CZĘŚĆ 4 — Były mąż zobaczył mnie na oddziale położniczym, a gdy usłyszał, w którym tygodniu jestem, nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

Nie pojechałam sama.

Adrian chciał ruszyć natychmiast, ale zatrzymałam go przy wyjściu ze szpitala. Na chodniku wiatr przewracał papierowe kubki, a neon apteki mrugał nad naszymi głowami.

— Nie będziesz mi rozkazywał — powiedziałam.

— Nie zamierzam.

— Cały czas to robiłeś.

— Wiem.

To krótkie przyznanie zabolało bardziej niż jego wcześniejsze kłamstwa.

Vanessa podała mi czerwony klucz.

— Magazyn jest przy nabrzeżu. Matteo będzie tam czekał, ale nie na ciebie. Na dokument, który ukradł z sejfu.

— Jaki dokument?

Marco wyjął z kieszeni kopię przelewu.

— Oryginał testamentu twojego ojca.

Znieruchomiałam.

Mój ojciec zmarł osiem lat wcześniej. Oficjalnie zostawił po sobie długi, mały dom w Queens i kilka pudeł rachunków. Tak przynajmniej twierdził Adrian, gdy po śmierci ojca pomógł mi uporządkować sprawy.

— Matteo znał mojego ojca?

— Byli wspólnikami — powiedział Adrian.

Spojrzałam na niego.

— Ty też o tym wiedziałeś?

— Dowiedziałem się dopiero miesiąc przed naszym ślubem.

— I znowu nic mi nie powiedziałeś.

Jego spojrzenie opadło na mój brzuch.

— Wtedy myślałem, że mogę wszystko naprawić sam.

— Nie naprawiłeś. Zabrałeś mi możliwość decydowania.

Przyjął to bez obrony.

Ruszyliśmy trzema samochodami. Elena pojechała z Vanessą, Marco prowadził drugi samochód, a ja siedziałam obok Adriana. Na tylnym siedzeniu leżała metalowa kasetka, którą Elena otworzyła kluczem z czerwonym jabłkiem.

W środku znajdował się list mojego ojca.

Nie do Adriana.

Do mnie.

„Claire, jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że Matteo odkrył, że nie przekazałem mu udziałów. Wszystko, co zapisałem, należy do ciebie. Nie do Morettich. Nie do funduszu. Do ciebie.”

Pod listem leżała umowa z jego podpisem.

Mój ojciec posiadał trzydzieści procent rodzinnej firmy Morettich. Nie ukradł pieniędzy. Przez lata ukrywał udziały, bo Matteo próbował przejąć przedsiębiorstwo.

To dlatego Matteo potrzebował mojego małżeństwa z Adrianem unieważnionego. Gdybym pozostała żoną Adriana, udziały mogły zostać zamrożone. Po rozwodzie przechodziły bezpośrednio na mnie.

A jeśli dowiedziałabym się o ciąży, mogłam przekazać je dziecku.

— Chciał zabrać firmę mojemu ojcu, a potem mnie — powiedziałam.

— Chciał zabrać ją tobie — poprawił Adrian. — Ja byłem tylko przeszkodą.

Magazyn stał przy nabrzeżu, między pustymi halami a torami prowadzącymi do portu. Była dwudziesta trzecia czterdzieści. Na metalowych drzwiach wisiała pojedyncza lampa, pod którą krążyły ćmy.

Weszliśmy przez boczne wejście.

Matteo czekał przy drewnianym stole. Miał na sobie jasny garnitur i trzymał w dłoni oryginał testamentu.

Obok niego stał Daniel.

Mój brat miał rozciętą wargę.

— Daniel!

— Nic mi nie jest — powiedział, choć ręka drżała mu przy ustach.

Matteo uśmiechnął się spokojnie.

— Wreszcie wszyscy razem.

Adrian ruszył do przodu.

— Puść mojego szwagra.

— On jest wolny. To wy przyszliście tutaj.

— Oddaj testament — powiedziałam.

Matteo spojrzał na mnie z zaciekawieniem.

— Twój ojciec miał wyjątkowo paskudny zwyczaj ukrywania pieniędzy przed ludźmi, którzy na nie zasługiwali.

— Mój ojciec nie ukrywał pieniędzy. Ukrywał je przed tobą.

Jego uśmiech zgasł.

Vanessa weszła za nami i położyła na stole teczkę.

— Mamy wszystkie przelewy — powiedziała. — Kopie są już u członków zarządu.

Matteo spojrzał na Adriana.

— Ty jej to dałeś?

— Nie. To ja znalazłam dowody — odpowiedziała Vanessa. — A jutro rano zarząd dowie się, że twoje udziały zostały kupione za pieniądze skradzione z funduszu.

— Nie masz dowodu.

Elena zrobiła krok naprzód.

— Mam klucz do schowka.

Matteo popatrzył na mały czerwony breloczek.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego tak bardzo chciał odzyskać testament. Nie chodziło tylko o udziały. Chodziło o podpis mojego ojca, który potwierdzał, że Matteo nigdy nie miał prawa korzystać z funduszu.

Matteo chwycił dokument i cofnął się.

— Claire, podpisz cesję, a Daniel wyjdzie stąd bez problemu.

Adrian stanął przede mną.

— Nie zbliżaj się do niej.

— Ty już raz ją zostawiłeś. Nie udawaj bohatera.

Adrian nie odpowiedział.

Ja zrobiłam krok w bok.

— Odsuń się, Adrian.

