Zawiesili mnie głową w dół w środku rezerwatu, lecz gdy wrócili, przywódca nagle przestał się uśmiechać

Kiedy jeden z kłusowników podniósł moje ciało za nogi, drugi spokojnie sprawdził, czy węzeł na linie jest dostatecznie mocny.

— Nie szarp się, leśniku — powiedział. — Jeszcze sobie coś zrobisz.

Była 14:27. Pamiętam tę godzinę, bo pięć minut wcześniej zapisałem w dzienniku patrolu współrzędne świeżych śladów przy północnej polanie. Mróz szczypał w policzki, a skóra na mojej zielonej kurtce była twarda od szronu. W kieszeni czułem metalowy gwizdek z trzema nacięciami, pamiątkę po ojcu, który przez trzydzieści lat pracował w tym samym lesie.

Nie zdążyłem go użyć.

Czterech mężczyzn wyszło spomiędzy świerków z bronią przewieszoną przez ramiona. Za nimi po śniegu ciągnęły się dwie martwe sarny. Ich kopyta zostawiały ciemne smugi na białej ziemi.

— Stójcie! — krzyknąłem. — To teren rezerwatu. Odłóżcie broń i pokażcie dokumenty.

Najwyższy, szeroki w ramionach mężczyzna, odwrócił się do mnie z papierosem przyklejonym do dolnej wargi.

— Słyszeliście? — prychnął. — Strażnik chce dokumentów.

— Na punkcie kontrolnym wiedzą, gdzie jestem — odpowiedziałem. — Każdy krok, który teraz zrobicie, trafi do raportu.

— Twój raport? — zapytał. — Ten, który jutro znajdą razem z tobą pod śniegiem?

Ruszył pierwszy.

Zobaczyłem jego prawą rękę, zanim mnie uderzył, ale nie zdążyłem się odsunąć. Cios trafił mnie pod żebra. Upadłem na plecy, a z płuc uciekło całe powietrze. Kiedy próbowałem sięgnąć po radiostację, ktoś przycisnął moje nadgarstki kolanem.

Plastik pękł pod butem.

— Nadal chcesz nas zgłaszać? — syknął mężczyzna z blizną na brodzie.

Nie odpowiedziałem. Poczułem smak krwi i zimnego śniegu.

Mogłem sięgnąć po nóż. Miałem go przy pasie, kilka centymetrów od dłoni. Ale widziałem lufy, cztery pary ciężkich butów i las, który nie dawał żadnej osłony. Jeden gwałtowny ruch oznaczałby strzał.

Związali mi ręce i nogi liną używaną wcześniej do ciągnięcia martwych zwierząt. Pachniała sierścią, dymem i rdzą. Węzły zacisnęły się tak mocno, że poczułem pulsowanie w palcach.

— Co z nim zrobimy? — spytał najmłodszy.

— Zostawimy mu trochę rozrywki — odpowiedział przywódca.

Przerzucili linę przez grubą gałąź. Trzech pociągnęło jednocześnie.

Świat odwrócił się nagle. Krew uderzyła mi do głowy, kurtka zsunęła się pod brodę, a śnieg wpadł za kołnierz. Przez chwilę widziałem tylko białe niebo i czarne korony sosen.

Mężczyzna z papierosem podszedł bliżej.

— Niezły sposób na zabicie czasu — powiedział.

— Jeśli mnie zabijecie, wszyscy za to odpowiecie — wyszeptałem.

Zaśmiał się.

— W lesie odpowiada tylko ten, kogo ktoś znajdzie.

Odeszli, ciągnąc zdobycz za sobą. Po kilku krokach przywódca odwrócił głowę.

— Jutro wrócimy po kości!

Ich śmiech długo odbijał się między drzewami.

O 15:04 śnieg zaczął padać tak gęsto, że ślady zniknęły. Krzyczałem, dopóki gardło nie zapiekło mnie jak rozgrzane żelazo. Powtarzałem sobie cztery oddechy, zatrzymanie, cztery wydechy. Nie zasypiaj. Nie pozwól zimnu przekonać cię, że odpoczynek jest ratunkiem.

