Zgodziłam się poślubić największego mafijnego bossa Chicago, lecz gdy potknęłam się w jego rezydencji, jego ochroniarz zbladł

 

W chwili, gdy moja pięść zacisnęła się na jedwabnym krawacie Caleba Mercera, w holu jego rezydencji zamilkli nawet ochroniarze.

Nie zrobiłam tego celowo. Naprawdę.

Kilka sekund wcześniej próbowałam przejść przez marmurowy hol z miną kobiety, która regularnie bywa w pałacach, a nie takiej, której dzieciństwo upłynęło w mieszkaniu nad pralnią. Moja walizka podskoczyła na perskim dywanie, obcas zahaczył o frędzel i nagle leciałam prosto na mężczyznę, którego nazwisko potrafiło uciszyć pół południowego Chicago.

Złapałam jego krawat.

Z całej siły.

Caleb Mercer szarpnął się do przodu, a ja uderzyłam w jego pierś, twardą jak ściana. Miał na sobie grafitowy garnitur, szerokie ramiona i tak potężną sylwetkę, że przez moment pomyślałam, iż zderzyłam się z kolumną.

Podniosłam wzrok.

I jeszcze wyżej.

— Och — wyszeptałam.

Jego szare oczy spoczęły na mojej dłoni, wciąż owiniętej wokół krawata.

Puściłam go natychmiast.

— Mogę to wyjaśnić.

— Wolałbym usłyszeć wyjaśnienie — odparł spokojnie.

Spróbowałam zrobić krok w tył. Obcas ponownie się ześlizgnął, ale Caleb złapał mnie w pasie, zanim upadłam. Jego ręka objęła mnie z łatwością, która była jednocześnie zawstydzająca i dziwnie uspokajająca.

— To idzie wspaniale — mruknęłam.

Kącik jego ust drgnął.

— Właśnie się uśmiechnąłeś — powiedziałam.

— Nie.

— Widziałam.

Mężczyzna w granatowym garniturze odchrząknął.

— Ja niczego nie widziałem, proszę pani.

— Tchórz.

Tym razem Caleb naprawdę się uśmiechnął. Na krótko, ale wystarczająco długo, żebym to zauważyła.

Wtedy dostrzegłam dwie kobiety przy schodach. Jedna z nich, wysoka brunetka w białej sukni, przesunęła wzrokiem po mojej figurze, a potem po ramieniu Caleba obejmującym mnie w pasie. Jej uśmiech był cienki jak ostrze.

Znałam takie spojrzenia.

W butikach, kiedy sprzedawczyni najpierw patrzyła na moje biodra, a dopiero później na mnie. W restauracjach, gdy zamawiałam deser. Na przyjęciach, gdzie ludzie chwalili moją „odwagę” do noszenia dopasowanych ubrań, jakbym za każdym razem wychodziła na ulicę w zbroi.

A o Calebie krążyły jeszcze gorsze plotki.

Był niebezpieczny. Bezwzględny. Miał sześć narzeczonych i każda uciekła. Jedni mówili o jego charakterze, inni o interesach, ale najczęściej szeptano o jego rozmiarze. O tym, co rzekomo działo się w jego sypialni.

Słuchałam kiedyś takiej rozmowy przez dwanaście sekund. Wystarczyło.

— Kierowca zatrzymał się dwa razy — odezwał się ochroniarz.

— Dlaczego? — zapytał Caleb.

— Musiałam zwymiotować — odpowiedziałam. — Jeśli mam poślubić człowieka z reputacją diabła, chciałam przynajmniej nie umrzeć w samochodzie.

Przy schodach ktoś parsknął śmiechem. Brunetka natychmiast spoważniała.

Wtedy z galerii nad holem odezwała się Margaret Mercer, siedemdziesięcioośmioletnia nestorka rodziny.

— Dosyć przedstawienia. Natalie, chodź ze mną. Caleb, ty również.

Jej laska uderzyła w marmur.

Raz.

Dwa.

Wszyscy ruszyli, a ja zauważyłam, że mosiężna zawieszka w kształcie tramwaju, przypięta do rączki mojej walizki, kołysze się nerwowo. Dostałam ją od ojca w dniu, gdy wyjeżdżałam na studia. Zawsze mówił, że człowiek może zgubić drogę, ale nie powinien zgubić rozkładu jazdy.

W gabinecie Margaret zamknęła drzwi i położyła przede mną czarną teczkę.

— Zanim podpiszesz umowę na dziewięćdziesiąt dni — powiedziała — musisz wiedzieć, dlaczego poprzednie kobiety odeszły.

Caleb stanął przy oknie. Jego twarz nagle stwardniała.

— Babciu.

— Nie przerywaj mi. Tym razem nie pozwolę, żeby ktoś znowu go zniszczył.

Moje palce dotknęły metalowego zatrzasku teczki. W środku coś cicho zaszeleściło.

