CZĘŚĆ 4 — Odmówiłam mężowi wspólnego konta, a kiedy nazwał mnie skąpą, jego telefon nagle zawibrował na stole

CZĘŚĆ 4

…Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem Anna chwyciła torebkę.

— Jedziemy do firmy. Teraz.

— A policja?

— Będzie tam. I bardzo dobrze.

Sergiusz zabrał teczkę, a ja zamknęłam drzwi mieszkania. Klucz obrócił się w zamku z metalicznym trzaskiem, który zabrzmiał jak początek czegoś nieodwracalnego.

W samochodzie telefon nie przestawał dzwonić.

Dima.

Jego była żona.

Nieznane numery.

Wiadomości pojawiały się jedna po drugiej.

„Porozmawiajmy”.

„To nie jest tak, jak myślisz”.

„Jeśli mnie zniszczysz, dzieci też ucierpią”.

Anna przeczytała ostatnią wiadomość i odłożyła telefon na uchwyt.

— Nie odpowiadaj.

— Wspomina o dzieciach.

— Bo wie, że to działa na twoje sumienie.

— One niczemu nie są winne.

— Właśnie dlatego nie pozwól mu dalej używać ich jako tarczy.

O dziewiętnastej dwadzieścia weszłyśmy do biura. Na korytarzu pachniało mokrymi płaszczami i kurzem z ogrzewania. Przy recepcji stało dwóch policjantów, a pan Marek czekał przy szklanych drzwiach sali narad.

— Julia, ktoś wysłał z twojego służbowego komputera przelew na konto firmy Dimy — powiedział.

— Kiedy?

— Wczoraj o dwudziestej trzeciej czterdzieści.

— O tej godzinie byłam w domu.

— Wiem. Kamery pokazują, że wyszłaś o siedemnastej.

Anna położyła na stole dokumenty.

— Proszę zabezpieczyć zapis z kamer, historię logowania i wszystkie kopie zapasowe.

Jeden z policjantów spojrzał na mnie.

— Czy zna pani osobę, która mogła korzystać z tego komputera?

Pomyślałam o Dimie. O jego spokojnych ruchach, kiedy „pomagał mi uporządkować faktury”. O tym, że znał moje hasła, bo kiedyś poprosiłam go o opłacenie rachunku, gdy byłam w szpitalu z mamą.

— Tak — powiedziałam. — Znam.

Następnego dnia rano złożyłam zeznania. Potem biegły potwierdził, że podpis na umowie kredytowej został podrobiony, a bank przekazał śledczym nagranie rozmowy Dimy z doradcą.

Najtrudniejszy moment przyszedł tydzień później.

W pokoju przesłuchań siedziałam naprzeciwko Dimy. Między nami stał mały magnetofon. Jego twarz była blada, włosy miał nieuczesane, a na dłoniach ślady po obgryzionych paznokciach.

Policjant nacisnął przycisk.

Z głośnika popłynął głos Dimy:

— Żona nie będzie robiła problemów. Ona ufa mi we wszystkim.

Dima spuścił wzrok.

Nagranie trwało dalej.

— Wspólne konto załatwi dostęp do pieniędzy. Potem mieszkanie będzie pod zastawem i Julia nie będzie mogła się wycofać.

Kiedy usłyszał własne słowa, jego usta lekko się rozchyliły.

— To wyrwane z kontekstu — powiedział.

— Z jakiego kontekstu? — spytałam.

— Byłem zdesperowany.

— Byłeś świadomy.

— Chciałem spłacić długi.

— Moim mieszkaniem?

Nie odpowiedział.

Policjant odtworzył jeszcze wiadomość do jego byłej żony i zdjęcie mojego biura. Wtedy Dima po raz pierwszy podniósł na mnie oczy.

— Nie wysyłałem tej groźby.

— Ale wiedziałeś, że ją dostałam.

— Ktoś chciał mnie wrobić.

Sergiusz, siedzący przy ścianie, odezwał się spokojnie:

— Zrobiłeś to sam. Tak jak przelewy z mojej dawnej firmy.

Dima zacisnął pięści.