Wtedy między sosnami pojawiła się szara sylwetka.

Wilk zatrzymał się sześć metrów ode mnie. Na jego grzbiecie leżał śnieg, a pod grubą sierścią wyraźnie rysowały się żebra. Patrzył na mnie bursztynowymi oczami.

— Nie podchodź — wydusiłem.

Zawył.

Dźwięk przeszedł przeze mnie jak fala. Pomyślałem, że przywołuje stado. Zamknąłem oczy, lecz po chwili usłyszałem ciężkie kroki na śniegu.

Wilk nie patrzył już na moją twarz.

Wpatrywał się w linę.

Odskoczył, napiął mięśnie i skoczył prosto na gałąź. Drewno jęknęło. Lina szarpnęła, a moje ciało obróciło się tak gwałtownie, że straciłem orientację.

Bestia cofnęła się, po czym ponownie wybiła się z ziemi.

— Jeszcze raz — wyszeptałem. — Proszę.

Za trzecim skokiem gałąź pękła. Nie całkiem, ale obniżyła się na tyle, że moje związane dłonie dotknęły śniegu. Ból przeszył ramiona. Oparłem się na nich i zacząłem odzyskiwać oddech.

Wilk chwycił zębami wolny koniec liny.

Pociągnął.

Węzeł przesunął się o kilka centymetrów. Pociągnął drugi raz. Potem trzeci.

Runąłem na bok.

Zanim zdołałem się poruszyć, zwierzę podniosło głowę i spojrzało za moje plecy. Z głębi lasu dobiegły głosy.

— Musiał coś tutaj zostawić — powiedział ktoś.

Kłusownicy wracali.

Wilk zawarczał, a ja zobaczyłem, że przywódca trzyma w ręku cienką, czarną teczkę, której wcześniej przy nim nie było. Mężczyźni wyszli spomiędzy drzew. Najwyższy przykucnął obok mnie i wsunął palce pod mój pas.

— Gdzie jest karta pamięci, leśniku? — zapytał.

Nie wiedziałem, o czym mówił.

Wtedy za jego plecami pojawił się drugi człowiek, którego nie widziałem wcześniej. Niósł latarnię i złożoną mapę. Rozwinął ją na pniu, a przywódca położył na niej czarną teczkę i sięgnął do metalowego zapięcia……

CZĘŚĆ 2

…metalowe zapięcie odskoczyło z cichym trzaskiem.

Wilk natychmiast skoczył między nas. Jego pazury rozorały śnieg, a niskie warczenie sprawiło, że mężczyzna cofnął rękę.

— Zastrzel go — powiedział najmłodszy.

— Nie tutaj — odparł przywódca. — Hałas poniesie się aż do drogi.

— To tylko zwierzę.

— To zwierzę właśnie uratowało mu życie. Nie lekceważ tego.

Leżałem na boku, z nogami nadal skrępowanymi liną. Każdy oddech wbijał mi żebra w płuca. Próbowałem przesunąć dłonie w stronę kieszeni spodni, ale mężczyzna z blizną natychmiast przycisnął mi bark do ziemi.

— Gdzie karta? — powtórzył przywódca.

— Nie mam żadnej karty.

Uderzył mnie otwartą dłonią. Metalowy gwizdek pod kurtką wbił mi się w pierś.

— Widziałeś nas przy północnej polanie. Widziałeś tusze. Widziałeś, jak ładowaliśmy je do samochodu. Myślisz, że zapis w dzienniku coś ci da?

— Zapis da więcej niż wam się wydaje.

Uśmiechnął się, lecz tym razem bez rozbawienia.

— Twój kierownik podpisał już zgodę na zamknięcie sprawy. Jutro wszyscy uwierzą, że sam polowałeś. Broń znajdzie się przy twoim ciele. Taka jest siła papieru.