— Co jest w tej dokumentacji? — zapytałam.

Margaret spojrzała na Caleba, a on po raz pierwszy od naszego spotkania nie wyglądał jak człowiek, którego nic nie może zranić.

— To, czego nie wolno ci przeczytać przy nim — wyszeptała.

W tej samej chwili Caleb gwałtownie odsunął się od okna, a jego ręka wyciągnęła się w stronę teczki…

CZĘŚĆ 2

…lecz zatrzymała się kilka centymetrów nad blatem.

Przez chwilę słyszałam wyłącznie tykanie zegara stojącego na kominku. Każde uderzenie było zbyt głośne.

— Nie dotykaj jej — powiedziała Margaret.

— Nie zamierzałem.

— Twoje ręce mówią coś innego.

Caleb zacisnął szczękę. Na jego nadgarstku napięła się żyła.

— Jeśli Natalie ma tu zostać, powinna znać prawdę.

— W takim razie przestań decydować za nią — odparła staruszka.

Spojrzałam na nich oboje.

— Czy ktoś mógłby przestać mówić o mnie tak, jakbym była meblem?

W gabinecie zapadła cisza.

Caleb cofnął rękę.

— Poprzednie kobiety nie uciekły z mojego powodu — powiedział. — Uciekały, bo ktoś bardzo chciał, żebym w to uwierzył.

— To brzmi jak początek wyjątkowo złej bajki — odpowiedziałam.

— W tej rodzinie nie ma dobrych bajek.

Margaret otworzyła teczkę. Na wierzchu leżały kopie umów, rachunków i zdjęcia sześciu kobiet. Każda z nich miała inną minę, ale na odwrocie fotografii widniała ta sama data: dzień, w którym wycofały się z zaręczyn.

O 19:40 zeszłam do jadalni. Stół był nakryty dla czterech osób, chociaż oprócz mnie i Caleba siedział tam tylko jego kuzyn Victor. Miał elegancką twarz, jasne włosy i uśmiech człowieka, który nigdy nie musiał prosić o miejsce przy stole.

— To ta słynna narzeczona? — zapytał, krojąc mięso. — Myślałem, że będzie bardziej… delikatna.

Widelec zatrzymał się w połowie drogi do moich ust.

— A ja myślałam, że człowiek z tak drogim zegarkiem potrafi dobierać słowa — odparłam.

Victor spojrzał na srebrną tarczę na swoim nadgarstku.

— Nie obrażaj się. Caleb potrzebuje kogoś, kto nie pęknie przy pierwszej nocy.

Nóż Caleba uderzył o talerz.

— Wyjdź.

— To mój dom.

— Nie. To dom mojej babci.

Victor uśmiechnął się szerzej, lecz w jego oczach pojawił się chłód.

— Jeszcze.

O 22:15 stałam w przydzielonej mi sypialni. Za oknem padał deszcz, a mosiężny tramwaj przy walizce cicho stukał o drewno przy każdym podmuchu przeciągu. Właśnie wtedy telefon zawibrował.

Nieznany numer.

Wiadomość zawierała jedno zdjęcie.

Caleb stał na nim w ciemnym magazynie, pochylony nad zakrwawionym mężczyzną. Twarz miał zimną, ręce czerwone, a obok leżał pistolet.

Pod zdjęciem ktoś napisał: „Zapytaj go, co zrobił z poprzednią narzeczoną”.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w supeł.

Caleb zapukał do drzwi.

— Natalie? Wszystko w porządku?

Odwróciłam telefon ekranem do dołu.

— Wejdź.

Wszedł bez ochroniarza. W tym ogromnym pokoju wyglądał jak cień rzucany przez noc.

— Jutro podpisujemy umowę — powiedział. — Jeśli chcesz się wycofać, zrozumiem.

— Czy zabiłeś któregoś z tych mężczyzn?

Jego twarz stężała.

— Kto ci to wysłał?

— Odpowiedz.

Zrobił krok w moją stronę.

— To zdjęcie jest prawdziwe, ale nie pokazuje tego, co myślisz.

— Wszyscy tak mówią.

— Nie wszyscy mają powód, żeby cię chronić.

— A ty masz?

Caleb spojrzał na mosiężną zawieszkę przy walizce. Przez sekundę jego pewność zniknęła.

— Twój ojciec nosił taki sam znak — powiedział.

Serce uderzyło mi w gardło.

— Skąd znasz mojego ojca?

Nie odpowiedział. Z korytarza dobiegł trzask tłuczonego szkła. Caleb natychmiast odwrócił głowę, a potem wyjął telefon.

— Noah, zamknij bramę. Nikt nie opuszcza posiadłości.

— Co się dzieje? — zapytałam.

Caleb spojrzał na mnie z czymś, czego wcześniej u niego nie widziałam.

Strachem.

— Ktoś wszedł do domu Margaret.

