kim?

— Na randce.

Jego twarz stężała.

— Randce?

Powtórzył to słowo, jakby było obelgą.

— Mam prawo spotykać się z ludźmi.

— Nie z ludźmi, którzy zostawiają ci takie ślady.

Uniósł rękę. Znieruchomiałam, lecz jego palce dotknęły mojego podbródka z zaskakującą delikatnością. Odchylił moją głowę.

— Jesteś moja — wyszeptał.

Przez chwilę zapomniałam oddychać.

— Nie jestem niczyja.

W jego oczach pojawiło się coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam. Nie gniew. Strach.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Dominik Rossi zatrzymał się na progu z ręką na klamce.

— Senator Hartwell czeka na linii — powiedział beznamiętnie. — Twierdzi, że to pilne.

Matteo cofnął dłoń i poprawił mankiet koszuli.

— Przełącz rozmowę do biblioteki.

— Matteo—

— Później dokończymy tę rozmowę.

Wyszedł.

Dopiero wtedy poczułam, że drżą mi kolana. Oparłam dłonie o biurko, a zimna kawa stała między nami jak dowód czegoś, czego nie potrafiłam nazwać.

O jedenastej piętnaście zamknęłam się w toalecie na trzydziestym drugim piętrze. Zmyłam korektor. Ślad nie wyglądał jak pocałunek. Wyglądał jak odcisk palców.

Telefon zawibrował.

„Masz dokumenty? Nie ufaj nikomu w wieżowcu. Nawet jemu.”

Nie było podpisu, ale znałam numer. Tomasz nie pisałby bez powodu.

O czternastej Dominik czekał na mnie przy windach.

— Szef chce teczkę — powiedział.

— Którą?

— Tę z raportami Ridgmont.

— Jest na jego biurku.

Dominik spojrzał na ołówek wystający zza mojego ucha.

— Nie tę. Tę, którą trzymasz przy sobie.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

— Nie wiem, o czym mówisz.

Drzwi windy rozsunęły się za moimi plecami. W środku nikogo nie było. Na podłodze leżała pojedyncza biała róża, a pod nią mała kartka.

„O północy przy starym magazynie. Przyjdź sama albo Matteo dowie się, co naprawdę ukrywasz.”

Dominik przeczytał wiadomość. Po raz pierwszy od osiemnastu miesięcy stracił swoją maskę.

— Elena — powiedział cicho. — Co ty zrobiłaś?

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo z końca korytarza dobiegł głos Matteo. Zbliżał się szybko, a w dłoni trzymał klucz do prywatnego archiwum.

— Otwórz teczkę — rozkazał. — Natychmiast…

CZĘŚĆ 2

— Natychmiast — powtórzył Matteo, zatrzymując się kilka kroków od nas.

Winda za moimi plecami wydała cichy sygnał i drzwi zamknęły się, zabierając białą różę oraz kartkę z oczu wszystkich poza nami. Światło nad windą pulsowało na czerwono. Przez chwilę miałam wrażenie, że cały korytarz przestał oddychać.

— Nie mam żadnej teczki — powiedziałam.

Matteo wyciągnął rękę.

— Elena.

— To tylko raporty z Ridgmont.

— Nie pytam o raporty.

Dominik przesunął się o krok, jakby chciał znaleźć się pomiędzy nami.

— Matteo, może powinniśmy porozmawiać w gabinecie.

— Nie wtrącaj się.

Jego głos był spokojny, ale ten spokój zawsze oznaczał kłopoty. Znałam go wystarczająco długo, by rozpoznać moment, w którym gniew zamieniał się w decyzję.

Ruszyłam do gabinetu. Ołówek ojca ciążył mi za uchem, choć ważył zaledwie kilka gramów. Dotknęłam go ukradkiem. To był mój jedyny odruch, kiedy zaczynałam się bać.

W środku Matteo zamknął drzwi i przekręcił zamek.

— Teraz powiesz mi, kto cię śledzi.

— Nie wiem.

— Kto zostawił ślad?

— Nie wiem.

— A jednak ktoś wysyła ci groźby, zna moje nazwisko i żąda dokumentów.

— Powiedziałam, że nie wiem!

Krzyk odbił się od szklanych ścian. Natychmiast pożałowałam tych słów, ale Matteo nie podniósł głosu. Patrzył na mnie tak, jakby właśnie usłyszał coś ważniejszego niż samo zaprzeczenie.

— To nie był pocałunek — powiedział.

Zastygłam.

— Co?

— Ślad na szyi. Nie zostawił go kochanek.

Zrobił krok bliżej.

— Ktoś cię chwycił.

Odwróciłam wzrok. Na szybie widziałam odbicie własnej twarzy, zbyt bladej i zbyt spokojnej.

