Moja żona wyrzuciła siostrę z mieszkania, a kiedy zażądałem wyjaśnień, jej spokojny głos sprawił, że zamarłem

Kiedy wysiadłem z samochodu przed naszym blokiem, zobaczyłem trzy walizki Karyny stojące pod drzwiami mieszkania, a sąsiadka z parteru robiła im zdjęcia telefonem.

Karyna siedziała na schodach w rozpiętej kurtce, z twarzą mokrą od łez. Obok niej leżała teczka z dokumentami na egzaminy, a na jej brzegu widniała plama po kawie.

— Wiktor! — zerwała się na mój widok. — Ona naprawdę to zrobiła! Wyrzuciła mnie jak śmiecia!

— Gdzie jest Anna?

— W środku. Zamknęła drzwi i powiedziała, że mam sobie radzić sama. Przed wszystkimi!

Zacisnąłem dłoń na kluczykach. Jeden z nich miał mały, ceramiczny brelok w kształcie latarni morskiej. Anna kupiła go na naszym pierwszym wspólnym wyjeździe i zawsze mówiła, że przynosi nam szczęście. Teraz pęknięte okienko breloka wbijało mi się w skórę.

Wszedłem po schodach, nie czekając na windę. Serce waliło mi tak mocno, że słyszałem je w uszach.

— Co ty wyprawiasz? — zapytałem, gdy Anna otworzyła drzwi.

Stała w przedpokoju w jasnym swetrze, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Za nią panował idealny porządek. Nawet buty były ustawione równiutko przy ścianie.

— Pomogłam twojej siostrze wyprowadzić rzeczy.

— Pomogłaś? Ona płacze na klatce!

— Płacze, bo po raz pierwszy ktoś odmówił spełnienia jej żądań.

Poczułem, jak narasta we mnie gniew.

— Karyna ma dziewiętnaście lat i za dwa dni egzamin. Przyjechała tu, żeby się uczyć.

Anna spojrzała na mnie tak, jakby właśnie usłyszała szczególnie głupi żart.

— Przez ostatnie dwa tygodnie nie widziałam jej z żadną książką.

— To nie znaczy, że możesz ją wyrzucić.

— To moje mieszkanie, Wiktor.

Te słowa uderzyły mnie mocniej, niż powinny.

— Nasze mieszkanie.

— Nie. Kupiłam je trzy lata przed ślubem. Spłaciłam je sama. Ty tu mieszkasz, bo jesteś moim mężem. Karyna była gościem. Gościem, który urządzał nocne imprezy, zostawiał brudne naczynia i brał moje rzeczy bez pytania.

— Przesadzasz.

— Twoja siostra założyła moje nowe ubranie na spotkanie ze znajomymi i rozlała na nie wino.

— Mogłaś powiedzieć mi wcześniej.

— Mówiłam. Codziennie.

Anna podeszła do szafki i wyjęła z niej pęk kluczy. Ceramiczna latarnia przy moim breloku zadrżała, gdy odłożyłem klucze na półkę.

— Karyna powiedziała mi dziś rano, że nie zamierza się wyprowadzać, bo „mieszka u swojego brata i ma tu większe prawa niż ja”.

— To moja rodzina.

— A ja kim jestem?

Nie odpowiedziałem.

Jej twarz stężała.

— Właśnie tego chciałam się dowiedzieć.

— Zabiorę ją do hotelu — powiedziałem. — Ale nie będziesz mnie stawiać pod ścianą we własnym domu.

— Już to zrobiłeś. Przez dwa tygodnie wybierałeś ją za każdym razem, gdy prosiłam o zwykły szacunek.

— Nie dramatyzuj.

— Nie dramatyzuję. Zapisuję fakty.

Wtedy zauważyłem, że na stole leży czarny notes, którego wcześniej nigdy nie widziałem. Anna położyła na nim dłoń.

— Co to jest?

— Dowiesz się, kiedy przestaniesz krzyczeć.

— Anna, nie mam czasu na twoje zagadki.

— Masz czas. Tylko zawsze znajdujesz go dla tych, którzy czegoś od ciebie chcą.

Na klatce Karyna zaczęła walić pięścią w drzwi.

— Wiktor! Nie zostawiaj mnie! Powiedz jej, że wracam z tobą!

Anna nawet nie drgnęła.

— Jeśli wejdziesz teraz do środka z nią, wymienię zamki.

— Grozisz mi?

— Uprzedzam cię.

Otworzyła notes i przesunęła go w moją stronę. Na pierwszej stronie widniała godzina, data i jedno zdanie zapisane równym charakterem pisma.

