CZĘŚĆ 4 — Poprosiłam o ostatnie spotkanie z córką, lecz po jej szeptach strażnik nagle cofnął się od stołu

CZĘŚĆ 4

Przez sekundę nikt się nie poruszył.

Potem Méndez wydał rozkaz otwarcia bocznego wyjścia.

— Nie zabierze pan mnie? — zapytałam.

— Jeśli pojedziemy bez ciebie, nie znajdziemy płyty numer siedem.

Carranza ruszył ku drzwiom, ale Rivas podstawił mu laskę pod nogi. Zastępca dyrektora upadł na kolana, uderzając dłonią o kafelki.

— Nigdzie nie jedziesz — powiedział Rivas.

Carranza spojrzał na niego z nienawiścią.

— Nie wiesz, co robisz.

— Wiem od pięciu lat.

Méndez otworzył moje kajdanki. Metal spadł na stół z głuchym brzękiem.

Patrzyłam na czerwone ślady wokół nadgarstków, jakby należały do kogoś obcego.

— Jeśli to pułapka, wrócę do celi — powiedziałam.

— Jeśli to pułapka, nie pozwolę, żebyś wróciła sama.

Na dziedzińcu wiatr szarpał chorągiewką nad bramą. Wsiadłyśmy z pracownicą społeczną do starego samochodu więziennego, a Méndez usiadł za kierownicą. Rivas pojechał z nami, trzymając w dłoni swoją kopię zeznania.

Nie czułam radości.

Czułam strach o Salomé, tak wielki, że trudno było oddychać.

— Skąd wiesz, że weszła do warsztatu? — zapytałam.

Pracownica społeczna ścisnęła telefon.

— Elvira zdążyła wysłać krótką wiadomość. Napisała, że Esteban zostawił dziewczynkę przy tylnym wejściu, bo sam poszedł po księgi. Salomé uciekła do środka.

— Dlaczego nie pobiegła?

— Bo chciała zabrać coś dla ciebie.

Warsztat Mateo stał na końcu wąskiej ulicy, za murem porośniętym bluszczem. Z daleka widziałam uchylone drzwi i ślady świeżego błota na schodach.

Méndez zatrzymał samochód.

— Zostań tutaj.

— Całe życie ktoś mówił mi, gdzie mam zostać.

Wysiadłam.

W środku pachniało olejem, mokrym drewnem i metalem. Ten zapach natychmiast przeniósł mnie do ostatniego spokojnego dnia z Mateo. Na ścianie wisiał zegar z pękniętą tarczą. Wskazywał za pięć dwunastą.

— Salomé! — zawołałam.

Z głębi warsztatu dobiegł cichy brzęk.

Mosiężny dzwoneczek.

Pobiegłam między stołami. Za wysokim regałem zobaczyłam córkę skuloną przy starej maszynie do polerowania. Trzymała w rękach metalową płytę z numerem siedem.

— Mamo!

Rzuciła się ku mnie.

Przycisnęłam ją do piersi tak mocno, że poczułam jej serce.

— Gdzie on jest?

Salomé wskazała schody prowadzące do piwnicy.

— Znalazł mnie, ale schowałam się. Powiedział, że jeśli nie oddam płyty, podpali warsztat.

Z dołu dobiegł trzask drewna.

— Ramira — powiedział Méndez — zabierz córkę na zewnątrz.

— Nie.

— To nie prośba.

— Za tamtym człowiekiem spędziłam pięć lat w celi. Jeśli dziś ucieknę, znów będę czekać, aż ktoś zdecyduje za mnie.

Méndez spojrzał na mnie krótko, po czym podał mi metalowy pręt.

— Trzymaj się za mną.

Zeszliśmy do piwnicy.

Esteban stał przy drewnianej skrzyni. W jednej ręce trzymał lampę naftową, w drugiej księgę oprawioną w brązową skórę. Obok niego siedziała Elvira, związana paskiem od fartucha.

Jego prawy nadgarstek przecinała biała blizna.

Dokładnie taka, jaką narysowała Salomé.

— Ramira — powiedział Esteban. — Powinnaś być już martwa.

— A ty powinieneś był zostać zapamiętany jako brat Mateo.

— Nie udawaj świętej. Mateo chciał mi odebrać wszystko.

— Warsztat nie był twój.

— Był mój od chwili, gdy to ja spłacałem jego długi!

Elvira poruszyła się na podłodze.

— Kłamiesz — wyszeptała. — Mateo sprzedał ziemię, żeby ci pomóc.

Esteban kopnął skrzynię.

— Zamknij się!

Salomé ścisnęła moją dłoń.

— To on miał mokre ręce — powiedziała. — Mama miała wtedy suche.

Esteban odwrócił głowę.

— Ty nic nie rozumiesz.

— Rozumiem, że zabiłeś tatę.

Lampa zadrżała w jego dłoni.

Méndez zrobił krok.

— Odłóż ją.

— Jeszcze jeden krok, a wszystko spłonie.

— Nie masz dokąd uciec.

Esteban roześmiał się krótko.

— Zawsze miałem dokąd uciec. Carranza przygotował wyrok. Dokumenty zniknęły. Świadek milczał. Została tylko ona.

Wskazał na Salomé.

— Dziecko, które wystarczyło przestraszyć.

Poczułam, jak córka drży, ale nie cofnęła się.

— Nie jestem już mała — powiedziała.

