Trzy miesiące po pogrzebie narzeczonego jego matka zobaczyła mnie na weselu i nagle zaczęła się przede mną chować

W chwili, gdy matka mojego zmarłego narzeczonego zobaczyła mnie w sali weselnej, odwróciła się i uciekła korytarzem dla personelu.

Stałam przy stole z białymi różami, z nożyczkami florystycznymi w dłoni i cienkim drutem wbitym w opuszek palca. Krew spadła na kremową wstążkę, ale nawet tego nie poczułam.

Colleen.

Przez trzy miesiące po pogrzebie Adriana była jedyną osobą z jego rodziny, z którą od czasu do czasu rozmawiałam. Raz przyniosła mi pudełko jego książek. Innym razem zadzwoniła tylko po to, żeby powiedzieć, że śnił jej się jako mały chłopiec.

A teraz, kiedy mnie zobaczyła, wyglądała tak, jakby ujrzała ducha.

— Colleen! — zawołałam.

Nie odpowiedziała. Zniknęła za drzwiami prowadzącymi do zaplecza.

Odłożyłam bukiet i ruszyłam za nią. W powietrzu pachniało woskiem, mokrymi liśćmi i drogimi perfumami gości. Wesele miało rozpocząć się za godzinę, a ja wciąż nie wiedziałam nawet, kim byli państwo młodzi. Zastępowałam inną florystkę, która rano dostała wysokiej gorączki.

Znalazłam Colleen przy windzie. Ściskała małą torebkę tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— Co ty tutaj robisz? — zapytała.

— Pracuję. Dekoruję salę.

— Tutaj?

— Właśnie to powiedziałam. Dlaczego uciekłaś?

Jej wzrok przesunął się po mojej czarnej sukience, plakietce z imieniem i bukiecie, który trzymałam pod pachą.

— To wesele rodzinne — powiedziała cicho.

— Juliana?

Adrian miał starszego brata. Julian zawsze był dla mnie serdeczny, choć po pogrzebie prawie się nie odzywał. Pomyślałam, że może nie zaprosił mnie, bo bał się, że obecność dawnej narzeczonej zmarłego brata zepsuje atmosferę.

— Nie wiedziałam, że Julian bierze ślub — powiedziałam.

Colleen otworzyła usta, ale nie zdążyła odpowiedzieć. Podbiegła do nas koordynatorka w zielonej sukience.

— Pani Parker, wszyscy pani szukają. Pan młody chce, żeby mama była przy nim przed ceremonią.

Colleen spojrzała na mnie. Na jej nadgarstku zobaczyłam bukiecik z białych róż i gałązki rozmarynu. Sama zrobiłam go rano, zgodnie z zamówieniem dla matki pana młodego.

— Oczywiście — powiedziała.

— Colleen — zatrzymałam ją. — Czy Julian naprawdę się żeni?

Jej palce zacisnęły się na torebce.

— Meredith, wracaj do pracy.

— To nie jest odpowiedź.

— Dzisiaj nie pytaj o nic.

Odeszła, zanim zdążyłam ją zatrzymać.

Przez kilka minut próbowałam wmówić sobie, że jej zachowanie wynikało tylko z żałoby i zakłopotania. Jednak kiedy zobaczyłam ją ponownie przy drzwiach pokoju pana młodego, coś ścisnęło mnie pod żebrami.

Colleen rozejrzała się po korytarzu i wsunęła do środka.

Zatrzymałam się przy ścianie. Zza drzwi dobiegł jej głos.

— Musisz się pospieszyć. Ceremonia zaczyna się za dwadzieścia minut.

Męski głos odpowiedział:

— Wszystko jest przygotowane?

Zamarłam.

To nie był Julian.

Znałam ten głos lepiej niż własny. Słyszałam go rano, wieczorem, przez telefon i tuż przy swoim uchu, kiedy Adrian obiecywał, że nigdy mnie nie zostawi.

Podsunęłam się bliżej. Drzwi były uchylone na szerokość dwóch palców.

Najpierw zobaczyłam czarne lakierki. Potem rękę poprawiającą mankiet. A gdy mężczyzna odwrócił się do lustra, rozpoznałam bliznę nad prawą brwią.

Adrian.

Żywy.

W garniturze, który kupiliśmy na nasze wesele.

Colleen poprawiła mu krawat.

— Wyglądasz idealnie — szepnęła.

— Nie chcę, żeby coś poszło nie tak — odpowiedział.

Cofnęłam się, uderzając plecami w wózek z porcelanowymi wazami. Jedna z nich zachwiała się z cichym brzękiem.