Na końcu korytarza rozległ się kobiecy krzyk, a chwilę później zgasły wszystkie światła…

CZĘŚĆ 3

…i w ciemności usłyszałam ciężkie kroki na schodach.

Caleb chwycił mnie za rękę.

— Nie ruszaj się.

— Nie jestem porcelaną.

— Tym razem nie chodzi o twoją odwagę.

Noah wbiegł do pokoju z latarką. Miał rozcięty łuk brwiowy, a na mankiecie ciemną plamę krwi.

— To Victor — wysapał. — Zabrał Margaret z gabinetu.

Caleb ruszył korytarzem, lecz zatrzymał go metaliczny trzask zamykanych drzwi na dole.

— Nie — powiedziałam. — Najpierw teczka.

Spojrzał na mnie ostro.

— Natalie…

— Powiedziałeś, że zdjęcie nie pokazuje prawdy. Udowodnij to.

O 22:27 wróciliśmy do gabinetu. Noah zablokował drzwi ciężkim fotelem, a ja postawiłam walizkę na biurku. Mosiężny tramwaj zadrżał, kiedy zamek zatrzasnął się za nami.

Margaret leżała na kanapie, blada, ale przytomna. Victor nie zdążył jej wywieźć. Ochroniarze znaleźli ją w oranżerii, zanim opuścił budynek.

— Czas powiedzieć jej wszystko — oznajmiła.

Caleb patrzył na mnie przez długą chwilę.

— Sześć lat temu mój ojciec zginął w pożarze magazynu. Oficjalnie był to wypadek. W rzeczywistości ktoś podpalił miejsce, w którym przechowywaliśmy księgi firmy.

— A mój ojciec? — zapytałam.

— Daniel Reed prowadził wtedy audyt naszych legalnych przedsiębiorstw. Odkrył, że pieniądze były wyprowadzane przez spółki należące do Victora.

Poczułam zimno pod skórą.

— Mój ojciec zginął trzy miesiące później.

— Wypadek samochodowy — powiedział Caleb. — Tylko że hamulce zostały przecięte.

Margaret wyjęła z teczki mały klucz.

— Daniel zostawił mi wiadomość, ale zanim zdążył przekazać dowody, zginął. Wiedział, że Victor obserwuje każdy mój ruch.

Caleb położył na biurku odtwarzacz. Nacisnął przycisk.

Z głośnika dobiegł głos mojego ojca.

„Margaret, jeśli to słyszysz, Victor już wie. Dowody są przy Natalie. Nie w jej dokumentach. W rzeczy, której nigdy nie oddała.”

Zamarłam.

Moja dłoń powędrowała do mosiężnej zawieszki.

— Tramwaj — wyszeptałam.

Odpięłam go od walizki. Z tyłu znajdowała się maleńka śrubka, której nigdy wcześniej nie zauważyłam. Klucz Margaret pasował idealnie.

W środku była karta pamięci i zwinięta kartka.

— Otwórz — powiedział Caleb.

Przeczytałam pierwsze zdanie. Potem drugie. Wreszcie spojrzałam na niego.

— To nagrania rozmów Victora. Przyznaje, że wysyłał kobietom fałszywe zdjęcia i wiadomości. Rozpowiadał plotki o tobie, żeby każda narzeczona uciekła. Chciał, żeby zarząd uznał cię za niestabilnego i odebrał ci kontrolę nad firmami.

— A zdjęcie? — zapytałam.

Noah podłączył kartę do komputera. Na ekranie pojawił się pełny zapis z magazynu. Caleb klęczał przy rannym pracowniku, próbując zatamować mu krwawienie. Pistolet leżał w oddali, należał do napastnika.

Caleb nie zabił nikogo.

Przez lata pozwalał, żeby wszyscy tak myśleli, bo strach chronił jego ludzi.

— Dlaczego mnie tu sprowadziłeś? — zapytałam.

— Nie sprowadziłem — odpowiedział cicho. — Margaret wybrała cię, bo twój ojciec ufał jej bardziej niż komukolwiek. Ja zgodziłem się tylko dlatego, że chciałem sprawdzić, czy nie jesteś częścią planu Victora.

Zabolało, ale nie odwróciłam wzroku.

Wtedy telefon Noaha zadzwonił. Odebrał, słuchał przez trzy sekundy, a potem pobladł.

— Caleb, policja jest już przy bramie. Victor zadzwonił pierwszy. Twierdzi, że to ty przetrzymujesz Margaret i że Natalie jest w niebezpieczeństwie.

Caleb spojrzał na dokumenty, nagranie i mnie.

— On chce, żebyśmy wyszli pierwsi.

Na ekranie pojawiło się nowe powiadomienie. Film z kamery przed domem. Victor stał przy radiowozach, trzymając Margaret przed sobą jak tarczę.

A w dłoni miał detonator…