CZĘŚĆ 4 — Nie pozwoliłam siostrze wyrzucić psa z pogrzebu ojca, lecz gdy Bruno wszedł z jej różową torebką, Laura nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

…Kiedy przeczytałam wiadomość, Laura zobaczyła zmianę na mojej twarzy.

— Kto to jest?

— Człowiek, któremu próbowałaś sprzedać dom.

— To nie twoja sprawa.

— To dom taty.

— I właśnie dlatego ja się nim zajmuję!

Krzyk Laury odbił się od kamiennych ścian. Bruno zastrzygł uszami, ale nie ruszył się spod mojej ławki. Jego łeb nadal dotykał mojego kolana, jakby przypominał mi, że tata przygotował ten moment nie dla zemsty, lecz dlatego, że nie miał już siły mówić sam.

Wyszłam z kaplicy razem z panem Harrisem i panią Różą. Przed kościołem stał niski mężczyzna w granatowym płaszczu, trzymając skórzaną teczkę.

— Pani Wysocka? — zapytał.

— Tak.

— Nazywam się Robert Kania. Laura twierdziła, że ma prawo sprzedać nieruchomość. Podpisałem umowę przedwstępną i przyniosłem zaliczkę.

— Czy widział pan pełnomocnictwo?

— Oczywiście.

— Czy porównał pan podpis z dokumentami mojego ojca?

Robert otworzył teczkę. Na wierzchu leżała kopia pełnomocnictwa, a pod nią potwierdzenie przelewu.

— Pani siostra powiedziała, że dokument jest poświadczony.

— Nie jest.

Wyjęłam z torebki oświadczenie taty. Pani Róża stanęła obok mnie i wskazała podpis.

— Jestem świadkiem tego dokumentu. Pan Leon ma drugą kopię z datą wcześniejszą niż pełnomocnictwo Laury.

Robert zmarszczył brwi.

— Jeśli to prawda, wycofam się z transakcji.

— Nie tylko pan się wycofa — powiedziałam. — Proszę też nie przekazywać Laurze żadnych pieniędzy.

— Zaliczka jest już na jej koncie.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po karku.

— Cała?

— Prawie. Część przelałem wczoraj.

Pan Harris zaklął pod nosem. Pani Róża ścisnęła parasol tak mocno, że pęknięty uchwyt wbił się jej w dłoń.

Laura wyszła z kościoła chwilę później.

— Nie macie prawa mnie oskarżać na oczach ludzi.

— To nie oskarżenie — powiedział Robert. — To pytanie, dlaczego podała mi pani numer rachunku firmy, skoro sprzedaż miała dotyczyć prywatnego domu.

Laura zatrzymała się.

— Potrzebowałam pieniędzy na spłatę zobowiązań.

— Pańskiego ojca czy swoich? — spytałam.

— Myślisz, że chciałam tego wszystkiego? — syknęła. — Kiedy tata zachorował, moja firma traciła klientów. Zostały mi długi i pracownicy. On powiedział, że mi pomoże. Potem zaczął zmieniać zdanie, bo ty nagle wróciłaś i zaczęłaś udawać troskę.

— Przez dziewięć miesięcy płaciłam za twoje faktury, bo myślałam, że pielęgniarka i leki tyle kosztują.

— Nie prosiłam cię o to.

— Nie. Odgradzałaś mnie od taty i brałaś jego pieniądze.

Laura spuściła wzrok na Bruna.

— On wiedział.

Wszyscy zamilkli.

— Co? — zapytałam.

— Tata powiedział mu, żeby pilnował szopy. Żartowałam wtedy, że pies rozumie więcej niż ludzie. A on naprawdę wszystko pamiętał. Każdy raz, kiedy tam wchodziłam.

Nie wiedziałam, czy bardziej boli mnie jej przyznanie, czy świadomość, że tata przewidział, iż pies będzie jego ostatnim świadkiem.

Robert zamknął teczkę.

— Pani Lauro, umowa zostaje anulowana. Zaliczka wróci na moje konto. Nie będę uczestniczył w sprzedaży obciążonej takim dokumentem.

— Nie może pan po prostu odebrać mi pieniędzy!

— Nie odbieram. Nie przekazuję kolejnych.

— Moja firma upadnie!

— Pańska firma nie może być ratowana cudzym domem — powiedziałam.

Laura rzuciła mi spojrzenie pełne gniewu, lecz pod nim zobaczyłam coś jeszcze: zmęczenie tak głębokie, że przez chwilę przypominała dziewczynkę z różową torebką, tę samą, która kiedyś chowała w niej papierowe motyle i cukierki dla mnie.

Pan Leon czekał w archiwum przy ulicy Dębowej. Pojechałam tam z Brunem, panem Harrisem i panią Różą. Laura przyjechała pół godziny później, sama.