Adrian podniósł głowę.

A ja pobiegłam do toalety, zamknęłam się w kabinie i zaczęłam płakać tak gwałtownie, że zabrakło mi powietrza.

Trzy miesiące wcześniej stałam przy zamkniętej trumnie i trzymałam Colleen za rękę. Wierzyłam, że pochowałam człowieka, którego kochałam.

Teraz on przygotowywał się do ślubu z inną kobietą.

Telefon zawibrował. Dzwoniła moja pomocnica, Lena.

— Meredith, gdzie jesteś? Koordynatorka cię szuka.

Spojrzałam w lustro. Tusz spływał mi po policzkach, a palec wciąż krwawił.

— Nie dam rady tam wrócić — wyszeptałam.

— Mam przejąć dekoracje?

Zamknęłam oczy. Przypomniałam sobie wszystkie noce po pogrzebie, jego koszulę w szafie, rachunek za naszą niedoszłą salę weselną i własne dłonie złożone na wieńcu.

Potem wstałam.

— Nie — powiedziałam. — Dokończymy tę dekorację.

— Meredith, jesteś pewna?

Przypięłam plakietkę do sukienki i schowałam zakrwawioną wstążkę do kieszeni.

— Tak. Ale najpierw muszę sprawdzić, dla kogo naprawdę układam te kwiaty.

Wyszłam z toalety i skierowałam się do biura koordynatorki. Na biurku leżała teczka z planem ceremonii. Wyciągnęłam rękę, żeby ją otworzyć, gdy za moimi plecami zatrzasnęły się drzwi, a czyjś głos powiedział……

CZĘŚĆ 2

…— Meredith, nie powinnaś tego czytać.

Odwróciłam się tak gwałtownie, że metalowa podstawka z orchideami spadła na podłogę. Stała przede mną kobieta w sukni w kolorze kości słoniowej. Nie była panną młodą, ale wyglądała jak ktoś, kto przywykł, że inni natychmiast spełniają jego polecenia.

— Kim pani jest? — zapytałam.

— Helena Ward. Narzeczona Adriana.

To słowo uderzyło we mnie mocniej niż widok jego twarzy.

Narzeczona.

Helena zerknęła na teczkę, potem na moje dłonie.

— Znasz go?

— Znałam.

— To nie zabrzmiało jak odpowiedź.

Podniosłam podstawkę. Z pękniętej doniczki wysypała się mokra ziemia, przyklejając się do moich butów.

— Byliśmy zaręczeni.

Helena pobladła, ale nie cofnęła się.

— Adrian powiedział, że jego narzeczona zginęła w wypadku.

— To ciekawe. Mnie powiedział, że to on zginął.

W tej samej chwili drzwi otworzyły się i do środka wszedł Julian. Spojrzał na mnie, na Helenę i na rozbitą doniczkę.

— Meredith? Co ty tu robisz?

— To samo pytanie chciałam zadać twojej rodzinie.

Julian zatrzasnął drzwi.

— Widziałaś go?

— W pokoju pana młodego.

Jego twarz stężała.

— Nie powinno go tu być.

Helena odwróciła się do niego.

— Co to znaczy?

Julian przetarł dłonią kark. Pod paznokciem miał czarny ślad po smarze, jakby chwilę wcześniej pracował przy samochodzie.

— Adrian nie żyje od czerwca — powiedział.

— Właśnie dlatego przyszedł się dzisiaj ożenić — odpowiedziałam.

Helena oparła się o stół. Na jej palcu błysnął ciężki pierścionek z prostokątnym diamentem.

— On powiedział, że jego dokumenty są w trakcie wymiany. Że po wypadku musiał długo dochodzić do siebie i nie chce rozgłosu.

— Jaki wypadek? — spytałam.

— Samochodowy. Jego samochód spłonął na drodze pod Brenton. Policja znalazła ciało tak zniszczone, że pogrzeb odbył się przy zamkniętej trumnie.

Słowa zabrzmiały jak odgłos ziemi spadającej na wieko.

— Byłam na tym pogrzebie — powiedziałam. — Stałam obok jego matki.

— Ja też — odezwał się Julian. — Ale nie widziałem ciała.

Wszyscy zamilkli.

Za ścianą orkiestra zaczęła stroić instrumenty. Kilka wysokich dźwięków skrzypiec przeszyło korytarz jak ostrze.

— Gdzie jest Colleen? — zapytałam.

— Przy Adrianie — odparł Julian.

— Wiedziałeś?

