CZĘŚĆ 4

Nie zdążyłam nawet zapytać, co oznaczała wiadomość, bo Anna wyrwała Olegowi telefon z ręki.

— Co to jest „plan dla Jana”? — zapytała.

Oleg pobladł.

— Igor blefuje.

— Odpowiedz.

— Nie wiem, co miał na myśli.

— Znasz go od dwudziestu lat. Wiesz doskonale.

Policjanci skuli Olega i odprowadzili go korytarzem przepompowni. Jego buty chlupotały w kałużach, a czarna czapka leżała na podłodze jak porzucona część przebrania.

Telefon zadzwonił ponownie.

Tym razem dzwonił Igor.

Anna odebrała na głośniku.

— Oleg, gdzie jesteś? — zapytał Igor. — Powiedz, że wszystko poszło zgodnie z planem.

Oleg milczał.

— Słyszysz mnie? — Igor podniósł głos. — Marina podpisała dokumenty czy nie?

Anna spojrzała na mnie.

— Mów — szepnęła.

Oleg przełknął ślinę.

— Nie podpisała.

Po drugiej stronie nastąpiła cisza.

— Ty idioto — powiedział Igor. — Miałeś tylko umrzeć.

To zdanie zawisło w wilgotnym powietrzu. Oleg słuchał własnego wspólnika, a ja patrzyłam, jak z jego twarzy znika ostatnia resztka pewności siebie.

— Powtórz — powiedziała Anna.

Igor najwyraźniej zrozumiał, że rozmawia nie z Olegiem.

— Kto jest przy telefonie?

— Policja. Rozmowa jest nagrywana.

Igor rozłączył się.

Pięć minut później jego samochód znaleziono przed kancelarią notariusza. Próbował odebrać z sejfu oryginały dokumentów, ale adwokat Olega, mecenas Bielski, odmówił mu wejścia.

— Jestem wspólnikiem — krzyczał Igor na korytarzu.

— Był pan wspólnikiem — odparł mecenas. — Od chwili, gdy usłyszałem nagranie, nie reprezentuję pana w żadnej sprawie.

— Zapłaciłem panu.

— Oddam pieniądze. Nie oddam nazwiska.

W sejfie znaleziono umowę z moim podrobionym podpisem, kopię polisy oraz kartę pamięci. Na niej były nagrania z gabinetu Olega, rozmowy telefoniczne i film z parkingu przy rzece.

Na nagraniu widać było, jak Igor i Paweł wyciągają z samochodu nieprzytomnego mężczyznę. Potem Igor zakłada mu kurtkę Olega i wkłada do kieszeni jego dokumenty.

Paweł nie zginął przypadkiem. Został zabity, ponieważ zażądał większej zapłaty.

Oleg nie planował jego śmierci, ale wiedział, co się stało. Zamiast zgłosić zbrodnię, uciekł i pozwolił, by ciało Pawła pochowano pod jego nazwiskiem.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Zostawiono mnie przed ołtarzem, a teść wyśmiał mnie w barze — wtedy zacisnął palce na szklance i zbladł

Gdy śledczy powiedzieli mu o zarzutach, Oleg zaczął płakać.

— Marina, ja chciałem tylko zacząć od nowa.

— Mogłeś odejść.

— Bałem się, że nic nie dostanę.

— Bałeś się życia bez pieniędzy. Nie życia bez nas.

— Kocham cię.

— Nie używaj tego słowa, żeby usprawiedliwiać własny strach.

Igor został zatrzymany tego samego wieczoru. Oleg również. Śledztwo trwało wiele miesięcy, lecz dowody były mocniejsze niż ich zeznania. Nagrania, fałszywe dokumenty, ślady kosmetycznej protezy i rozmowa o tym, że Oleg miał „tylko umrzeć”, zamknęły im drogę do kłamstw.

Najtrudniejszy moment przyszedł następnego dnia rano.

Pojechałam do zakładu pogrzebowego odebrać rzeczy zmarłego. W chłodnym pomieszczeniu stała pusta trumna. Na metalowym stoliku leżała granatowa marynarka Pawła, jeszcze wilgotna po wodzie z wiadra.

W kieszeni znalazłam zdjęcie.

Byłam na nim ja, Oleg i Jan. Zrobione latem nad jeziorem. Oleg trzymał syna na ramionach, a ja śmiałam się do aparatu.

Na odwrocie napisał: „Nasza rodzina, cokolwiek się stanie”.

Odłożyłam fotografię.

Nie zabrałam jej.

Pusta trumna nie była już zagadką. Była miejscem, w którym pochowałam wyobrażenie o człowieku, za którego wyszłam.

Dwa tygodnie później odwiedziłam Olega w areszcie śledczym. Nie chciałam iść, ale musiałam zakończyć tę rozmowę własnym głosem, a nie przez prawnika.

Siedział za szybą. Wyglądał na starszego o dziesięć lat.

— Jan pytał, czy naprawdę umarłeś — powiedziałam.

Oleg opuścił wzrok.

— Co mu odpowiedziałaś?

— Że żyjesz, ale zrobiłeś rzeczy, za które musisz odpowiedzieć.

— Nienawidzi mnie?

— Ma osiem lat. Na razie tęskni za ojcem, którego pamięta.

— A ty?

Patrzyłam na jego dłonie. Te same, które kiedyś trzymały mnie za rękę przy porodzie. Te same, które podpisały mój podrobiony dokument.

— Ja tęsknię za człowiekiem, którym myślałam, że jesteś.

Oleg przyłożył dłoń do szyby.

Nie dotknęłam jej.

Wiosną sprzedałam mieszkanie przy Topolowej. Nie dlatego, że chciałam uciec. Po prostu każdy kąt przypominał mi, jak długo ignorowałam drobne sygnały: zamykany gabinet, nowe hasła w telefonie, pytania o polisę, nagłe wyjazdy do miasta.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Kiedy mój dziadek zobaczył oczy mojej nowo narodzonej córki, upuścił filiżankę i nagle zbladł

Kupiłam mały dom na obrzeżach Torunia. Miał żółte schody, skrzypiącą furtkę i kuchnię, w której Jan mógł odrabiać lekcje przy dużym drewnianym stole.

Znalazłam pracę w bibliotece. Rano układałam książki na półkach, po południu pomagałam dzieciom wybierać opowieści o odwadze.

Jan zaczął chodzić na zajęcia plastyczne. Pewnego listopadowego dnia przyniósł mi obrazek. Narysował nas dwoje pod latarnią, a nad nami wielkie, pomarańczowe światło.

— To ty jesteś latarnią — powiedział.

— Dlaczego?

— Bo zawsze wiesz, którędy wrócić.

Przytuliłam go tak mocno, że farba z jego rękawa odbiła się na moim swetrze.

Pierwszy śnieg spadł w grudniu. Jan wybiegł na ganek, a ja zostałam chwilę w przedpokoju, szukając kluczy.

Wtedy zobaczyłam małe mosiężne kółko przy breloku w kształcie latarni.

Anna oddała mi go po zakończeniu śledztwa. Powiedziała, że Oleg trzymał go w kieszeni, kiedy go zatrzymano.

Przez wiele miesięcy nie chciałam go dotykać. Tego dnia przypięłam go do nowych kluczy.

Nie jako pamiątkę po Olegu.

Jako znak, że dom należy teraz do mnie i Jana.

W styczniu przyszła wiadomość od Olega. Krótka, napisana przez jego adwokata.

„Marino, skończyły się przesłuchania. Wiem, że nie zasługuję na odpowiedź, ale chciałbym zobaczyć Jana. Mogę się zmienić. Daj mi jedną szansę.”