Mąż skazał mnie na śmierć dla rodzinnej firmy, lecz gdy usłyszałam jego plan, jego uśmiech nagle zniknął

Kiedy usłyszałam, jak mój mąż wyznacza datę mojej śmierci, stałam na schodach z butelką leków zaciśniętą w dłoni.

Deszcz walił w szyby naszego domu przy Beacon Street tak mocno, że kamienice po drugiej stronie ulicy rozpływały się w szare plamy. Miałam być wtedy w Cambridge u starszej siostry, Marii. Victor o tym wiedział. Dlatego mówił swobodnie.

— Termin musi być idealny — powiedział zza uchylonych drzwi gabinetu. — Wcześniej pojawi się problem z zapisami spadkowymi. Później rada zacznie zadawać pytania.

Rozpoznałam drugi głos. Marco Russo, szef ochrony mojego męża.

— A Maria? — zapytał.

— Nie ma żadnych praw do Moretti Shipping.

Palce zacisnęły mi się na plastikowej butelce.

— Kiedy Eleny zabraknie, wszystko przejdzie na mnie zgodnie z poprawionymi dokumentami.

Zabraknie.

Przez kilka sekund wmawiałam sobie, że chodzi o inną Elenę. O inną firmę. O rozmowę, której nie rozumiem. Wtedy Marco wymówił moje imię.

— Maria już pyta, dlaczego Elena wygląda tak źle.

Oparłam plecy o ścianę. W gardle stanęła mi sucha, gorzka kula.

— A ciąża? — zapytał trzeci mężczyzna. Nie znałam jego głosu. — Nie zmieni harmonogramu?

Victor zaśmiał się cicho.

— Nie ma żadnej ciąży.

Świat przechylił się pod moimi stopami.

— Zastrzyki od Hammonda zadziałały dokładnie tak, jak trzeba — ciągnął. — Nudności, zmęczenie, dodatnie wyniki, rozchwianie emocjonalne. Od ośmiu tygodni ma wszystkie objawy.

Butelka omal nie wypadła mi z ręki.

Osiem tygodni wcześniej obudziłam się przed świtem i zwymiotowałam w łazience. Victor znalazł mnie na zimnych płytkach. Ukląkł, odgarnął mi włosy i wyglądał na przerażonego.

Trzy godziny później doktor Steven Hammond uśmiechał się zza biurka.

— Jest pani w ciąży, pani Moretti.

Płakałam wtedy tak mocno, że nie mogłam mówić. Po śmierci rodziców bałam się, że wszystko, co kocham, może zniknąć bez ostrzeżenia. Dziecko wydawało mi się dowodem, że coś jeszcze może się zacząć.

Victor przytulił mnie na parkingu.

— Będziemy rodziną — szepnął.

Teraz rozumiałam, że kłamał z tą samą czułością, z jaką całował mnie w czoło.

— A leki? — zapytał Marco.

— Działają idealnie. Elena prawie o nic nie pyta.

Krzesło zaszurało po podłodze. Zamarłam.

— Samochód ma czekać przed domem — powiedział Victor. — Antonio jest już w klubie.

Usłyszałam kroki. Cofnęłam się za schody dla służby i przycisnęłam dłoń do ust. Victor przeszedł kilka metrów ode mnie, poprawiając srebrną spinkę przy mankiecie.

— Myślisz, że sprawi kłopot? — spytał Marco.

Victor zatrzymał się przy wejściu.

— Elena? Ona mnie kocha.

Widziałam jego uśmiech między szczeblami balustrady.

Drzwi zatrzasnęły się. Odczekałam, aż samochód zniknie w szumie deszczu, i weszłam do gabinetu.

W czwartej szufladzie biurka znalazłam teczkę z napisem „Majątek Eleny Moretti”. Pełnomocnictwa, polisy, udziały i dokumenty z moim podpisem odbierały mi kontrolę nad firmą kawałek po kawałku. Na samym dole leżał testament. Niepodpisany.