— Wczoraj wieczorem spotkałam się z Tomaszem Wrońskim.

Matteo znał to nazwisko. Zmarszczył brwi.

— Księgowy, który zniknął po śmierci twojego ojca?

— Był analitykiem finansowym. Mój ojciec ufał mu bardziej niż komukolwiek.

— I co robił z tobą na randce?

— Nie była to randka.

— Sama powiedziałaś, że była.

— Bo chciałam, żebyś przestał zadawać pytania.

Na sekundę zobaczyłam w jego oczach ból. Nie gniew, nie zazdrość. Ból.

O siedemnastej opuściłam wieżowiec bocznym wyjściem. Deszcz uderzał w metalowe schody, a wilgoć wsiąkała w mankiety mojego płaszcza. Tomasz czekał w samochodzie z zaparowanymi szybami.

— Masz to? — zapytał.

— Mam część.

— A drugą?

— Matteo ją znalazł.

Tomasz zaklął i zacisnął dłonie na kierownicy.

— Jeśli Duca zobaczy całość, wszystko się skończy.

— Dla kogo?

Nie odpowiedział. Zamiast tego podał mi mały metalowy nośnik pamięci.

— Twój ojciec nie został zabity przez przypadek. Przelewy prowadzą do człowieka, którego Matteo uważa za rodzinę.

— Vittorio?

Tomasz spojrzał na mnie ponuro.

— Nie wypowiadaj tego nazwiska tutaj.

O północy podjechałam pod stary magazyn przy nabrzeżu. Zostawiłam samochód dwie ulice dalej, tak jak prosił anonimowy nadawca. W środku pachniało mokrym drewnem i rdzą. Żarówka zwisała z sufitu na poskręcanym przewodzie.

— Wiem, że tu jesteś — powiedziałam.

Z ciemności wyszedł mężczyzna w jasnym płaszczu. Rozpoznałam go od razu. Silas Varga, człowiek, którego widziałam przy Vittorio podczas ubiegłorocznego przyjęcia.

— Twój ojciec też myślał, że potrafi zachować tajemnice.

— To ty zostawiłeś mi wiadomość?

— Ja tylko przekazuję cudze ostrzeżenia.

Chwycił mnie za kark. Uderzyłam go łokciem, lecz był silniejszy. Jego twarz znalazła się przy mojej szyi. Poczułam ostry ból, a potem nacisk jego ust. Odepchnęłam go dopiero wtedy, gdy wbiłam mu ołówek w dłoń.

— Powiedz Matteo, że jeśli nie oddasz dokumentów, następnym razem nie skończy się na siniaku.

W tej samej chwili rozległ się huk. Drzwi magazynu wypadły z zawiasów.

Matteo wszedł do środka z bronią opuszczoną wzdłuż ciała. Za nim pojawili się Dominik i dwaj ochroniarze.

Silas uśmiechnął się krzywo.

— Właśnie na ciebie czekałem.

Matteo spojrzał na moją szyję, potem na zakrwawioną dłoń mężczyzny.

— Elena, odejdź.

— Nie.

— To nie prośba.

— A ja nie jestem twoją własnością.

Jego spojrzenie zmiękło tylko na moment. Potem wyciągnął rękę.

— Daj mi nośnik.

— Najpierw powiedz, co wiesz o moim ojcu.

Silas roześmiał się cicho.

— On nie wie nic. A kiedy się dowie, będzie już za późno.

Na zewnątrz zawyły syreny. Dominik zerknął przez wybite okno.

— To nie policja — powiedział. — Ktoś odciął nam drogę.

Matteo zrobił krok w moją stronę.

— Elena, jeśli mi nie zaufasz teraz, wszyscy zginiemy.

Wcisnęłam mu nośnik do dłoni.

— Zaufanie nie polega na tym, że mam się bać twojej reakcji.

Matteo spojrzał na mały metalowy przedmiot, jakby trzymał w ręku wyrok. Nagle jego telefon zadzwonił.

Odebrał.

Przez kilka sekund słuchał w milczeniu. Potem twarz mu stężała.

— Kto dzwonił? — zapytałam.

Powoli podniósł na mnie oczy.

— Człowiek, który właśnie porwał twojego brata…

CZĘŚĆ 3

— Człowiek, który właśnie porwał twojego brata — dokończył Matteo.

Ołówek ojca wciąż tkwił w mojej dłoni. Jego mosiężna skuwka była umazana krwią Silasa, a ja nagle nie czułam już bólu w nadgarstku.

— Leo? — wyszeptałam.

— Żyje. Na razie.

— Skąd wiedzą, gdzie jest?

Matteo spojrzał na Tomasza. Ten odwrócił wzrok.

