Przyjęłam opiekę nad umierającym Damianem Blackiem, lecz po tygodniu mój spokojny raport sprawił, że jego siostra pobladła

O drugiej nad ranem Damian Black otworzył oczy i zapytał, dlaczego jego własny lekarz codziennie odmierza mu śmierć do szklanej fiolki.

Siedziałam przy jego łóżku w ogromnej sypialni na drugim piętrze posiadłości, a deszcz bębnił o szyby tak głośno, że ledwie słyszałam jego oddech. Na stoliku stał porcelanowy kubek z pękniętym uchem. Obok leżał mój notes, termometr i mosiężny zegarek po mężu, który zawsze zatrzymywał się o 4:17. Nie naprawiałam go. Ten nieruchomy wskazówkowy czas przypominał mi, że pewnego dnia wszystko może stanąć bez ostrzeżenia.

— Niech pani nie dotyka tej fiolki — powiedział Damian.

— Nie zamierzałam.

— Ale już pani zauważyła, że jest niewłaściwa.

Spojrzałam na niego. Miał twarz człowieka, którego choroba zabierała od środka, lecz jego źrenice były zbyt przytomne, a dłonie zbyt spokojne. Dokumentacja mówiła o postępującej chorobie neurologicznej. Miały pojawiać się drgawki, zaburzenia mowy i utrata pamięci. Tymczasem Damian cierpiał głównie po podaniu leków. Po kilku godzinach bez nich oddychał równiej.

— Ktoś zmusza pana do przyjmowania czegoś, co panu szkodzi — powiedziałam.

Jego usta wykrzywiły się w gorzkim uśmiechu.

— W tym domu wszyscy są zmuszani do czegoś.

Rano przyjechała doktor Celina Wrona, elegancka kobieta o włosach spiętych srebrną klamrą. Przyniosła teczkę pachnącą drogimi perfumami i nawet nie przywitała się ze mną.

— Stan pana Blacka jest terminalny — oznajmiła, sprawdzając kroplówkę. — Proszę nie wzbudzać w nim fałszywej nadziei.

— Wczoraj po podaniu leku miał rozszerzone źrenice i spadek ciśnienia — odparłam. — Czy to zapisano w karcie?

— Jest pani opiekunką, nie lekarką.

— Byłam pielęgniarką przez piętnaście lat. Straciłam pracę, bo zgłosiłam błąd, którego nikt nie chciał słuchać.

— Właśnie dlatego powinna pani wiedzieć, kiedy przestać się wtrącać.

Poczułam znajome pieczenie pod żebrami. Tak zaczynały się wszystkie moje kłopoty: najpierw czyjś spokojny ton, potem sugestia, że przesadzam, a na końcu podpis pod dokumentem, który odbierał mi prawo do mówienia prawdy.

Po południu do pokoju weszła Helena Black, starsza siostra Damiana i właścicielka domu. Miała na sobie kremową suknię, a na palcu nosiła ciężki pierścień z czarnym bursztynem.

— Damian nie potrzebuje śledztwa — powiedziała. — Potrzebuje spokoju.

— Potrzebuje właściwego leczenia.

— Zapłaciłam pani za opiekę, nie za oskarżenia.

— W takim razie proszę odwołać mnie dziś. Ale jeśli coś mu się stanie po kolejnym podaniu leku, zapiszę dokładnie godzinę i dawkę.

Helena zacisnęła palce na pierścieniu.

— Nie wie pani, z kim pani rozmawia.

— Wiem. Z kobietą, która boi się, że ktoś przeżyje własną śmierć.

Wyszła, trzaskając drzwiami. Damian słyszał każde słowo. Kiedy zapadł wieczór, poprosił, żebym zasunęła zasłony.

— Jeśli chce pani żyć spokojnie, proszę jutro odejść — wyszeptał.

— Nie umiem odchodzić, kiedy widzę krzywdę.

— To nie krzywda. To plan.

Zanim zdążyłam zapytać, z korytarza dobiegł trzask. Ktoś wsunął pod drzwi kopertę. Damian pobladł, a potem wskazał na nią drżącym palcem.