Przyklejona żółta karteczka mówiła: „Podsunąć Elenie do piętnastego października”.

Siedem dni.

W zamkniętej szufladzie znalazłam klucz pod srebrnym etui na cygara należącym do dziadka Victora. Były tam przelewy dla Hammonda, płatności dla ludzi Antonia i kartka z planem.

Dwudziesty dziewiąty października. Kolacja. Wyjazd Eleny. Storrow Drive.

Pod spodem widniał numer rejestracyjny mojego samochodu.

Zrobiłam zdjęcia każdej strony. Potem wyrzuciłam tabletki do toalety i spakowałam dokumenty, gotówkę, paszport oraz obrączkę mojej matki.

O drugiej w nocy, w hotelu przy porcie, napisałam do Adriana Kellera, człowieka, którego Victor nienawidził najbardziej.

„Mąż chce mnie zabić i przejąć firmę. Mam dowody.”

Odpowiedź przyszła po dziewięciu minutach. Adres w South Boston. Godzina czternasta. „Przyjdź sama”.

Wtedy telefon zawibrował.

Victor: „Gdzie jesteś, kochanie?”

Druga wiadomość: „Twoje leki zniknęły”.

Trzecia: „Elena, zadzwoń natychmiast”.

Patrzyłam na ekran, a serce waliło mi pod żebrami. Trzy tygodnie, które jeszcze rano wydawały się odległe, nagle skurczyły się do jednej nocy. I wtedy pojawiła się czwarta wiadomość…

CZĘŚĆ 2

Czwarta wiadomość zawierała tylko jedno zdanie: „Wiem, że słyszałaś”.

Upuściłam telefon na hotelowy dywan. Przez chwilę słyszałam wyłącznie oddech i dudnienie własnej krwi. Potem podniosłam urządzenie i wyłączyłam dźwięk.

Nie zadzwoniłam do Victora.

O szóstej rano siedziałam w łazience, a pod palcami obracałam mosiężną spinkę do włosów. Była jedyną rzeczą, którą zabrałam z domu poza dokumentami. Matka nosiła ją w dniu ślubu. Wsunęłam ją do kieszeni płaszcza i zaczęłam myśleć jak kobieta, którą Victor uważał za otępiałą lekami.

O ósmej Maria zapukała do pokoju.

— Elena, otwórz. Wiem, że tu jesteś.

Wpuściłam ją dopiero po sprawdzeniu korytarza. Miała mokre włosy, ręce drżały jej tak mocno, że rozlała kawę na mankiet.

— Victor powiedział, że uciekłaś po kłótni — wyszeptała. — Powiedział, że jesteś niestabilna.

— On wie o hotelu?

— Nie wiem. Śledził mnie od rana.

Wyjęłam teczkę z torby i położyłam ją na łóżku.

Maria przejrzała pierwszą stronę. Jej twarz stężała.

— To twój podpis?

— Tak.

— Ale ty nie podpisywałaś pełnomocnictwa na sprzedaż udziałów.

— Podpisywałam wszystko, co wskazywał palcem.

Maria zakryła usta dłonią.

— Hammond jest lekarzem z kliniki, w której pracuje mój znajomy — powiedziała po chwili. — Mogę sprawdzić dokumentację. Ale jeśli Victor ma ludzi w szpitalu, musimy założyć, że już wie.

Telefon znów zawibrował. Tym razem nie od Victora, lecz od Adriana.

„Nie przychodź głównym wejściem. Ciemnoniebieski magazyn przy nabrzeżu. Strażnik będzie miał mosiężną przypinkę”.

— Kim on jest? — spytała Maria.

— Człowiekiem, który chce zniszczyć Victora.

— To nie brzmi jak bezpieczny plan.

— Bezpieczny plan miałam w domu. Spał obok mnie.

O trzynastej trzydzieści wyszłyśmy tylnym wyjściem. Na rogu stał czarny samochód. Maria chciała się zatrzymać, ale ścisnęłam jej nadgarstek.