— Dowiedziałem się dziś rano. Znalazłem jego samochód za salą, zanim przyjechali goście. Myślałem, że matka organizuje tu jakieś spotkanie. Potem zobaczyłem jego.

Helena zacisnęła palce na pierścionku.

— Dlaczego miałby udawać własną śmierć?

Nie odpowiedziałam. Wiedziałam tylko, że przez trzy miesiące płakałam nad grobem, podczas gdy Adrian kupował nowy garnitur.

Wróciłam do biura koordynatorki i otworzyłam teczkę. Na pierwszej stronie widniało nazwisko pana młodego: Adrian Parker. Przy rubryce dotyczącej dokumentów zapisano numer dowodu oraz adres w innym mieście.

Numer znałam na pamięć. Sama przepisywałam go kiedyś z jego dowodu, gdy rezerwowaliśmy podróż poślubną.

Był inny.

— To nie jego dane — powiedziałam.

Helena wyrwała mi kartkę.

— Co masz na myśli?

— Numer dowodu się nie zgadza. Data urodzenia też jest przesunięta o jeden dzień.

Julian spojrzał na dokument.

— To może być fałszywe.

— Albo Adrian nie jest Adrianem — wyszeptała Helena.

Wtedy Colleen wpadła do środka. Miała rozmazaną szminkę i ten sam bukiecik na nadgarstku, który chwilę wcześniej wyglądał tak niewinnie.

— Musimy porozmawiać — powiedziała.

— Nie — odpowiedziałam. — Teraz ty musisz słuchać.

Colleen zamknęła za sobą drzwi.

— Meredith, pozwól mi wyjaśnić.

— Wyjaśnić, dlaczego pochowałaś obcego człowieka?

Jej twarz straciła kolor.

Helena wypuściła kartkę z ręki.

— Kogo pochowaliście?

Colleen spojrzała na mnie, potem na Helenę. Z korytarza dobiegł głos konferansjera, który prosił gości o zajęcie miejsc.

— Nie mamy czasu — powiedziała.

— Masz trzy miesiące — syknęłam.

Jej torebka upadła na podłogę. Wysypały się z niej klucze, szminka i mały mosiężny żeton z wygrawerowanym numerem siedemnaście.

Colleen podniosła go, ale Julian był szybszy. Chwycił żeton i odwrócił go na drugą stronę.

Widniały tam inicjały: A.P.

— To był klucz do skrytki depozytowej — powiedział. — Ojciec miał taką w banku.

Colleen zamknęła oczy.

— Nie otwierajcie jej.

— Dlaczego? — zapytałam.

— Bo jeśli ją otworzycie, Adrian już nie będzie mógł wrócić do tego, co dla niego przygotował.

Helena zrobiła krok w jej stronę.

— Do czego przygotował?

Colleen spojrzała na zegar. Do ceremonii zostało dziesięć minut.

— On nie uciekł przed Meredith — powiedziała. — Uciekł przed ludźmi, którym był winien pieniądze.

— A ja? — wyszeptałam.

— Ty byłaś częścią planu. Tylko nie taką, o jakiej myślał.

W korytarzu zabrzmiał pierwszy akord marsza weselnego.

Colleen podeszła do mnie i wyciągnęła rękę.

— Jeśli naprawdę chcesz poznać całą prawdę, musisz pójść ze mną do starego magazynu przy sali. Jest tam ktoś, kto widział, co stało się tej nocy.

— Kto?

Colleen zacisnęła usta.

— Człowiek, którego Adrian był pewien, że nigdy więcej nie przemówi…

CZĘŚĆ 3

…— Nazywa się Tomasz Rybak — powiedział Julian, kiedy schodziliśmy do magazynu.

Wąskie schody pachniały kurzem i mokrym kartonem. Na ścianie mrugała żółta żarówka, a każdy nasz krok odbijał się od metalowych drzwi.

Za nimi siedział mężczyzna w roboczym kombinezonie. Miał siwe włosy, poparzoną lewą dłoń i twarz człowieka, który od dawna nie spał spokojnie.

— To on — powiedziała Colleen.

Tomasz spojrzał na mnie.

— Ty jesteś Meredith.

— Skąd znasz moje imię?

— Bo widziałem, jak Adrian patrzył na twój nekrolog.

Poczułam, że kolana miękną.

— Jaki nekrolog?

Tomasz położył na stole gruby notes. Okładka była oblepiona sadzą.

— Adrian przyszedł do mnie sześć tygodni przed wypadkiem. Powiedział, że potrzebuje zniknąć. Miał długi, których nie mógł spłacić. Jego wspólnik groził, że ujawni oszustwa w firmie. Adrian wymyślił wypadek, pogrzeb i nowe nazwisko.