Archiwum mieściło się w dawnej bibliotece. Pachniało kurzem, kawą i mokrym papierem. Na stole leżała metalowa kasetka z wgnieceniem na pokrywie.

— Znalazłem ją za regałem — powiedział pan Leon. — Pański ojciec zostawił mi klucz trzy tygodnie temu. Powiedział, że jeśli nie przyjdzie po nią osobiście, mam przekazać ją Marcie.

Klucz z różowej torebki pasował do zamka.

W środku znajdowały się rachunki, kopia testamentu i mała biała koperta. Na kopercie tata napisał: „Nie sprzedawaj domu, dopóki nie zapytasz Laury, czego naprawdę potrzebuje”.

Przeczytałam to dwa razy.

Laura stała przy półce, dotykając grzbietu starego atlasu.

— On wiedział o wszystkim? — zapytała.

— Wiedział o pieniądzach.

— I mimo to chciał, żebym dostała część domu?

Otworzyłam testament. Tata zapisał mi dom, ale pod jednym warunkiem: miałam pozwolić Laurze mieszkać w osobnym mieszkaniu na parterze przez rok i spłacać należność w ratach, bez odsetek. Nie dostała pieniędzy. Dostała szansę naprawienia szkody bez utraty dachu nad głową.

Laura usiadła ciężko na krześle.

— On zawsze robił to samo — powiedziała. — Zamiast mnie wyrzucić, zostawiał mi jakiś most.

— A ty za każdym razem paliłaś go za sobą.

— Wiem.

Tym razem nie próbowała się bronić.

Wyjęła z kieszeni kopertę bankową i położyła ją na stole.

— To reszta zaliczki. Nie wydałam jej.

Robert, który stał przy drzwiach, sprawdził dokument.

— Zwrócę ją przelewem kupującemu.

— Zrób to — powiedziała Laura.

Spojrzała na mnie.

— A firmę zamknę. Sprzedam sprzęt, spłacę tyle, ile mogę. Nie chcę już niczego brać od niego ani od ciebie.

— To nie wystarczy.

— Wiem.

— Będziesz musiała powiedzieć wszystkim, dlaczego tata był od nas odcięty.

Laura skinęła głową.

— Powiem.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się nie w archiwum, lecz przy grobie taty tego samego popołudnia. Cmentarz był pusty. Na kamieniu leżała pojedyncza biała róża, a Bruno siedział obok i patrzył na świeżo usypaną ziemię.

Laura położyła na płycie różową torebkę.

— Nie chcę jej — powiedziała.

— To nie jest rzecz, której można się po prostu pozbyć.

— Wiem.

Otworzyła ją i wyjęła mały metalowy motyl.

— Pamiętasz? Tata kupił mi ją na targu, kiedy miałyśmy po siedemnaście lat. Powiedział, że motyl przypomina, iż człowiek może zmienić kierunek, zanim dotrze do końca.

— Ty pamiętasz takie rzeczy?

— Pamiętam wszystko, czego nie chciałam pamiętać.

Podała mi motyla.

— Weź go. To była twoja pierwsza rzecz w tej torebce. Schowałaś tam list do mamy, a potem zgubiłaś go w ogrodzie.

Nie pamiętałam listu. Pamiętałam tylko, że Laura znalazła go wtedy i oddała mi bez słowa.

Wzięłam zawieszkę, ale nie przyjęłam torebki.

— Zachowaj ją. Będziesz musiała do czegoś włożyć rachunki.

Laura parsknęła krótkim, bolesnym śmiechem.

— Tata byłby z ciebie dumny.

— Tata chciałby, żebyś przestała robić rzeczy, z których trzeba być dumnym dopiero po jego śmierci.

Bruno podszedł do grobu i oparł pysk o kamień. Na jego obroży wisiała blaszka z wygrawerowanym imieniem taty. Laura uklękła obok niego i położyła dłoń na jego karku.

— Mogę go odwiedzać? — zapytała.

— Jeśli będziesz spłacać długi i mówić prawdę.

— To dużo.

— To właśnie dlatego tata zostawił ci rok.

Bruno spojrzał na nas obie, a potem delikatnie trącił nosem różową torebkę. Z wnętrza wypadł ostatni skrawek papieru, którego wcześniej nie zauważyłyśmy.

Podniosłam go.

Było na nim tylko jedno zdanie napisane drżącą ręką taty:

„Niech Bruno zdecyduje, komu dziś ufa”.

Pies podszedł najpierw do Laury.

Przez sekundę myślałam, że ją ominie.

Lecz Bruno położył łeb na jej kolanach, a ona rozpłakała się tak cicho, jakby bała się, że nawet teraz tata usłyszy jej kłamstwa.

Potem pies wrócił do mnie, a metalowy motyl zabrzęczał przy moich palcach jak maleńki dzwonek nad grobem.