— Claire.

— Powiedziałam, odsuń się.

Spojrzał na mnie, a potem zrobił to, o co poprosiłam.

To był pierwszy raz, kiedy naprawdę pozwolił mi decydować.

Podeszłam do stołu.

— Podpiszę — powiedziałam.

Daniel szarpnął głową.

— Nie rób tego.

— Nie zamierzam podpisać cesji.

Matteo zmrużył oczy.

— Więc czego chcesz?

— Chcę, żebyś sam przeczytał ostatnią stronę testamentu.

Wyjęłam z kasetki kopię, którą Elena znalazła w schowku. Położyłam ją przed nim.

Matteo pochylił się.

Jego twarz zmieniła się po kilku sekundach.

— To niemożliwe.

— Mój ojciec przewidział, że spróbujesz przejąć firmę. Jeśli ktokolwiek użyje jego udziałów do sfinansowania przestępstwa, przechodzą one automatycznie na fundusz rodzinny prowadzony przez niezależnych powierników.

— Nie masz dostępu do funduszu.

— Mam. Od chwili, gdy zaszłam w ciążę.

Adrian spojrzał na mnie gwałtownie.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Bo nie wiedziałam. Mój ojciec zostawił list, nie wyjaśnienie.

Matteo zacisnął palce na testamencie.

— Dziecko nie ma żadnych praw.

— Ma. A ty właśnie przyznałeś, że próbowałeś wymusić na mnie podpis, grożąc mojemu bratu.

Vanessa nacisnęła przycisk w telefonie. Nie był to zapis rozmowy. Po prostu połączyła się z członkami zarządu, którzy czekali na zewnątrz wraz z pełnomocnikiem funduszu.

Matteo spojrzał na drzwi.

Nie było dokąd uciec.

Daniel podszedł do mnie, a Adrian rzucił mu kluczyki do samochodu.

— Jedź z Marco do szpitala — powiedział.

— A wy?

— My zostajemy — odpowiedziałam.

Adrian spojrzał na mnie.

— Nie musisz.

— Wiem.

Matteo spróbował podrzeć testament, ale Elena złapała go za nadgarstek. Jej drobne palce zacisnęły się z siłą, której nikt się po niej nie spodziewał.

— Tyle lat udawałeś, że wszyscy są słabsi od ciebie — powiedziała. — A wystarczyło, żeby kilka osób przestało się bać.

Później Matteo stracił kontrolę nad udziałami, fundusz został zamrożony, a zarząd odsunął go od firmy. Daniel otrzymał pomoc medyczną, Vanessa przekazała wszystkie dokumenty, a Elena dostała mieszkanie opłacone z pieniędzy, które Matteo próbował jej odebrać za milczenie.

Adrian nie wrócił ze mną do domu.

Zamieszkał w hotelu i codziennie przysyłał tylko jedną wiadomość: godzinę, o której będzie czekał pod gabinetem lekarza.

Nie prosił, żebym mu wybaczyła.

Nie udawał, że rozwód był szlachetnym poświęceniem.

Pewnego ranka spotkaliśmy się podczas kolejnego badania. Lekarz podał mi wydruk obrazu dziecka. Adrian stał przy ścianie, jakby bał się podejść bez pozwolenia.

— Chcesz zobaczyć? — zapytałam.

— Jeśli mi pozwolisz.

Podałam mu zdjęcie.

Przez długą chwilę patrzył na maleńką sylwetkę, a potem przesunął palcem po dolnym rogu kartki, gdzie lekarz zapisał przewidywaną datę porodu.

— Claire — powiedział cicho. — Nie wiem, czy kiedykolwiek odbudujemy to, co zniszczyłem.

— Ja też nie wiem.

— Ale będę mówił ci prawdę. Nawet jeśli przez tę prawdę odejdziesz.

— Tego właśnie powinieneś był nauczyć się przed podpisaniem rozwodu.

— Wiem.

Tym razem nie zabrzmiało to jak wymówka.

Wieczorem zaniosłam do kancelarii oryginał testamentu mojego ojca. Na ostatniej stronie, pod jego podpisem, znajdowało się jedno zdanie dotyczące mojego dziecka.

„Niech odziedziczy nie to, co zbudowali Moretti, lecz możliwość wyboru własnej drogi”.

Adrian przeczytał je stojąc obok mnie.

Potem wyjął z kieszeni zegarek, który kiedyś mu podarowałam.

— Zatrzymałem go — powiedział.

— Nie chcę go.

— Wiem. Chciałem tylko, żebyś zobaczyła, że przestałem mierzyć wszystko tym, ile mogę stracić.

Odłożył zegarek na biurko obok testamentu.

Nie przyjęłam go.

Ale też go nie wyrzuciłam.

Za kilka dni mieliśmy poznać płeć dziecka. Adrian zapytał, czy może być obecny.

— Możesz — odpowiedziałam. — Ale usiądziesz tam, gdzie wskażę.

— Dobrze.

W gabinecie lekarz przygotował aparat, a ja położyłam dłoń na brzuchu. Za szybą monitora pojawił się szybki rytm serca.

Adrian siedział obok, nieruchomy, z fotografią testamentu w kieszeni.

Lekarz odwrócił ekran w naszą stronę.

— Proszę spojrzeć. Państwa dziecko właśnie zacisnęło dłoń.

Adrian wypuścił powietrze.

A ja po raz pierwszy nie patrzyłam na niego, kiedy słuchałam tego małego, upartego serca.