— Nie patrz w tamtą stronę.

— Elena, to może być ktoś od niego.

— Wiem.

W magazynie pachniało solą, mokrym drewnem i olejem maszynowym. Strażnik miał przy kołnierzu mosiężną przypinkę w kształcie kotwicy. Poprowadził nas między skrzyniami do biura na piętrze.

Adrian Keller stał przy mapie portu. Był wyższy, niż zapamiętałam ze zdjęć, i miał bliznę przy lewej brwi.

— Pani Moretti — powiedział. — Proszę zamknąć za sobą.

— Jeśli to pułapka, mój brat cię znajdzie — rzuciła Maria.

— Jeśli to pułapka, nie zdążyłaby pani wypowiedzieć tego zdania.

Położyłam teczkę na stole.

Adrian nie dotknął dokumentów. Najpierw spojrzał na mnie.

— Dlaczego mam pani wierzyć?

— Nie musi pan wierzyć mnie. Niech pan uwierzy podpisom, rachunkom i dacie śmierci zapisanej przy moim numerze rejestracyjnym.

Przeczytał kartkę. Szczęka mu stwardniała.

— Antonio Castellano od miesięcy próbuje przejąć trasy na północ. Victor potrzebuje pana firmy, żeby ukryć przepływ pieniędzy. Jeśli połączycie przedsiębiorstwa, nie będzie chodziło tylko o spadek.

— Wiem, że planują coś większego — odpowiedziałam. — Nie wiem jeszcze co.

Adrian wyjął z szuflady cienką kopertę.

— Mam człowieka w klinice Hammonda. Twierdzi, że wystawiano pani wyniki bez badań. Ale nie chce mówić publicznie.

— Dlaczego?

— Bo jego żona pracuje dla Antonia.

Maria pochyliła się nad stołem.

— Możemy go ochronić?

— Mogę przenieść go i jego rodzinę dziś wieczorem. Ale potrzebuję dowodu, że nie jest to tylko wojna między dwiema rodzinami.

Wtedy na dole rozległ się trzask metalu.

Strażnik krzyknął: „Kto tam?”.

Adrian zgasił światło. Chwycił mnie za ramię i pociągnął za regał.

Drzwi magazynu otworzyły się z hukiem. Usłyszałam męski głos.

— Szukamy Eleny Moretti.

Maria ścisnęła moją dłoń.

Adrian wskazał wąskie schody prowadzące na dach.

— Jeśli wyjdziemy tędy, zobaczą nas na nabrzeżu — szepnęłam.

— Jeśli zostaniemy, zobaczą nas tutaj.

Na dole rozległy się ciężkie kroki. Ktoś wszedł po schodach.

Adrian wyjął z kieszeni klucz i wsunął go w mały zamek ukryty pod blatem.

— Jest jeszcze jedna rzecz — powiedział. — Hammond nie jest jedynym lekarzem, który brał udział w tym planie.

Drzwi za nami zaczęły się otwierać…

CZĘŚĆ 3

Drzwi za nami otworzyły się, ale za nimi nie stał człowiek Antonia. W progu pojawił się niski mężczyzna w granatowym płaszczu, z twarzą białą jak papier.

— Nie strzelajcie — powiedział. — Nazywam się Samuel Price. Pracowałem w klinice Hammonda.

Adrian nie opuścił ręki.

— Skąd mam wiedzieć, że nie przyszedłeś nas wydać?

Samuel wyjął z kieszeni kartę pracownika i położył ją na blacie.

— Bo gdybym chciał was wydać, przyprowadziłbym ludzi, którzy czekają przy magazynie.

Z dołu dobiegł głos strażnika. Ktoś pytał o tylne wyjście.

— Mów — rozkazał Adrian.

Samuel spojrzał na mnie.

— Pani wyniki nigdy nie powstały z pani próbek. Hammond wpisywał je do systemu z gotowego wzoru. Zastrzyki przygotowywał sam.

