CZĘŚĆ 4 — Mąż wykluczył moje dzieci z sylwestrowego planu, a potem zobaczył, co położyłam na kuchennym stole — zbladł

CZĘŚĆ 4

O siedemnastej trzydzieści siedziałam w wynajętym domu przy stole z jasnego drewna. Lena układała puzzle na dywanie, Filip próbował naprawić plastikową latarkę, a ja po raz trzeci sprawdzałam, czy granatowa teczka nadal leży w torbie.

Nie bałam się już dokumentów.

Bałam się tego, co zrobi Siergiej, kiedy przestanie mieć gdzie uciekać.

Za oknem wiatr szarpał gałęziami sosen. Dom pachniał drewnem, herbatą z goździkami i mokrymi rękawiczkami dzieci. Był obcy, ale w tym obcym miejscu nikt nie mówił Filipowi, że oddycha za głośno.

O siedemnastej czterdzieści zadzwonił dzwonek.

Lena podniosła głowę.

— To on?

— Nie wiem.

— Boisz się?

Spojrzałam na nią.

— Tak.

Powiedzenie prawdy nie odebrało mi siły. Przeciwnie. Przestałam udawać, że wszystko jest pod kontrolą.

Na ganku stał mężczyzna około pięćdziesiątki. Miał przemoczony kapelusz i skórzaną teczkę. Obok niego stała kobieta z granatowym szalikiem.

— Pani Marta? — zapytał.

— Tak.

— Nazywam się Paweł Rudzki. To moja żona, Elżbieta. Kupiliśmy od Siergieja mieszkanie przy ulicy Brzozowej.

Wpuściłam ich do środka.

Paweł wyjął z teczki dokumenty, ale nie podał ich od razu. Na jego kciuku widniała świeża, biała blizna.

— Zapłaciliśmy zaliczkę. Mieliśmy przeprowadzić się pierwszego stycznia. Wczoraj Siergiej zadzwonił, że wszystko jest gotowe.

— Nie jest — powiedziałam.

Elżbieta spojrzała na mnie z niepokojem.

— On powiedział, że pani zgodziła się na sprzedaż.

— Nigdy się nie zgodziłam.

Wyjęłam z torby odpis dokumentu potwierdzającego mój udział. Potem położyłam na stole kopię umowy z podrobionym podpisem.

Paweł czytał długo. Jego twarz zmieniała się powoli, jakby ktoś gasił w niej światło.

— To jest podpis pani?

— Nie.

— Siergiej zapewniał, że ma pełnomocnictwo.

— Nie ma.

Elżbieta usiadła. Jej kolano uderzyło o nogę stołu.

— Straciliśmy oszczędności.

— Nie powinniście rozmawiać ze mną o zwrocie — odpowiedziałam. — Ja ich nie wzięłam.

Paweł zacisnął palce na teczce.

— Wiem. Dlatego przyjechałem nie po mieszkanie, tylko po prawdę.

Podał mi drugi dokument.

Było to pokwitowanie, na którym Siergiej zobowiązywał się zwrócić zaliczkę do trzydziestego pierwszego grudnia. Pod spodem znajdowało się nazwisko świadka.

Marek Wysocki.

— Dlaczego on podpisał? — zapytałam.

Paweł spojrzał na mnie.

— Bo powiedział, że był przy rozmowie. Siergiej obiecywał mu, że po sprzedaży mieszkania spłaci dług.

Wtedy zrozumiałam, że Marek nie był tylko wierzycielem. Był człowiekiem, który pomagał Siergiejowi przygotować całą transakcję, a potem sam został bez pieniędzy.

O osiemnastej zadzwoniła Halina.

— Jesteś z kupującymi?

— Tak.

— Siergiej pojechał do mieszkania. Chce zabrać dokumenty i wynieść rzeczy.

— Nie ma prawa.

— Wiem. Ale przyjechał z Markiem.