Sięgnąłem po kartkę, ale zanim zdążyłem ją przeczytać, telefon Anny zawibrował. Spojrzała na ekran i po raz pierwszy tego dnia pobladła. Potem wyjęła z szuflady cienką, granatową teczkę i położyła ją obok notesu…

CZĘŚĆ 2

Anna wyjęła z teczki mały dyktafon. Zwyczajny, czarny, z porysowanym ekranem.

— Co to ma znaczyć? — zapytałem.

— Włącz nagranie.

— Nie będę słuchał kolejnej awantury.

— Posłuchasz. Tym razem do końca.

Nacisnąłem przycisk. Najpierw usłyszałem szuranie krzesła, potem głos Karyny. Był zupełnie inny niż ten na klatce. Spokojny. Rozbawiony.

„Jeśli będziesz dalej udawać gospodynię, Wiktor w końcu wybierze mnie. Zawsze wybierał mnie”.

Zamarłem.

Nagranie trwało dalej.

„To mieszkanie i tak powinno należeć do rodziny. Anna może sobie kupić następne. Przecież zarabia więcej”.

— Kiedy to było? — wyszeptałem.

— Wczoraj o dwudziestej drugiej czterdzieści osiem. W kuchni.

— Dlaczego nagrywałaś?

— Bo po naszej ostatniej rozmowie zaczęłam się bać, że jeśli opowiem ci prawdę, uwierzysz jej, a nie mnie.

Poczułem wstyd, ale szybko przykryła go złość.

— To nie dowodzi, że Karyna coś ukradła albo zrobiła coś poważnego.

Anna otworzyła notes. Przy każdej dacie znajdowały się krótkie zapiski: „wino na sukience”, „goście po północy”, „pieniądze z konta”, „zniknęły klucze do gabinetu”.

— To nie jest pamiętnik — powiedziała. — To rejestr rzeczy, które próbowałam ci zgłaszać.

— Jakich pieniędzy?

— Sprawdź wspólne konto.

Wyjąłem telefon. Aplikacja bankowa długo się otwierała, jakby nawet urządzenie wyczuwało napięcie. Zobaczyłem przelewy do Karyny. Pięć tysięcy. Siedem. Dziesięć. Kolejne trzy.

— Wysyłałem jej na przygotowania.

— Tak mówiłeś.

— Bo tak było.

— W takim razie zapytaj ją, dlaczego wczoraj przelałeś jej dwadzieścia tysięcy z naszego rachunku, a ona godzinę później wypłaciła je w gotówce.

Podniosłem wzrok.

— Skąd wiesz?

— Z banku. I z wiadomości, którą przez pomyłkę wysłała na mój telefon.

Anna przesunęła po stole wydruk. Nie był to list, lecz zestawienie operacji i kopia wiadomości. Widziałem swoje imię, a pod nim zdanie Karyny: „Jeszcze trochę i podpisze wszystko, czego potrzebujemy”.

W gardle zrobiło mi się sucho.

— To może znaczyć cokolwiek.

— Oczywiście. Dlatego poprosiłam o pomoc prawnika.

W tej samej chwili ktoś zapukał do drzwi.

Anna spojrzała na zegar. Była dziewiętnasta trzydzieści sześć.

— Kogo wezwałaś?

— Człowieka, który zajmuje się sprawdzaniem dokumentów.

Na klatce zapadła cisza. Nawet Karyna przestała płakać.

Pukanie powtórzyło się, tym razem mocniej.

— Otwieraj — powiedziałem.

— Nie. To ty otworzysz.

Podszedłem do drzwi. Dłoń miałem wilgotną, a ceramiczna latarnia przy kluczach kołysała się jeszcze od mojego gwałtownego ruchu. Przez wizjer zobaczyłem mężczyznę z teczką oraz kobietę w granatowym płaszczu.

— To radca prawny — wyjaśniła Anna. — A ona pracuje w banku.

— Po co bank?

Anna podniosła granatową teczkę.

— Bo znalazłam coś, czego nie mogłam wyjaśnić sama.

Karyna nagle krzyknęła zza drzwi:

— Wiktor, nie pozwól jej ich wpuścić! Ona chce cię okraść!

Spojrzałem na Annę.

— Otwórz — powiedziała cicho. — Jeśli po tym nadal uznasz, że to ja jestem problemem, odejdę bez jednego słowa.

Przekręciłem zamek. Radca wszedł do środka, a kobieta z banku podała Annie białą kopertę z pieczęcią. Anna nie otworzyła jej od razu. Najpierw spojrzała na mnie, potem na Karynę stojącą przy schodach.