Poczułem, jak zimno ustępuje miejsca gorącej fali gniewu. Kierownik rezerwatu, Stefan Radecki, od dwóch tygodni unikał mojego wzroku. Gdy zgłosiłem nocne ciężarówki przy południowej bramie, odpowiedział, że mam przestać szukać problemów tam, gdzie ich nie ma.

Nie wierzyłem jednak, że posunął się aż tak daleko.

Wilk okrążył nas i zatrzymał się przy drzewie. Z jego pyska zwisał fragment liny. Wciągnął go pod pień i zaczął szarpać, aż spod śniegu wysunęła się mała metalowa puszka.

Mężczyzna z latarnią zaklął.

— Znalazł ją.

Przywódca gwałtownie odwrócił głowę.

— Co jest w środku?

— Nie wiem. Radecki kazał ją zakopać.

To nazwisko zabrzmiało w lesie jak wystrzał.

Przywódca dopadł do puszki, ale wilk stanął nad nią z obnażonymi zębami. Przez kilka sekund patrzyli na siebie. Zwierzę miało poszarpane lewe ucho, a na szyi cienką bliznę po stalowej pętli.

Wtedy zrozumiałem, dlaczego interesowała je ta lina. Pachniała krwią jego stada. Kłusownicy używali jej nie tylko do wiązania saren.

— Odejdź, bestio — warknął mężczyzna.

Wilk rzucił się naprzód. Nie ugryzł go, lecz uderzył barkiem w jego kolana. Lampa wypadła na śnieg i zgasła.

W ciemności usłyszałem krzyk, trzask gałęzi i kilka przekleństw. Ktoś potknął się o moje nogi. Wykorzystałem moment. Przetoczyłem się pod niską gałąź, a metalowy gwizdek wysunął się spod kurtki.

Zacisnąłem go w palcach.

Trzy nacięcia. Trzy krótkie dźwięki.

Dmuchnąłem, ile miałem sił.

Gwizdek mojego ojca przeszył las. Z daleka odpowiedział mu drugi, słabszy sygnał.

— Ktoś jedzie — powiedział mężczyzna z latarnią.

— Niemożliwe — odparł przywódca. — Droga jest zasypana.

— Nie dla starego traktora.

Poznałem ten głos. Antoni Wrona, emerytowany drwal, mieszkał przy granicy rezerwatu. Od lat narzekał, że młodzi strażnicy nie potrafią odróżnić tropu wilka od śladu psa, ale zawsze odbierał mój sygnał.

Kłusownicy też go rozpoznali.

— Zabierzcie puszkę i teczkę — rozkazał przywódca. — Resztę zostawiamy.

— A leśnik?

Mężczyzna spojrzał na mnie.

— Jeśli przeżyje, powie, że napadł go wilk.

Poczułem, jak ktoś chwyta za linę przy moich nogach. Wilk rzucił się wtedy na przywódcę, lecz ten odskoczył i uniósł broń.

— Jeszcze krok, a strzelam!

Zwierzę zatrzymało się. Jego oczy odbiły blade światło księżyca.

W oddali zagrzmiał silnik. Mężczyźni zaczęli się cofać, ale ten z blizną nagle upuścił czarną teczkę. Z kieszeni wypadła mu złożona kartka. Wiatr porwał ją i przycisnął do mojego ramienia.

Zobaczyłem pieczęć rezerwatu, numer działki oraz podpis Stefana Radeckiego.

— Podnieś to! — wrzasnął przywódca.

Mężczyzna rzucił się po papier, lecz ja zacisnąłem na nim związane dłonie. Nie mogłem go zabrać, ale mogłem go zatrzymać.

Silnik był coraz bliżej. Antoni krzyczał moje imię.

Przywódca podszedł do mnie, przyłożył lufę do mojej skroni i pochylił się tak nisko, że poczułem na twarzy zapach papierosów.