W tle usłyszałam trzask drzwi i czyjś podniesiony głos.

— Pojadę tam — powiedziałam.

— Nie sama — odparła Halina. — Anatolij Pietrowicz już czeka.

O dziewiętnastej dziesięć zaparkowaliśmy pod naszym blokiem. Na chodniku stały dwie walizki Siergieja i karton z napisem „dokumenty”. Śnieg przykleił się do taśmy klejącej. Przed wejściem czekał Marek, szeroki w ramionach, z twarzą człowieka, który od dawna żałował własnych decyzji.

— Nie wiedziałem, że podpis jest podrobiony — powiedział.

— Wiedziałeś, że mieszkanie nie należy do Siergieja w całości?

Marek opuścił wzrok.

— Wiedziałem, że ma żonę. Nie wiedziałem, że nie wyraziła zgody.

— A mimo to podpisałeś pokwitowanie.

— Bo chciałem odzyskać swoje pieniądze.

— Kosztem mojego domu.

Nie odpowiedział.

W mieszkaniu Siergiej stał przy kredensie i wkładał papiery do plecaka. Halina siedziała na krześle, a Karolina stała przy oknie z rękami skrzyżowanymi na piersi.

— Po co przyjechałaś? — zapytał Siergiej.

— Po rzeczy dzieci.

— Nie możesz tak po prostu zabrać wszystkiego.

— To moje mieszkanie w części. I ich dom.

— Chcesz mnie zniszczyć?

— Nie. Chcę, żebyś przestał niszczyć innych, żeby spłacić siebie.

Siergiej roześmiał się nerwowo.

— Myślisz, że jesteś lepsza? Zostawiłaś mnie z długami.

— Twoje długi zaczęły się przed moją decyzją o wyjeździe.

— Gdybyś podpisała, wszystko byłoby załatwione.

— Właśnie dlatego podrobiłeś mój podpis.

Anatolij Pietrowicz położył na stole swoją kopię odmowy poświadczenia. Obok niej znalazł się dokument Pawła, potem pokwitowanie Marka.

Siergiej spojrzał na trzy kartki i nagle zrozumiał, że nie ma już jednej wersji wydarzeń. Każdy, komu coś obiecał, trzymał teraz fragment tej samej prawdy.

Karolina podeszła do stołu.

— Oddasz mi pieniądze — powiedziała.

— Nie mam.

— Sprzedasz samochód.

— Samochód jest zastawiony.

— To oddasz mi zegarek.

— Karolina…

— Nie mów do mnie tak, jakbyśmy byli rodziną.

Zdjęła z szyi srebrny klucz i położyła go przed nim.

— Kupiłeś go za moje pieniądze. Mówiłeś, że będzie kluczem do naszego mieszkania.

Siergiej patrzył na drobny wisiorek, jakby właśnie ten przedmiot zabolał go najbardziej.

Halina podniosła się z krzesła.

— Ja zapłacę pierwszą ratę Pawłowi — powiedziała.

— Mamo, nie.

— Sprzedam garaż i działkę za miastem.

— Nie masz prawa.

— Mam prawo przestać cię ratować przed każdym skutkiem twoich wyborów.

Chciałam zaprotestować, ale Halina spojrzała na mnie.

— To nie jest poświęcenie dla niego — powiedziała. — To odszkodowanie za moje milczenie. Wiedziałam, że coś jest nie tak, a mimo to przez lata tłumaczyłam go jego charakterem.

Paweł odsunął dokumenty.

— Nie chcę pieniędzy od pani.

— A czego pan chce?

— Żeby Siergiej podpisał dziś zwrot zaliczki w ratach i oddał klucze. Bez kolejnych obietnic.

Marek prychnął.

— I żebym ja również dostał harmonogram.

Siergiej spojrzał na wszystkich.

— Jeśli to podpiszę, nie zostanie mi nic.

— Zostaną ci dzieci — powiedziała Halina.

— One nie są moje.

