CZĘŚĆ 4 — Wróciłem do willi po spotkaniu z kochanką, ale mój klucz przestał działać, a sąsiadka nagle odsunęła się ode mnie

CZĘŚĆ 4

Brakującym słowem było „biologiczne”.

Zobaczyłem je dopiero następnego ranka, kiedy Moreno wysłał mi pełną wiadomość Evelyn. Nie „prawdę o ojcostwie”, lecz „prawdę o biologicznym ojcostwie Leo”.

Przez całą noc siedziałem w pokoju hotelowym niedaleko lotniska, patrząc na tę jedną linijkę.

Nie spałem.

Nie dlatego, że bałem się utraty pieniędzy. Pieniądze już straciłem.

Bałem się odpowiedzi.

O szóstej rano Thomas zadzwonił.

— Pański wspólnik próbował wypłacić środki z głównego rachunku firmy.

— Który wspólnik?

— Victor Hale.

Victor był człowiekiem, który od lat podpisywał za mnie dokumenty finansowe. To on doradził, żeby akcje Evelyn zostały zapisane w funduszu. To on zapewniał mnie, że żona nigdy nie będzie rozumiała wartości tego, co odziedziczy.

— Zatrzymaliście przelew?

— Rada go zablokowała. Pani Hayes miała już większość głosów.

Poczułem ciężar w klatce piersiowej.

— A moje konta?

— Bank wstrzymał wypłaty. Księgowość znalazła przelewy do spółki Khloe.

— Ile?

— Prawie trzy miliony.

Zamknąłem oczy.

— Czy firma upadnie?

— Nie. Ale pan nie ma już nad nią kontroli.

Połączenie zakończyło się bez pożegnania.

Na lotnisku nie kupiłem biletu pierwszej klasy. Nie dlatego, że nagle stałem się skromny. Karta, którą próbowałem zapłacić, została odrzucona.

Zapłaciłem gotówką z portfela.

Podczas lotu wciąż widziałem twarz Leo. Jego piegi, lekko odstające lewe ucho, sposób, w jaki przygryzał wargę, kiedy próbował zawiązać sznurówki.

Nigdy nie pytałem, dlaczego nie przypomina mnie.

Nie chciałem pytać.

W Zurychu czekał na mnie niewielki samochód i kartka z adresem. Pojechałem pod wskazany budynek sam, bez prawnika i bez Thomasa.

Evelyn czekała w ogrodzie za pensjonatem. Miała na sobie granatowy płaszcz i trzymała kubek herbaty. Leo siedział przy drewnianym stole, układając obok siebie małe samoloty.

Kiedy mnie zobaczył, zeskoczył z krzesła.

— Tato!

Zrobiłem krok, ale Evelyn podniosła dłoń.

Zatrzymałem się.

— Nie biegnij do niego — powiedziała do Leo. — Najpierw porozmawiamy.

Chłopiec spojrzał na mnie zdezorientowany.

— Czy tata jest chory?

Evelyn uklękła przy nim.

— Nie. Tata popełnił bardzo poważne błędy.

— Ale nadal jest tatą?

Evelyn popatrzyła na mnie.

— To właśnie musi dziś usłyszeć.

Usiedliśmy przy stole. Na blacie leżała cienka teczka, podobna do tej, którą znalazłem w domu. Obok niej Evelyn położyła kopertę z pieczęcią laboratorium.

— Po urodzeniu Leo lekarz powiedział, że wynik krwi nie pasuje do twojej grupy — zaczęła. — Uznałam, że to pomyłka. Nie chciałam niszczyć rodziny przez jedną liczbę.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?

— Bo kilka dni później znalazłam twoje wiadomości do Khloe. A potem odkryłam przelewy i plan odebrania mi Leo.

— Test zrobiłaś teraz?

— Trzy tygodnie temu. Potajemnie. Wynik potwierdził, że nie jesteś jego biologicznym ojcem.

W gardle stanęła mi sucha, ostra gulka.

— Kto nim jest?

Evelyn przesunęła kopertę w moją stronę.

— Mój brat, Daniel.

Nie znałem Daniela. Evelyn mówiła, że zginął w wypadku, zanim się poznaliśmy.