Esteban spojrzał na nią z irytacją.

— Jesteś dokładnie taka jak matka. Uparta i bezużyteczna.

Wtedy Elvira podniosła nogę i zahaczyła o jego kostkę. Esteban stracił równowagę. Lampa wypadła mu z ręki, lecz Méndez kopnął ją w stronę kamiennej ściany, zanim olej rozlał się po podłodze.

Esteban rzucił się ku księdze.

Pobiegłam za nim.

Nie myślałam o wyroku. Nie myślałam o celi. Myślałam tylko o jednej rzeczy: nie pozwolę, żeby jeszcze raz dotknął życia mojej córki.

Chwyciłam księgę za skórzaną okładkę. Esteban szarpnął nią z całej siły. Brązowa oprawa pękła, a kartki rozsypały się po podłodze.

Jedna z nich wpadła do kałuży oleju.

Esteban uklęknął i próbował ją podnieść.

— Nie! — krzyknął.

Zatrzymałam stopą jego dłoń.

Na kartce widniał podpis Mateo, daty przelewów i nazwisko Carranzy. Było tam także potwierdzenie, że pieniądze za fałszywe zeznania wpłynęły na konto Estebana trzy dni po zabójstwie.

— To jest twoje dziedzictwo — powiedziałam.

— Nie rozumiesz, co mi zabrali!

— Zabrali ci tylko to, czego nigdy nie miałeś.

Esteban popatrzył na mnie, potem na Salomé. W jego twarzy nie było skruchy, tylko przerażenie człowieka, który zobaczył własne nazwisko na końcu drogi.

Méndez zakuł go w kajdanki zabrane z samochodu. Tym razem metal zacisnął się na jego nadgarstkach.

Elvirę uwolniono, a księgę zabezpieczono razem z kartą archiwalną, rysunkiem Salomé i kopią zeznania Rivasa. Carranza został zatrzymany przez własnych przełożonych jeszcze tego samego wieczoru, kiedy Méndez przekazał dokumenty do wydziału kontroli więziennictwa. Nie było potrzeby, bym patrzyła na jego przesłuchanie.

Chciałam zobaczyć córkę.

Następnego ranka wyrok wstrzymano. Nie dlatego, że ktoś nagle zrobił mi łaskę. Zatrzymano go, bo dokumenty, świadkowie i dziecięcy rysunek pokazały, jak zbudowano kłamstwo.

Później odbyło się nowe postępowanie. Rivas zeznawał z podniesioną głową. Elvira opisała noc zabójstwa. Salomé nie musiała już mówić o wszystkim. Jej jedno zeznanie wystarczyło, by zrozumieć, kto był w domu.

Ja również zeznawałam.

Najtrudniejsze nie było opowiedzenie o nożu.

Najtrudniejsze było powiedzenie, że przez pięć lat nienawidziłam córki za to, że milczała.

Salomé siedziała wtedy obok mnie i trzymała żółty warkoczyk z mosiężnym dzwoneczkiem.

— Nie milczałam, mamo — powiedziała. — Pilnowałam prawdy, dopóki nie mogłam jej wypowiedzieć.

Po tych słowach nie potrafiłam już utrzymać głowy wysoko.

Oparłam czoło o jej ramię.

Pułkownik Méndez przyszedł do nas po zakończeniu przesłuchania. Wyglądał na bardziej zmęczonego niż zwykle.

— W teczce znalazłem jeszcze jeden dokument — powiedział.

— Jaki?

— Mateo sporządził go dzień przed śmiercią. Napisał, że jeśli coś mu się stanie, warsztat ma przejść na ciebie i Salomé. Nie na jedną z was. Na obie.

Salomé spojrzała na mnie.

— Będziemy tam pracować?

Nie znałam odpowiedzi. Przez pięć lat myślałam tylko o tym, żeby dożyć następnego ranka. Warsztat był pełen narzędzi Mateo, jego głosu odbijającego się od ścian i wspomnienia krwi na kuchennej podłodze.

— Nie musimy tam mieszkać — powiedziałam. — Ale możemy zdecydować, co z nim zrobić.

Córka skinęła głową.

— Zostawimy zegar.

— Dlaczego?

— Bo wtedy wiemy, kiedy wszystko się zaczęło.

Wróciłyśmy do warsztatu po raz pierwszy bez strażników. Salomé pobiegła do starego zegara, zdjęła z szyi żółty warkoczyk i zawiesiła go na pękniętej tarczy.

Mosiężny dzwoneczek poruszył się przy każdym wahnięciu wskazówki.

Nie naprawiłyśmy zegara.

Nie cofnęłyśmy godziny, w której Mateo umarł, ani pięciu lat, które mi odebrano. Ale pod pękniętą tarczą zostało miejsce na coś, czego Esteban nie zdołał spalić: podpis człowieka, który przed śmiercią wybrał nas obie.

Salomé stanęła przy stole i położyła na nim swój rysunek.

— Mamo, teraz narysuję warsztat jeszcze raz.

— Co tym razem będzie na obrazku?

Spojrzała na zegar, potem na mnie.

— Wszystkie drzwi będą otwarte. Ale w środku zostanie tylko ten, kto mówi prawdę.

Dzwoneczek zabrzęczał nad naszymi głowami, a Salomé dopisała pod rysunkiem jedno zdanie: „Tutaj mama wróciła”.