CZĘŚĆ 4 — Przyszedłem zagrać na przyjęciu w pożyczonej marynarce, lecz śmiech nad moimi butami ucichł, gdy córka gospodyni podeszła do fortepianu

CZĘŚĆ 4

…— Kto próbuje ją otworzyć? — zapytałem.

Saraphina przycisnęła telefon do ucha.

— Powtórz nazwisko.

Słuchała. Jej wzrok powoli przesunął się na Corvina.

— Nie — powiedziała. — Nie podawaj mu kodu. Zostań tam i nie ruszaj koperty.

Rozłączyła się.

Corvin wyprostował się przy ścianie.

— To pomyłka.

— Księgowa powiedziała, że mężczyzna ma upoważnienie z twoim podpisem — odparła Saraphina.

— Podpis można podrobić.

— Oczywiście — powiedziałem. — Zwłaszcza kiedy ktoś wie, że w skrytce czeka dokument, którego boi się od sześciu lat.

Eloan przytuliła się do matki. Jej żółta wstążka wisiała teraz luźno przy jednym uchu.

— Mamo, co tam jest?

Saraphina przykucnęła.

— Nie wiem jeszcze.

— Ale wiesz, że tata chciał, żebym to dostała?

Saraphina zamknęła oczy.

— Tak.

— To jedźmy.

Corvin ruszył ku wyjściu.

— Nigdzie nie jedziecie.

Tomas zastąpił mu drogę. Starszy kelner drżał, ale nie odsunął się ani o krok.

— Już pan wystarczająco długo mówił wszystkim, dokąd mają iść — powiedział.

Corvin spojrzał na ludzi przy stołach. Jeszcze godzinę wcześniej to oni śmiali się z moich butów. Teraz nikt nie patrzył na mnie. Wszyscy patrzyli na niego.

— Saraphina, pomyśl rozsądnie. Fundacja upadnie, jeśli wyciągniesz te dokumenty.

— Fundacja upadnie, jeśli okaże się, że budowaliśmy ją na kłamstwie.

— Elias ją zniszczy.

— Elias nie żyje.

— A ty nadal próbujesz go usprawiedliwiać.

Saraphina podniosła notes.

— Nie. Próbuję sprawdzić, dlaczego przez sześć lat nienawidziłam niewłaściwego człowieka.

Pojechaliśmy na dworzec trzema samochodami. Nie było w tym nic eleganckiego. Saraphina siedziała z Eloan na tylnym siedzeniu mojego starego samochodu, a notes leżał na kolanach dziewczynki. Tomas jechał za nami. Corvin został w hotelu, lecz zanim wyszliśmy, zdążył zadzwonić do kogoś i powiedzieć, że musi „zabezpieczyć biuro”.

To zdanie nie dawało mi spokoju.

Skrytki znajdowały się w starej części dworca, pod migającym zegarem. Księgowa, Mara Venn, czekała przy automacie z plikiem papierów pod pachą.

— Mężczyzna przyszedł dziesięć minut temu — powiedziała. — Miał kopię dowodu Saraphiny i pełnomocnictwo. Zauważyłam, że podpis na końcu różni się od podpisu na każdej wcześniejszej stronie.

— Co zrobił? — spytała Saraphina.

— Kiedy powiedziałam, że potrzebuję potwierdzenia, uciekł.

Mara wskazała skrytkę numer 214.

Mosiężna klamra z mojej kieszeni pasowała idealnie.

Eloan stanęła przede mną.

— Otwórz ty.

— Dlaczego ja?

— Bo tata poprosił ciebie.

Przekręciłem klamrę. W środku nie było pieniędzy ani biżuterii. Leżał tam cienki zeszyt w granatowej okładce, koperta z nazwiskiem Saraphiny i mały klucz owinięty w papier nutowy.

Na kopercie Elias napisał: „Dla Saraphiny. Jeśli Gideon przyszedł, znaczy, że Eloan jest gotowa usłyszeć prawdę”.

Saraphina nie mogła od razu jej otworzyć.

— To moja wina — powiedziała.

— Nie wiesz jeszcze, co jest w środku — odparłem.

— Wiem wystarczająco dużo.

— Nie możesz wziąć na siebie cudzych kłamstw.

— To ja uwierzyłam w nie bez sprawdzenia.

Eloan dotknęła jej dłoni.

— Otwórz.

Saraphina rozerwała kopertę.

W środku był list i rachunek z prywatnego szpitala. Elias nie był pijany w noc wypadku. Miał atak serca za kierownicą po tym, jak Corvin zepchnął jego samochód z drogi, próbując odebrać mu teczkę z dokumentami. Elias przeżył zderzenie wystarczająco długo, by zadzwonić na pomoc, lecz zmarł przed przyjazdem karetki.

Najgorsze znajdowało się jednak w liście.

Elias napisał, że przez rok ukrywał przed Saraphiną prawdę o fundacji, ponieważ chciał zebrać dowody bez narażania jej i Eloan. Wiedział, że Corvin miał dostęp do ich kont, domu i korespondencji. Wiedział też, że po jego śmierci Corvin wykorzysta żałobę Saraphiny.

Na końcu listu było jedno zdanie skierowane do mnie:

„Gideon, nie oddawaj im melodii, dopóki Saraphina nie poprosi o nią sama”.

Saraphina przeczytała je dwa razy.

— Dlaczego mi nie powiedziałeś? — zapytała.

— Bo obiecałem mu, że nie będę zmuszał pani do słuchania.

— A jednak przyszedłeś.

— Eloan poprosiła.