— Proszę ją podnieść, Klara. I cokolwiek pani zobaczy, niech pani nie wypowiada mojego nazwiska na głos…

CZĘŚĆ 2

— Proszę ją podnieść, Klara. I cokolwiek pani zobaczy, niech pani nie wypowiada mojego nazwiska na głos…

Koperta leżała na dywanie przy samym progu. Papier był gruby, wilgotny na jednym rogu, jakby ktoś trzymał go w dłoni podczas deszczu. Podniosłam ją, ale nie otworzyłam. Zamiast tego spojrzałam w czarną szybę okna. Przez chwilę zobaczyłam w niej odbicie mężczyzny przy schodach.

— Kto tam jest? — zawołałam.

Cień zniknął.

Damian próbował się podnieść. Złapałam go za ramię. Pod cienką piżamą wyczułam napięte mięśnie, nie wiotkość człowieka umierającego.

— Niech pan nie udaje słabszego, niż jest.

— A pani niech nie udaje odważniejszej, niż pani się czuje.

Miał rację. Serce waliło mi tak mocno, że słyszałam je w uszach.

— Co jest w środku?

— Dowód, że ktoś sprawdza, komu mogę ufać.

— Czyli mnie też?

— Zwłaszcza panią.

Otworzyłam kopertę przy lampce. W środku znajdowała się pojedyncza kartka z trzema godzinami i nazwiskiem: Celina Wrona. Przy każdej godzinie widniała ta sama krótka adnotacja: „dawka podana”. Na dole ktoś dopisał: „Nie szukaj w laboratorium”.

— To może być pułapka — powiedział Damian.

— Wszystko tutaj może nią być.

Następnego dnia o szóstej rano pobrałam próbkę z przewodu kroplówki do małej buteleczki po płynie do oczu. Schowałam ją w kieszeni fartucha, a na jej miejsce włożyłam wodę z solą. Ręce miałam zimne i wilgotne. Bałam się, że ktoś zauważy, lecz najbardziej bałam się, że nie zauważy nikt.

W kuchni spotkałam Tomasza, kierowcę Damiana. Kroił chleb tak równymi ruchami, jakby wykonywał polecenie.

— Czy doktor Wrona przychodzi codziennie o tej samej porze? — spytałam.

— Nie rozmawiam o domu.

— A jeśli pański pracodawca jest truty?

Nóż zatrzymał się nad deską.

— Proszę stąd wyjechać.

— Dlaczego?

— Bo ostatnia osoba, która zadawała podobne pytania, spadła ze schodów.

W południe pojechałam do miasteczka. W starej aptece za rynkiem pracowała Irena, moja dawna koleżanka ze szpitala. Położyłam przed nią buteleczkę owiniętą w chusteczkę.

— Potrzebuję badania — powiedziałam.

— Klara, możesz przez to stracić wszystko.

— Już straciłam pracę, męża i mieszkanie. Nie chcę stracić jeszcze sumienia.

Irena odwróciła buteleczkę pod światło. Na dnie osiadł biały osad.

— Wynik będzie jutro wieczorem.

— Nie dzwoń do mnie. Zostaw wiadomość na automatycznej sekretarce.

— Kto może cię obserwować?

— Wszyscy, którzy mają klucz.

Wieczorem Damian był przytomny. Znalazłam go w bibliotece, siedzącego w fotelu pod portretem ojca. Na biurku leżała drewniana kaseta z małym mosiężnym zamkiem.

— Mój ojciec prowadził podwójne księgi — powiedział. — Helena wie, że je znalazłem. Jeśli umrę, przejmie firmę i fundusz powierniczy.

— A pan pozwolił jej myśleć, że umiera?

— Nie miałem wyboru. Kiedy próbowałem powiedzieć prawdę, mój prawnik przestał odbierać telefony, a lekarze uznali, że mam urojenia.

— Dlaczego mi pan ufa?

— Nie ufam. Ale pani jako jedyna patrzy na moje ręce, a nie na moje nazwisko.

Wtedy telefon w kieszeni zawibrował. Wiadomość od Ireny miała tylko jedno zdanie: „To nie jest lek, który podano panu przypadkowo. Musisz natychmiast sprawdzić, kto podpisał receptę.”

Odwróciłam ekran ku Damianowi. Przeczytał, lecz zamiast ulgi zamknął oczy.