W kolejnych tygodniach prawda wyszła na jaw bez żadnych efektownych scen. Były wyciągi, kopie dokumentów, zapisy logowania i nagrania z kamer. Dima próbował zawrzeć ugodę, ale jego adwokat zrezygnował, kiedy odkrył, że klient ukrył przed nim kolejne zobowiązania.

Sąd uznał go za winnego oszustwa, podrobienia dokumentów i nękania. Musiał zwrócić pieniądze, zapłacić odszkodowanie oraz ponieść karę pozbawienia wolności w zawieszeniu z obowiązkiem naprawienia szkody. Najważniejsze było jednak to, że moje mieszkanie pozostało moje, a jego roszczenia nie istniały.

Dima stracił pracę i musiał sprzedać samochód. Nie cieszyłam się z tego.

Po prostu przestałam go ratować.

Przez pierwszy miesiąc po jego wyprowadzce w mieszkaniu było dziwnie cicho. W szafie została jedna pusta półka. W łazience nie było jego maszynki do golenia. Na lodówce nadal wisło zdjęcie, na którym Artur i Maja trzymali talerz naleśników i śmiali się do obiektywu.

Nie zdjęłam go.

Dzieci nie były winne temu, że ich ojciec kłamał.

Po sześciu tygodniach Maja zadzwoniła do mnie z telefonu matki.

— Ciociu Julko, mogę przyjechać po moje książki?

— Oczywiście. Kiedy chcesz?

— Tata mówi, że już nas nie lubisz.

Zamknęłam oczy.

— To nieprawda. Lubię was tak samo jak wcześniej. Dorośli czasem podejmują złe decyzje, ale to nie zmienia tego, co czuję do dzieci.

Przyjechali w sobotę. Artur był cichy, a Maja przyniosła rysunek. Narysowała nasz domek na działce, jabłoń i cztery osoby stojące pod żółtym parasolem.

— To ty — powiedziała, wskazując postać w zielonym płaszczu. — A to ja. Możesz powiesić?

Przyczepiłam rysunek nad biurkiem.

— Mogę.

— A tata wróci?

Usiadłam obok niej na podłodze.

— Nie wiem, kochanie. Ale niezależnie od tego, gdzie będziecie, możecie zawsze do mnie zadzwonić.

Minęły cztery miesiące.

Wróciłam do pracy, przejęłam nowy projekt i zaczęłam prowadzić szkolenia dla młodszych kierowników. Wynajęłam małe biuro przy mieszkaniu, bo po raz pierwszy od lat chciałam mieć miejsce tylko dla siebie.

Wiosną pojechałam na działkę. Naprawiłam furtkę, pomalowałam drewnianą ławkę i posadziłam trzy krzewy porzeczek. Rano piłam kawę na tarasie, słuchając ptaków zamiast cudzych westchnień przy bankowej aplikacji.

Filiżanka z pękniętym uchem stała na parapecie. Nie wyrzuciłam jej. Złote pęknięcie przypominało mi, że coś może być uszkodzone, a mimo to nadal służyć dobrze.

Pewnego czwartkowego wieczoru dostałam wiadomość od Dimy.

„Mam pracę. Spłacam wszystko. Chciałbym zobaczyć się i spokojnie porozmawiać. Tęsknię za tobą”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Nie poczułam triumfu.

Tylko zmęczenie.

Odpisałam: „Cieszę się, że zacząłeś ponosić odpowiedzialność za swoje decyzje. Nie chcę wracać do naszego związku. W sprawach dzieci możesz kontaktować się przez ich matkę. Proszę, uszanuj moją decyzję”.

Potem wyłączyłam telefon.

Na początku bałam się ciszy. Wydawało mi się, że będzie dowodem pustki. Tymczasem cisza okazała się miejscem, w którym można wreszcie usłyszeć własne myśli.

Wieczorem zadzwoniła Maja.

— Ciociu, dostałaś mój rysunek?

— Wisi nad biurkiem.

— A parasol narysowałam żółty, bo żółty oznacza, że nikt nie jest sam.

Spojrzałam na filiżankę stojącą na parapecie. Przez pęknięte złote ucho wpadało światło zachodzącego słońca.

— Masz rację — powiedziałam.

Tym razem to ja odłożyłam telefon pierwsza.

I po raz pierwszy od dawna kawa nie wystygła.