— Po co? — spytała Maria.

— Żeby pani uwierzyła, że jest chora i ciężarna. Ale to nie wszystko.

Poczułam, jak paznokcie wbijają mi się w dłoń.

— Co jeszcze?

Samuel przełknął ślinę.

— Dwa tygodnie temu Hammond dostał od Victora nowe polecenie. Miał zmienić dawki na takie, które powodują zaburzenia pamięci, omdlenia i spowolnienie reakcji. Potem Victor chciał, żeby w dokumentacji znalazła się informacja o rzekomym zaburzeniu psychicznym.

Maria zakryła usta.

— Chciał ogłosić, że Elena nie może prowadzić firmy — wyszeptała.

— A potem odebrać jej wszystko — dodał Adrian.

Samuel wyjął z kieszeni mały notes.

— Mam podpisane zestawienia leków i nazwiska kurierów. Ale najważniejszy jest ten wpis.

Podał mi kartkę. Przy dacie widniał podpis Victora oraz dopisek: „Po piętnastym października nie będzie już potrzebowała świadków”.

W żołądku poczułam zimno.

— Dlaczego przyszedłeś dopiero teraz? — zapytałam.

Samuel spuścił wzrok.

— Bo moja córka zachorowała. Victor obiecał zapłacić za jej operację, jeśli będę milczał. Wczoraj dowiedziałem się, że przelew nigdy nie został wysłany.

Adrian podszedł do okna.

— Ludzie Antonia są na dole. Musimy wyjść natychmiast.

— Nie — powiedziałam. — Muszę wrócić do domu.

Maria chwyciła mnie za rękę.

— Oszalałaś?

— Victor uważa, że jestem przestraszona i sama. Jeśli zniknę, przyspieszy plan albo zaatakuje ciebie.

Adrian patrzył na mnie długo.

— Co chcesz zrobić?

— Podpisać testament.

Maria pokręciła głową.

— To właśnie chce od ciebie.

— Tak. Ale nie dostanie dokumentu, którego się spodziewa.

Tego samego wieczoru Adrian przewiózł nas do ukrytego mieszkania nad warsztatem okrętowym. Samuel przekazał skany dokumentów, a Maria zadzwoniła do zaufanej księgowej naszej firmy. Dowiedziałyśmy się, że Victor już zwołał nadzwyczajne posiedzenie rady na następny poranek.

O dziewiętnastej zadzwonił Victor.

Odebrałam przy włączonym głośniku.

— Elena, wróć do domu — powiedział miękko. — Jesteś chora. Maria namieszała ci w głowie.

— Skąd wiesz, z kim jestem?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Twój telefon zostawia ślady.

— A moje leki?

— Przestraszyłaś się. To normalne.

— Czy normalne jest też planowanie wypadku na Storrow Drive?

Oddech Victora zmienił rytm.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Wiesz doskonale.

— Jeśli nie wrócisz, Maria będzie następna — powiedział cicho.

Adrian zacisnął pięść. Maria pobladła.

Wtedy usłyszałam w tle znajomy dźwięk: trzy krótkie uderzenia srebrną łyżeczką o filiżankę. Victor robił tak zawsze, gdy chciał ukryć zniecierpliwienie.

— Przyjdź jutro na posiedzenie rady — powiedział. — Podpiszesz dokumenty, a potem porozmawiamy.

Rozłączył się.

Na stole leżała wiadomość od księgowej. Przy załączniku widniała informacja o przelewie wykonanym tej samej nocy: ogromna kwota trafiła z konta Moretti Shipping do fundacji należącej do Antonia.

Podpis pod przelewem należał do mnie.

Nie pamiętałam, żebym go składała.

Adrian wpatrywał się w ekran.

— Jeśli rada zobaczy ten dokument, uzna, że już wyprowadziłaś pieniądze.

A wtedy zrozumiałam, że Victor nie zamierzał czekać do dwudziestego dziewiątego października. Jego plan właśnie się zmienił…