— Klara, recepta została podpisana przez człowieka, którego od trzech dni uważałem za martwego…

CZĘŚĆ 3

— Klara, recepta została podpisana przez człowieka, którego od trzech dni uważałem za martwego…

W bibliotece zrobiło się duszno. Drewno w kominku trzaskało, a mosiężny zamek kasety odbijał pomarańczowe światło.

— Kogo? — spytałam.

Damian spojrzał na drzwi.

— Mojego brata, Michała.

— Przecież Helena powiedziała, że zginął w wypadku.

— Helena mówi wiele rzeczy, kiedy chce, żeby ktoś przestał zadawać pytania.

Otworzył kasetę. W środku znajdowała się karta dostępu do prywatnego laboratorium oraz pendrive, lecz nie mogłam użyć obcego określenia, więc zapiszę to po prostu: mały nośnik z nagraniami. Damian podał mi go drżącą dłonią.

— Nagrania są z gabinetu ojca. Zostawił tam ukryty rejestrator.

— Dlaczego nie przekazał pan tego policji?

— Bo komendant jadł kolację przy moim stole razem z Heleną.

O siódmej wieczorem Irena przyjechała do posiadłości. Miała mokre włosy i zaciskała w dłoni kopertę z wynikiem badania. Rozłożyła dokument na biurku.

— W próbce znaleziono silny środek obniżający ciśnienie oraz substancję wywołującą objawy przypominające chorobę neurologiczną — powiedziała. — Przy dawkowaniu przez kilka tygodni może zabić człowieka.

Poczułam, jak żołądek ściska mi się w twardy węzeł.

— Czyli Damian nie umiera z powodu choroby?

Irena pokręciła głową.

— Jego wyniki sprzed miesięcy były prawie prawidłowe. Ktoś go zatruwał.

Damian wstał z fotela. Zachwiał się, lecz Tomasz chwycił go za łokieć.

— Mówiłem wam, że jeszcze nie umarłem — powiedział cicho.

W tym momencie drzwi otworzyły się gwałtownie. Helena weszła z doktor Wroną i dwoma ochroniarzami. Czarny bursztyn na jej pierścieniu uderzył o klamkę.

— Co tu robicie? — syknęła.

— Czy zna pani skład kroplówki? — zapytałam.

— Proszę natychmiast oddać dokument.

— Czy to pani podpisała zgodę na leczenie?

Doktor Wrona ruszyła ku biurku, ale Damian stanął między nami.

— Podpisał ją Michał — powiedział.

Helena zamarła.

— Michał nie żyje.

— W takim razie ktoś użył jego podpisu, numeru ubezpieczenia i dostępu do pańskiego laboratorium — odparła Irena. — A to już nie jest pomyłka medyczna.

Włączyłam nagranie. Najpierw słychać było szum wentylatora. Potem głos Heleny:

— Gdy Damian umrze, dokumenty są gotowe. Trzeba tylko dopilnować, żeby nie odzyskał sił.

Drugi głos należał do doktora Wrony:

— A jeśli opiekunka coś odkryje?

— Wtedy zrobimy z niej złodziejkę. Ludzie uwierzą w każde kłamstwo, jeśli wypowie je ktoś bogaty.

Helena pobladła. Doktor Wrona cofnęła się, jakby nagle zobaczyła własne dłonie.

— To fałszerstwo — wyszeptała Helena.

Damian nacisnął kolejny przycisk. Tym razem odezwał się męski głos.

— Siostro, przestań. Klara już wie, a ja mam kopię wszystkich ksiąg.

Helena upuściła telefon.

— Michał… — powiedziała.

— Żyje — odparł Damian. — I od tygodnia współpracuje z prokuratorem.

Nikt się nie poruszył. Prawda nie zabrzmiała jak wybuch. Brzmiała jak kliknięcie zamka.

Wtedy na telefon Damiana zadzwonił nieznany numer. Odebrał na głośniku.

— Panie Black — odezwał się mężczyzna — prokurator ma już nakaz wejścia do wszystkich pomieszczeń, ale jest jeden problem. Helena właśnie podpisała przelew, który może zniszczyć nie tylko ją, lecz także pańską fundację. Pieniądze znikną za czterdzieści minut…