— Powiedz mi, gdzie ukryłeś drugą kopię — wyszeptał.

— Jaką kopię?

Jego twarz zmieniła się w jednej chwili.

— Tę, którą zrobiłeś wczoraj w archiwum.

Nie zdążyłem odpowiedzieć. Zza drzew wyjechał traktor Antoniego, a jego reflektory rozcięły śnieg. Kłusownicy uciekli w stronę wąwozu, zostawiając teczkę, puszkę i kartkę.

Antoni przeciął moje więzy zardzewiałymi nożycami.

— Mykoła, słyszysz mnie?

— Słyszę.

— Co oni chcieli ukryć?

Spojrzałem na dokument i na wilka, który stał kilka kroków dalej, z krwią na łapie.

— Nie wiem. Ale Radecki wie.

Antoni podniósł czarną teczkę. Zanim ją otworzył, z kieszeni kurtki dobiegł mój telefon.

Na ekranie pojawiło się połączenie z numeru kierownika rezerwatu.

Odebrałem.

— Mykoła? — głos Radeckiego drżał. — Jeśli jeszcze żyjesz, nie wracaj do leśniczówki. Oni już tam są……

CZĘŚĆ 3

…w słuchawce rozległ się trzask, a potem połączenie urwało się.

Antoni spojrzał na mnie, trzymając puszkę obiema dłońmi.

— Jedziemy do leśniczówki?

— Nie. Najpierw zobaczmy, co tak bardzo chcieli odzyskać.

Była 16:11, kiedy siedliśmy w kabinie traktora. Wilk stał przy zderzaku, nie chcąc odejść. Jego lewa łapa krwawiła, więc owinąłem ją kawałkiem bandaża z apteczki. Zwierzę obserwowało każdy mój ruch, ale nie cofnęło się ani o krok.

W puszce znaleźliśmy sześć małych mosiężnych znaczników, każdy z numerem działki, datą i godziną. Pod nimi leżał zwinięty plan rezerwatu.

Antoni rozłożył go na kolanach.

— To nie są oznaczenia polowań — powiedział.

— Nie. To miejsca, gdzie zakładano pętle.

Na mapie zaznaczono ponad trzydzieści punktów. Większość znajdowała się przy strumieniach i zwierzęcych ścieżkach. Przy każdym punkcie widniał podpis osoby, która miała odebrać tuszę.

Wszystkie podpisy należały do Stefana Radeckiego.

W teczce znajdowały się kopie zezwoleń na „kontrolę liczebności zwierzyny”. Dokumenty wyglądały oficjalnie, lecz numery działek nie zgadzały się z mapą. Radecki wystawiał zgody na odstrzał w strefach całkowicie zamkniętych, a potem sprzedawał mięso przez firmę należącą do brata przywódcy kłusowników.

Najważniejszy był jednak ostatni dokument.

Na dole znajdowała się moja sfałszowana zgoda.

Moje imię, mój numer służbowy i podpis, którego nie złożyłem.

Antoni zacisnął szczękę.

— Chcieli zrzucić wszystko na ciebie.

— Dlatego pytali o drugą kopię.

— Jaką drugą kopię?

Wyjąłem z kieszeni telefon. Dzień wcześniej, po kolejnej nocnej ciężarówce, zrobiłem zdjęcia księgi wyjazdów. Nie ufałem systemowi, więc wysłałem je na adres poczty elektronicznej, z którego korzystała regionalna dyrekcja.

— Kopia jest poza rezerwatem — powiedziałem. — Ale oni o niej wiedzieli.

O 16:34 dotarliśmy do leśniczówki. Drzwi były otwarte, a z wnętrza dochodził zapach spalonego papieru. W gabinecie leżały rozbite szuflady. Płomienie pełzały po metalowym wiadrze, w którym ktoś próbował spalić akta.

Przy biurku stał Stefan Radecki.

Miał rozcięte czoło i mokry od śniegu płaszcz. W ręku trzymał pustą teczkę.