— To niemożliwe.

— Daniel miał syna z kobietą, która zmarła przy porodzie. Dziecko zostało oddane do adopcji, ale dokumenty były niepełne. Moja matka przez lata prowadziła poszukiwania. W jej funduszu znalazłam listy, wyniki badań i nazwisko kliniki.

Spojrzałem na Leo.

Chłopiec bawił się drewnianym samolotem, przesuwając go po krawędzi stołu.

— Chcesz powiedzieć, że Leo jest synem mojego zmarłego szwagra?

— Tak.

— A ty wiedziałaś to przed ślubem?

— Nie. Dowiedziałam się po twojej rozmowie z lekarzem. Właśnie dlatego chciałam zabrać Leo, zanim wykorzystasz swoje wpływy, żeby zatrzymać go siłą.

— Nigdy bym go nie skrzywdził.

— Nie musiałbyś go skrzywdzić fizycznie. Wystarczyło, że wmówiłbyś wszystkim, że jestem niestabilna.

Nie mogłem temu zaprzeczyć.

Dokument leżał między nami, a mój podpis pod planem oskarżenia Evelyn wyglądał jak podpis obcego człowieka.

— Co zamierzasz zrobić? — zapytałem.

— Dom zostaje w spółce. Pieniądze z funduszu trafiają do zabezpieczenia Leo. Twoja firma odzyska środki, jeśli podpiszesz pełne przeniesienie udziałów i złożysz zeznanie przeciwko Victorowi.

— A ja?

— Będziesz mógł widywać Leo. Ale nie jako właściciel jego życia.

Leo podniósł głowę.

— Czy mogę pokazać tacie samolot?

Evelyn skinęła.

Chłopiec podszedł do mnie powoli i podał mi drewnianą zabawkę.

— Zrobiłeś ją dla mnie, prawda?

— Tak.

— To nadal mogę ją mieć?

Ścisnąłem samolot w dłoni, czując pod palcami nierówne ślady po nożu, którym wycinałem skrzydła.

— Tak. Jest twoja.

Tego samego dnia podpisałem dokumenty, które odebrały mi stanowisko, udziały i możliwość ukrywania przelewów. Victor próbował zadzwonić, ale nie odebrałem. Thomas przekazał radzie wszystkie kopie. Khloe wyjechała z miasta po tym, jak jej spółka musiała zwrócić pieniądze.

Nie wróciła do mnie.

Nie prosiłem, żeby wróciła.

Kilka dni później Evelyn zaprowadziła mnie do kliniki, gdzie przechowywano dokumenty Daniela. Na ścianie wisiało jego zdjęcie z czasów studiów. Miał ten sam lekko przechylony uśmiech, który widziałem u Leo.

— Chcesz mu o tym powiedzieć? — spytała Evelyn.

— Nie teraz.

— Kiedyś będzie musiał znać prawdę.

— Wiem.

— I będzie musiał wiedzieć, że go kochałeś.

Spojrzałem na nią.

— Kochałem go. To była jedyna rzecz, której nie udawałem.

Evelyn długo nic nie mówiła. Potem podała mi kopertę z wynikiem badań.

— Możesz zachować kopię.

— Nie chcę używać jej przeciwko tobie.

— To nie jest broń. To część jego historii.

Wziąłem dokument, ale nie schowałem go do kieszeni. Zaniosłem go do Leo.

Siedział na podłodze i budował z klocków lotnisko. Kiedy mnie zobaczył, przesunął w moją stronę drewniany samolot.

— Ten będzie lądował przy moim domku — powiedział.

— A gdzie jest twój domek?

Wskazał wieżę z czerwonych klocków.

— Tutaj. Nie wolno mu się przewrócić.

Usiadłem obok niego i zacząłem układać płytę lotniska. Nie wiedziałem, czy kiedykolwiek nazwie mnie inaczej niż „tato”. Nie wiedziałem, czy Evelyn kiedyś mi wybaczy.

Wiedziałem tylko, że po raz pierwszy od dawna nie próbowałem niczego posiadać.

Leo postawił drewniany samolot na najwyższym klocku i powiedział:

— Tato, trzymaj skrzydło, bo zaraz poleci.