— Wiktor — powiedziała — zanim to przeczytasz, musisz odpowiedzieć na jedno pytanie. Czy kiedykolwiek podpisywałeś dokumenty, których nie przeczytałeś?

Karyna gwałtownie odwróciła głowę.

I wtedy zrozumiałem, że odpowiedź znała tylko ona…

CZĘŚĆ 3

— Podpisywałem — przyznałem. — Ale nie wiem, o co pytasz.

Radca prawny zamknął drzwi i położył teczkę na stole. Karyna stała na klatce schodowej z rękami zaciśniętymi na pasku torby. Jej płacz zniknął. Została tylko czujność.

Anna otworzyła kopertę.

W środku znajdowały się kopie umowy kredytowej, pełnomocnictwa i przelewów. Na jednej stronie widniał mój podpis.

Tylko że ja go nie złożyłem.

— To niemożliwe — powiedziałem.

Kobieta z banku położyła przede mną dokument.

— W zeszłym miesiącu złożono wniosek o pożyczkę zabezpieczoną udziałem w majątku wspólnym. Wniosek przeszedł wstępną weryfikację, ponieważ podpis był bardzo podobny do pańskiego.

— Jaka pożyczka?

— Sto osiemdziesiąt tysięcy złotych.

Poczułem, że podłoga mięknie mi pod stopami.

— Nie brałem żadnej pożyczki.

— Wiemy. Dlatego zablokowaliśmy wypłatę i zleciliśmy analizę podpisu. Wynik potwierdził sfałszowanie.

Spojrzałem na Karynę.

— Ty to zrobiłaś?

— Nie wiem, o czym mówisz — odpowiedziała zbyt szybko.

Anna włączyła dyktafon. Tym razem rozległ się głos Karyny, nagrany w kuchni.

„Wiktor podpisze. Wystarczy powiedzieć, że to dokumenty do uczelni. A jeśli Anna będzie przeszkadzać, doprowadzę do rozwodu. Wtedy mieszkanie stanie się problemem dla nich obojga”.

Karyna pobladła.

— To wyrwane z kontekstu!

— Z jakiego kontekstu? — zapytałem.

— Żartowałam!

— Żartowałaś o wyłudzeniu pożyczki na moje nazwisko?

— Chciałam tylko pomóc sobie z czesnym!

Anna spojrzała na nią bez triumfu. Tylko ze zmęczeniem.

— Karyna, ty nawet nie złożyłaś dokumentów na studia.

Wszyscy zamilkli.

— Złożyłam — syknęła.

Radca wysunął kolejny papier.

— Uczelnia potwierdziła, że kandydatka nie opłaciła rekrutacji i nie stawiła się na wymaganym egzaminie próbnym.

Patrzyłem na siostrę, a w głowie wracały jej łzy, drżący głos i słowa o tym, że nie ma nikogo poza mną.

Nagle wszystko stało się proste. Nie przyjechała się uczyć. Przyjechała sprawdzić, ile jeszcze może ode mnie dostać.

— Dlaczego? — zapytałem.

Karyna spuściła wzrok.

— Bo zawsze mówiłeś, że mi pomożesz.

— Pomóc nie znaczy pozwolić ci zniszczyć moje małżeństwo.

— Ona cię odciągnęła od rodziny!

— Nie. Ty próbowałaś mnie odciągnąć od własnego życia.

Kobieta z banku zabrała dokumenty, a radca poinformował, że sprawa zostanie zgłoszona odpowiednim służbom. Karyna cofnęła się o krok.

— Wiktor, powiedz im, że to nieporozumienie.

Tym razem nie odpowiedziałem.

Mój telefon zadzwonił. Na ekranie pojawił się numer matki.

Odebrałem.

— Synku — powiedziała drżącym głosem — Karyna właśnie do mnie dzwoniła. Twierdzi, że Anna ją napadła i że ty jesteś w niebezpieczeństwie.

Zamknąłem oczy.

— Mamo, posłuchaj mnie uważnie. Ona kłamie.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Wtedy radca spojrzał na Annę i powiedział:

— Jest jeszcze jedna rzecz. Wczoraj rano złożono wniosek o przepisanie własności mieszkania na osobę trzecią. I jeśli dobrze rozumiem, podpis pod nim również należy do pana…

Nie zdążył dokończyć, bo na korytarzu rozległy się ciężkie kroki, a Karyna nagle sięgnęła do kieszeni płaszcza, jakby trzymała tam coś, co mogło zmienić wszystko…