— Mykoła — powiedział. — Dzięki Bogu. Bałem się, że cię zabili.

— To ciekawe, bo kilka minut temu ostrzegałeś mnie, żebym tu nie wracał.

Antoni zamknął drzwi za nami.

Radecki spojrzał na wilka, który wszedł do środka i usiadł przy piecu.

— Ten drapieżnik jest ranny. Trzeba go stąd zabrać.

— Nie zmieniaj tematu — odpowiedziałem. — Twoje podpisy są w tej puszce.

Jego twarz pobladła.

— Nie wiesz, co znalazłeś.

— Wiem, że sprzedawałeś zwierzynę. Wiem, że podrobiłeś mój podpis. Wiem też, że wysłałeś tych ludzi po dokumenty.

— Nie wysłałem ich, żeby cię zabili.

— Zostawili mnie wiszącego na drzewie.

— Mieli cię przestraszyć.

Antoni uderzył dłonią w stół.

— To ma być usprawiedliwienie?

Radecki zaczął mówić szybciej, jakby każde kolejne zdanie miało odsunąć od niego poprzednie.

— Pieniądze miały uratować rezerwat. Dotacje odcięto, pensje zalegały od miesięcy. Firma brata Wiktora płaciła gotówką. Myślałem, że przeprowadzę kilka odstrzałów i kupię sprzęt, zanim ktokolwiek zauważy.

— Kilka? — spytałem. — Na mapie jest trzydzieści siedem punktów.

— Potem nie mogłem się wycofać.

— Mogłeś powiedzieć prawdę.

— Tobie? — zaśmiał się krótko. — Zawsze uważałeś się za lepszego ode mnie.

— Nie. Po prostu nie sprzedawałem lasu kawałek po kawałku.

Wtedy w drzwiach pojawił się Wiktor Sowa, przywódca kłusowników. Trzymał broń, ale nie podniósł jej. Za nim stał mężczyzna z latarnią.

— Radecki — powiedział. — Miałeś załatwić księgę, nie urządzać przedstawienie.

Stefan odwrócił się do niego.

— Mykoła ma kopię.

Wiktor spojrzał na mnie.

— Gdzie?

— Nie powiem.

— W takim razie spalę wszystko razem z tobą.

Wilk podniósł się przy piecu. Jego warkot był cichy, lecz głęboki.

Wiktor cofnął się o krok. W tym momencie Antoni otworzył okno i wypuścił na zewnątrz czerwoną racę alarmową. Jej światło odbiło się od śniegu.

Radecki rzucił się do pieca i wyciągnął z kieszeni mały klucz.

— Jeśli to opublikujesz, rezerwat zostanie zamknięty — krzyknął. — Zwierzęta stracą ochronę, a ludzie pracę!

— Nie ty decydujesz, co zostanie ocalone.

Z lasu dobiegł odległy dźwięk silników. Tym razem nie był to traktor.

Wiktor chwycił Radeckiego za kołnierz.

— Powiedz mi, gdzie jest druga kopia.

Radecki spojrzał na mnie. Przez chwilę myślałem, że wskaże mnie. Zamiast tego wyszeptał:

— W starej stacji pomiarowej. W metalowej skrzynce pod podłogą.

Wiktor uderzył go kolbą. Stefan upadł, a klucz przesunął się po deskach.

Nagle z kieszeni mojego płaszcza dobiegł sygnał wiadomości. Odczytałem ją przy świetle racy.

Nadawca: regionalna dyrekcja ochrony środowiska.

„Otrzymaliśmy pańskie zdjęcia. Prosimy nie ujawniać ich nikomu. Osoba, która podpisała ten dokument, może być znacznie wyżej niż kierownik rezerwatu.”

Pod wiadomością znajdowało się nazwisko nadawcy.

Nie należało do żadnego urzędnika.

Należało do człowieka, który od lat finansował wszystkie działania rezerwatu……