CZĘŚĆ 4 — Po narodzinach upragnionego syna mój mąż powiedział coś przy wszystkich — a położna nagle odsunęła się od łóżka

CZĘŚĆ 4

Nie zdążyłam nawet przeczytać wiadomości po raz drugi, gdy Aaron wyrwał mi telefon z ręki.

— Kto to jest?

— Oddaj mi go.

— Marta, posłuchaj mnie.

— Oddaj telefon.

Pan Wysocki stanął między nami.

— Proszę natychmiast odłożyć urządzenie.

Aaron zacisnął palce na obudowie tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— To moja żona.

— Nie jestem już pewien, czy zna pan znaczenie tego słowa — odpowiedział prawnik.

Pani Elżbieta nacisnęła przycisk przy łóżku. Po chwili w drzwiach pojawił się ochroniarz. Aaron oddał telefon, ale nie przestał na mnie patrzeć.

— Nie jedź tam — powiedział.

— Dokąd?

Jego twarz zdradziła go szybciej niż słowa.

— To pułapka.

— Skąd wiesz?

Nie odpowiedział.

Pan Wysocki zabrał telefon, zrobił zdjęcie wiadomości i skontaktował się ze swoim asystentem. Mówił spokojnie, lecz ręka, którą trzymał długopis, drżała.

— Zabezpieczcie numer. I natychmiast skontaktujcie się z kobietą, która napisała do pani Marty.

— Nie możecie tego robić! — krzyknął Aaron.

— Właśnie dlatego to zrobimy.

Jeszcze tego samego wieczoru dowiedziałam się, że nadawcą była doktor Helena Rudzka, była kierowniczka kliniki. Spotkała się z nami w małej kancelarii następnego dnia rano. Przyniosła czerwony segregator, pęk kluczy i płytę nagraną na starej kamerze.

Aaron odmówił udziału w spotkaniu. Jego adwokat zadzwonił pięć razy, a za szóstym powiedział pan Wysocki:

— Pański klient nie może żądać ochrony przed dowodami, które sam stworzył.

Potem rozłączył się.

Doktor Rudzka położyła segregator na stole.

— Aaron przyszedł do kliniki pół roku przed waszym ślubem — zaczęła. — Wiedział, że jest bezpłodny. Ale nie chciał, żeby ktokolwiek się o tym dowiedział.

— Dlaczego?

— Jego dziadek powiedział, że mężczyzna, który nie ma biologicznego następcy, nie odziedziczy przedsiębiorstwa.

Zacisnęłam dłonie na kubku herbaty. Ceramika była tak gorąca, że powinna mnie parzyć, ale prawie nic nie czułam.

— Czy on zaplanował wszystkie ciąże?

— Tak. Wybrał zarodki, podpisał dokumenty i dopilnował, żeby pani nie otrzymała pełnej informacji. Mówił, że chce, by dzieci były „jego z wyboru”.

— A kiedy urodziły się córki?

Doktor Rudzka spuściła wzrok.

— Za każdym razem żądał kolejnego transferu. Po czwartej córce próbował zmienić umowę bez pani wiedzy. Wtedy odmówiłam.

— A mój syn?

— Ostatni zarodek był męski. Aaron wiedział o tym od początku ciąży.

Wtedy zrozumiałam jego pewność. Nie przeczucie. Nie cud. Wiedział.

Doktor Rudzka włączyła nagranie. Na ekranie zobaczyłam Aarona w gabinecie kliniki. Był młodszy, miał gładką twarz i ten sam srebrny zegarek, który nosił w szpitalu.

— Jeśli urodzi się dziewczynka, robimy to ponownie — mówił. — Marta nie może się dowiedzieć, że nie są moje.

Głos doktor Rudzka zabrzmiał zza kadru.

— A jeśli urodzi się chłopiec?

Aaron uśmiechnął się.

— Wtedy wszystko będzie moje. Żona, dziecko, pieniądze. A córki przestaną być problemem.

Obraz zatrzymał się na jego twarzy.

Nie płakałam.

Wydawało mi się, że przez te wszystkie lata wypłakałam już każdą łzę.

Na korytarzu Aaron czekał na mnie z bukietem białych róż. Kiedy wyszłam, natychmiast podszedł.

— Marta, możemy to naprawić.

— Nie.

— Chciałem tylko zapewnić nam bezpieczeństwo.

— Zapewniłeś sobie kontrolę.

— Jesteś matką mojego syna.

— Jestem matką pięciorga dzieci. I już nigdy nie pozwolę ci wybierać, które z nich zasługują na miłość.

Wtedy zadzwonił telefon pana Wysockiego. Odebrał, słuchał przez kilka sekund, a potem spojrzał na Aarona.

— Pański dziadek miał rację. Najgorszy problem nie leżał w tym, czy urodzi się chłopiec. Leżał w tym, co pan zrobi po jego narodzinach.

Aaron cofnął się o krok.

Nie wiedział jeszcze, że przed końcem dnia nagranie trafi do jego własnego zarządu…