Filip stał wtedy w korytarzu. Musiał przyjechać z sąsiadką, która opiekowała się nim, kiedy rozmawialiśmy. W ręce trzymał plastikową latarkę.

— Mamo — zapytał — czy on naprawdę tak powiedział?

Siergiej odwrócił się gwałtownie.

— Filip…

— Nie jestem twój? — zapytał chłopiec.

W pokoju nikt się nie poruszył.

Siergiej otworzył usta, ale odpowiedź nie nadeszła. Nie dlatego, że zabrakło mu słów. Dlatego, że każda z nich byłaby kolejnym kłamstwem.

Lena stanęła obok brata.

— On był przy moim przedstawieniu — powiedziała. — Tylko siedział z tyłu i wyszedł przed końcem.

— Miałem pracę — odpowiedział Siergiej.

— A kiedy dostałam gorączki, spałeś w samochodzie, bo nie chciałeś się zarazić — dodała.

Siergiej spuścił głowę.

Podpisał dokumenty o dwudziestej pierwszej piętnaście. Najpierw zwrot dla Pawła. Potem dla Karoliny. Na końcu zobowiązanie wobec Marka. Samochód poszedł pod zastaw, a jego udział w mieszkaniu został wystawiony na sprzedaż osobie wskazanej przez Pawła, ale już za uczciwą cenę i z pełną zgodą wszystkich właścicieli.

Mój udział pozostał mój.

Nie zatrzymałam mieszkania tylko dlatego, żeby udowodnić Siergiejowi, że przegrał. Zostałam w nim z dziećmi, bo Filip znał każdy trzeci stopień na klatce schodowej, a Lena miała na framudze drzwi ołówkowe kreski mierzące jej wzrost.

Siergiej wyprowadził się przed północą.

Przy samochodzie Halina podała mu pudełko z jego rzeczami. Na samym wierzchu leżała czerwona filcowa gwiazdka Filipa, którą wcześniej wyjął z walizki.

— Tego nie zabieraj — powiedziała.

— To moje rzeczy.

— Nie. To zrobił Filip.

Siergiej popatrzył na gwiazdkę, ale jej nie dotknął.

Karolina odjechała osobno. Zanim wsiadła do samochodu, powiedziała do mnie:

— Przepraszam, że uwierzyłam człowiekowi, który opowiadał o pani jak o przeszkodzie.

— Ja też kiedyś mu wierzyłam.

— I co pani teraz zrobi?

Spojrzałam na mieszkanie, na Pawła podpisującego ostatni protokół, na Halinę trzymającą w dłoni pęk kluczy i na dzieci stojące przy schodach.

— Wymienię zamki — odpowiedziałam. — Ale nie po to, żeby kogoś zatrzymać za drzwiami. Po to, żeby nikt więcej nie mógł podpisać mojego życia za mnie.

W sylwestra nie było wystawnej kolacji. Był galaret z pojemnika Haliny, pieczone ziemniaki i tort zrobiony przez Lenę, który przechylił się na jedną stronę.

O dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt dziewięć Filip podniósł plastikową latarkę.

— Żebyśmy dobrze widzieli, kiedy zacznie się nowy rok.

Lena roześmiała się.

Halina ustawiła na stole małą kartkę. Tym razem napisała tylko jedno zdanie: „Dla wszystkich, którzy chcą tu być”.

O północy zadzwonił telefon. Siergiej.

Nie odebrałam.

Filip spojrzał na ekran.

— Mamo, może chce przeprosić?

Pogładziłam go po włosach.

— Może. Ale przeprosiny też muszą mieć adresata.

Odłożył telefon na półkę i wrócił do tortu.

Na stole, obok talerza z galaretem, leżała czerwona filcowa gwiazdka. Filip przypiął ją do serwetnika, a potem powiedział:

— Ten stół jest już naprawdę dla nas.

I po raz pierwszy tego wieczoru Halina nie poprawiła kartki.