Dziewczynka spojrzała na matkę.

— Ja go znalazłam?

— Nie — powiedziała Saraphina, obejmując ją mocno. — To tata zostawił nam drogę.

Mara otworzyła granatowy zeszyt. W środku znajdowały się kopie przelewów, numery fikcyjnych firm i lista nazwisk dzieci, którym odebrano stypendia. Przy jednym nazwisku widniała notatka: „Gideon Vale — instrument po naprawie, opłata umorzona”.

Zamarłem.

— To niemożliwe.

Saraphina spojrzała na mnie.

— Co?

— Elias zapłacił za mój pierwszy zestaw używanych klawiszy. Powiedział, że to nagroda za pracę. Nie wiedziałem, że pieniądze pochodziły z fundacji.

Mara przewróciła stronę.

— Nie pochodziły. To była prywatna wpłata Eliasa. Wpisał ją tutaj, żeby Corvin nie mógł twierdzić, że ukradł wszystko dla rodziny.

Poczułem, jak napięcie uchodzi ze mnie razem z powietrzem. Przez lata zastanawiałem się, czy mój nauczyciel pomagał mi z litości. Pomagał, bo wierzył, że chłopak naprawiający cudze instrumenty może kiedyś zagrać własną melodię.

Następnego ranka zarząd fundacji zebrał się w małej sali prób. Corvin przyszedł z dwoma wspólnikami i teczką pełną papierów. Chciał przekonać wszystkich, że dokumenty są fałszywe.

Nie przewidział Tomasа.

Starszy kelner przyniósł rejestr hotelowych przejazdów z nocy wypadku. Był kierowcą, który zawiózł Eliasa na dworzec, a potem wrócił po jego teczkę. Na ostatniej stronie widniał podpis Corvina potwierdzający odbiór kluczyków z samochodu.

— Ten podpis nie jest mój — powiedział Corvin.

Mara położyła obok niego wcześniejsze faktury.

— Jest identyczny z podpisem na wszystkich rachunkach.

— To niczego nie dowodzi.

Saraphina przesunęła przed nim kopertę Eliasa.

— Dowodzi tego, że od dziś nie masz dostępu do fundacji.

— Nie możesz mnie usunąć. To ja ją zbudowałem.

— Zbudowałeś system, w którym dzieci płaciły za twoje samochody.

— A ty co zrobisz? Wyrzucisz mnie i opowiesz wszystkim, że twój mąż miał rację?

Saraphina długo na niego patrzyła.

— Nie. Powiem wszystkim, że ja się myliłam.

To kosztowało ją więcej niż każde oskarżenie.

Corvin stracił stanowisko, udziały w fundacyjnych przedsięwzięciach i możliwość dysponowania pieniędzmi. Nie było wielkiej sceny ani triumfalnej muzyki. Jego wspólnicy zabrali teczki, a ludzie, którzy jeszcze niedawno pili z nim przy jednym stole, zaczęli odsuwać krzesła.

Największą karą nie było jednak to, że musiał odejść.

Było nią to, że fundacja przetrwała bez niego.

Saraphina sprzedała część udziałów w hotelu i przeznaczyła pieniądze na odtworzenie stypendiów. Tomas dostał stałą pracę w nowym ośrodku muzycznym. Mara została jego księgową.

A ja dostałem coś, czego się nie spodziewałem.

Saraphina zaprosiła mnie do małej sali za portem, gdzie stał odnowiony fortepian Eliasa.

— Chcę, żebyś prowadził zajęcia — powiedziała.

— Nie jestem nauczycielem.

— Elias też tak mówił.

Na ławce leżał mój stary zegarek. Nie pamiętałem, że zostawiłem go przy fortepianie podczas pierwszego spotkania.

Eloan siedziała obok i trzymała ołówek.

— Nauczysz mnie tej piosenki?

— Tylko jeśli obiecasz, że będziesz ćwiczyć pauzę.

— Po co?

— Bo bez pauzy nikt nie zdąży usłyszeć, co było przed nią.

Saraphina odwróciła się do nas.

— Gideon, jest jeszcze jedna rzecz.

Podała mi rachunek ze szpitala. Na odwrocie Elias dopisał ołówkiem kilka taktów, których nigdy wcześniej nie widziałem.

— To zakończenie — powiedziała.

Usiadłem przy fortepianie. Eloan położyła palce na klawiszach, dokładnie tak jak tamtego popołudnia w hotelu. Zagrała pierwsze cztery dźwięki, trochę za wolno, z jednym fałszywym akordem.

Nie poprawiłem jej od razu.

Saraphina zamknęła oczy, a potem zaczęła cicho śpiewać słowa, których nie znała od sześciu lat.

Eloan dołączyła do niej.

Ja dopisałem ostatnie nuty w zeszycie Eliasa, a pióro zatrzymało się nad papierem dopiero wtedy, gdy mała dłoń córki wskazała pusty takt.

— Tato zostawił tu miejsce dla mnie — powiedziała.

Spojrzałem na Saraphinę.

— Nie — odparła, ocierając policzek. — Dla was obu.

Eloan uderzyła w ostatni klawisz. Dźwięk przeszedł przez drewnianą salę i wrócił miękko od ścian.

Na marginesie rękopisu, obok podpisu Eliasa, dopisałem tylko jedną rzecz: „Zagrane razem”.

Eloan przeczytała te słowa i uśmiechnęła się przez łzy.

— Tato naprawdę wrócił.

A potem zagrała pierwsze cztery nuty jeszcze raz, tym razem już bez żadnej pauzy.