— Powiedz jej — rozkazał Matteo.

Tomasz przełknął ślinę.

— Twój brat nie wyjechał z miasta, jak ci mówiłem. Ukrywa się w mieszkaniu przy ulicy Różanej. Ktoś musiał go śledzić.

— Kto?

Nikt nie odpowiedział. Matteo podłączył nośnik do przenośnego komputera, który Dominik wyciągnął z torby. Na ekranie pojawiły się foldery z datami, nazwami spółek i numerami kont.

Silas zaczął się śmiać.

— Wreszcie. Myślałem, że Duca nigdy nie odważy się spojrzeć pod własny dach.

Matteo otworzył pierwszy plik. Przelewy z firm budowlanych trafiały do spółek zarejestrowanych na ludzi Vittoria Ducy. Kwoty rosły przez sześć lat. W ostatniej kolumnie widniały krótkie dopiski: „transport”, „cisza”, „likwidacja”.

— To niemożliwe — powiedział Matteo.

— Twój wuj ukradł ci ponad trzydzieści milionów — odezwał się Tomasz. — A kiedy twój ojciec odkrył księgi, Vittorio kazał go usunąć.

Matteo nie mrugnął.

— Mój ojciec zginął w wypadku.

— Tak miało wyglądać.

Otworzyłam drugi plik. Było tam nagranie dźwiękowe. Głos Vittoria zabrzmiał z głośnika, niski i spokojny.

„Jeśli księgowy nie podpisze korekty, niech jego żona zacznie przygotowywać czarną sukienkę. Matteo ma dostać tylko to, co mu pokażemy.”

W pomieszczeniu zapadła cisza.

Matteo cofnął się, aż uderzył plecami w metalowy regał. Jedna z butelek spadła na podłogę i roztrzaskała się z ostrym trzaskiem.

— To nie jest jego głos — powiedział.

— Słyszałeś go setki razy — odpowiedziałam. — Tylko nigdy nie mówił o tobie.

Spojrzał na mnie.

— Od kiedy to masz?

— Od czterech miesięcy.

— Pracowałaś dla mnie, żeby mnie szpiegować?

— Zaczęłam pracować dla ciebie, żeby znaleźć prawdę o ojcu. Zostałam, bo zobaczyłam, że ty też jesteś przez niego okłamywany.

Jego oczy pociemniały.

— A ślad na szyi?

— Silas chciał mnie zastraszyć. Powiedziałam, że byłam na randce, bo nie chciałam, żebyś zaczął wojnę, zanim będziemy mieli dowody.

Matteo zamknął oczy. Kiedy je otworzył, zazdrość zniknęła. Zostało coś znacznie cięższego.

— Mogłaś mi powiedzieć.

— Bałam się, że zabijesz każdego, kto stanie ci na drodze.

— A teraz?

— Teraz boję się, że zabijesz siebie, kiedy zrozumiesz, kto stał obok ciebie przez całe życie.

Telefon Matteo znów zadzwonił. Tym razem rozmowa trwała tylko kilka sekund.

— Mów — powiedziałam.

— Porywacze chcą, żebym przyjechał sam do kliniki Saint Aurelia. Za godzinę. Jeśli nie, Leo zginie.

Dominik spojrzał na zegarek.

— To pułapka.

— Oczywiście — powiedział Matteo.

— Nie pojedziesz sam — oznajmiłam.

— Pojadę.

— Nie.

— Elena, twój brat jest tam przez mnie.

— Nie. Jest tam przez Vittoria.

Zanim zdążył odpowiedzieć, Tomasz podniósł komputer.

— Jest jeszcze jeden plik. Ukryty. Ojciec Eleny zapisał go wczoraj przed śmiercią.

Na ekranie pojawiła się fotografia dokumentu. Podpis mojego ojca, data i jedno zdanie: „Jeśli coś mi się stanie, prawowity następca zna prawdę o archiwum”.

Matteo zmarszczył brwi.

— Prawowity następca czego?

Tomasz powiększył obraz. Na dole dokumentu widniał adres starego domu Duca oraz nazwisko, którego nie znałam.

Wtedy mój telefon zawibrował. Wiadomość zawierała zdjęcie Leo z zaklejonymi ustami i zegar stojący za jego plecami.

Pod zdjęciem było tylko jedno zdanie: „Przywieźcie także Elenę. Ona wie, gdzie jest klucz.”

Matteo spojrzał na mój ołówek, a potem na mnie.

— Jakiego klucza?

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo na końcu nagrania odezwał się głos mojego ojca.

— Jeśli słyszysz te słowa, Elena, uciekaj od Matteo. On nie jest tym, za kogo uważałem go przez całe życie…