— A ty mu pomogłeś? — zapytał Julian.

— Nie od razu. Naprawiałem samochody na złomowisku. Adrian kupił ode mnie wrak i poprosił, żebym pomógł go podpalić. Powiedział, że w środku będzie pusty fotel i manekin. Nie wiedziałem, że później znajdzie ciało.

Colleen wbiła wzrok w podłogę.

— Ciało należało do kogo? — spytałam.

Tomasz zadrżał.

— Do Roberta Kępy. Bezdomnego mężczyzny, którego Adrian poznał przy dworcu. Zapłacił komuś za dokumenty. Wszystko miało wyglądać jak wypadek, ale Robert żył, kiedy go zabrano.

— Co? — Helena cofnęła się, uderzając plecami w półkę.

Tomasz ścisnął poparzoną dłoń.

— Przeżył pożar, ale był ciężko ranny. Colleen zawiozła go do prywatnej kliniki pod innym nazwiskiem. Potem przeniosła go do hospicjum. Nie mogliście go zobaczyć, bo Adrian bał się, że ktoś rozpozna prawdę.

— Ty wiedziałeś, że on żyje? — zapytałam Colleen.

— Wiedziałam, że Robert żyje. Nie wiedziałam, gdzie go przenieśli później. Adrian powiedział, że wszystko załatwi.

— I uwierzyłaś mu?

— To mój syn.

— Ja też byłam jego rodziną — odpowiedziałam. — Tylko że mnie pozwoliłaś pochować obcego człowieka.

Colleen zasłoniła twarz.

Tomasz otworzył notes. Między kartkami tkwiła koperta z odciskiem tłustego palca.

— Nie chciałem tego oddać policji, bo bałem się Adriana. Ale dzisiaj zobaczyłem go przy sali i zrozumiałem, że jeśli znów zamilknę, ktoś jeszcze za to zapłaci.

W środku znajdowały się kopie przelewów, zdjęcie wraku i podpis Adriana pod umową sprzedaży samochodu. Na jednej kartce widniał także mój podpis.

— To niemożliwe — powiedziałam.

— On sfałszował twoją zgodę na wypłatę pieniędzy z naszego wspólnego konta — wyjaśnił Julian. — Przelał osiemdziesiąt tysięcy na firmę ojca Heleny.

Helena spojrzała na Colleen.

— Mój ojciec? Co on ma z tym wspólnego?

Colleen zaczęła płakać.

Tomasz wskazał ostatnią stronę.

— Adrian nie zamierzał poślubić Heleny z miłości. Jej ojciec obiecał spłacić długi, jeśli Adrian wejdzie do rodziny i przejmie część firmy. Pieniądze Meredith były zaliczką na całe przedsięwzięcie.

W tej chwili drzwi magazynu otworzyły się.

Adrian stał w progu. Nadal miał na sobie ślubny garnitur. Tylko krawat był już przekrzywiony.

— Oddaj mi te dokumenty — powiedział.

— Nie — odpowiedziałam.

— Meredith, nie rozumiesz, co się stanie.

— Rozumiem aż za dobrze. Pochowałam nie ciebie. Straciłam osiemdziesiąt tysięcy. A ty za chwilę miałeś poślubić kobietę, której ojciec kupił twoje kłamstwa.

Helena odwróciła się do niego.

— Czy cokolwiek, co mi powiedziałeś, było prawdą?

Adrian zrobił krok w jej stronę.

— Chciałem zacząć od nowa.

— Na moim nazwisku i za jej pieniądze?

Nie odpowiedział.

Za drzwiami rozległ się głos ojca Heleny.

— Helena! Ceremonia się zaczyna!

Adrian spojrzał na mnie z nagłym strachem.

— Jeśli to ujawnisz, Robert umrze bez opieki, a moja matka pójdzie na dno razem ze mną.

— Nie używaj jego cierpienia jako tarczy — powiedziałam.

Wtedy telefon Juliana zadzwonił. Odebrał, słuchał przez kilka sekund i pobladł.

— To klinika w Brenton — powiedział. — Robert odzyskał przytomność. I poprosił o Meredith.

Adrian rzucił się do telefonu.

— Nie możecie tam jechać.

Julian odsunął go ramieniem.

— Za późno. Lekarz powiedział, że Robert chce podpisać zeznanie.

Adrian spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już pewności siebie, tylko panika.

Ale wtedy z korytarza dobiegł krzyk Heleny.

Jej ojciec właśnie znalazł w dokumentach coś, czego Adrian nie zdążył ukryć…