CZĘŚĆ 4 — Mąż skazał mnie na śmierć dla rodzinnej firmy, lecz gdy usłyszałam jego plan, jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Jego plan właśnie się zmienił. Zamiast czekać na mój wypadek, chciał najpierw przedstawić mnie jako kobietę, która okradła własną firmę.

O szóstej rano Adrian postawił przede mną kubek gorzkiej kawy. Na jego brzegu została cienka smuga soli, bo przygotował ją w pośpiechu przy warsztatowym zlewie.

— Nie musisz iść na posiedzenie — powiedział.

— Muszę.

— Możesz zginąć.

— Jeśli nie pójdę, Victor będzie miał wszystko oprócz mojego ciała. Wystarczy mu mój podpis.

Maria siedziała przy stole z plikiem wydruków.

— Przelew jest fałszywy — powiedziała. — Księgowa znalazła różnicę w godzinie autoryzacji. Dokument wystawiono z komputera Victora, nie z mojego.

— To nie wystarczy — odpowiedział Adrian. — Rada uwierzy w to, co zobaczy jako pierwsze.

Samuel stał przy kaloryferze i ściskał czapkę.

— Ja pójdę z wami.

— Victor wie, że pracowałeś w klinice — powiedziałam.

— Właśnie dlatego powinienem stanąć przed nim.

O ósmej trzydzieści wjechaliśmy do siedziby Moretti Shipping. Budynek pachniał mokrymi płaszczami, kawą i drewnem wypolerowanym tak dokładnie, że odbijało światło lamp.

Przed salą rady czekał Victor.

Miał na sobie granatowy garnitur i zegarek, który podarowałam mu po pierwszej rocznicy ślubu. W dłoni trzymał teczkę z moim nazwiskiem.

— Elena — powiedział. — Wróciłaś do domu.

— To nie jest mój dom.

Jego uśmiech drgnął.

— Jesteś zmęczona. Pójdziemy do gabinetu i porozmawiamy bez świadków.

— Właśnie świadków potrzebuję najbardziej.

Maria stanęła obok mnie. Adrian za nami. Samuel został przy windzie, blady, lecz wyprostowany.

Victor spojrzał na niego i zrozumiał.

— Ty niewdzięczny szczurze.

Samuel zacisnął palce na czapce.

— Pańska żona nie była chora.

— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.

— Mam kopie dokumentów z kliniki.

Victor zwrócił się do mnie.

— Widzisz, co zrobiłaś? Zatrudniłaś człowieka, który fałszował twoje wyniki, a teraz próbuje zrzucić winę na mnie.

— To ty podpisałeś zestawienia leków.

— Nie.

— To twój przelew trafił do fundacji Antonia.

— Nie.

— To ty wpisałeś datę mojego wypadku.

Po raz pierwszy jego twarz straciła kolor. Nie dlatego, że usłyszał dowody. Dlatego, że wiedział, iż nie powinnam znać daty.

Drzwi sali otworzyły się. Przewodniczący rady, Arthur Bell, spojrzał na nas znad okularów.

— Panie Moretti, zaczynamy.

Victor wszedł pierwszy.

Usiadłam po przeciwnej stronie stołu. Na blacie leżały moje dokumenty, a obok nich mała metalowa tacka z filiżankami. Jedna łyżeczka uderzyła o porcelanę.

Trzy razy.

Ten sam dźwięk, który usłyszałam przez telefon.

Victor zobaczył, że go rozpoznałam.

— Pani Moretti — powiedział Arthur — otrzymaliśmy informację, że z pani konta zatwierdzono przelew o wartości sześciu milionów dolarów.

— Nie zatwierdziłam go.

Victor otworzył teczkę.

— Moja żona od tygodni nie jest w stanie podejmować decyzji. Z powodu leków i silnego stresu może nie pamiętać własnych działań.

— Nie jestem twoją żoną przy tym stole — odpowiedziałam. — Jestem właścicielką większości udziałów.

Maria podała Arthurowi wydruk.

— Godzina podpisu nie zgadza się z rejestrem urządzenia Eleny. W chwili rzekomej autoryzacji przebywała w hotelu i jej telefon był wyłączony.

Victor odsunął kartkę.

— To można spreparować.

Adrian położył na stole raport bankowy.

— Ale tego nie spreparuje pan tak łatwo. Przelew zatwierdzono z terminala w gabinecie pana Morettiego. Kamera korytarza pokazuje, że nikt poza panem nie wszedł tam przez czterdzieści minut.

— Nie macie nagrania z gabinetu — syknął Victor.

— Nie potrzebujemy go — powiedziałam. — Wystarczy zapis dostępu do terminala.

Victor zacisnął dłonie.

Samuel podszedł do stołu.

— Mogę wyjaśnić pozostałą część.

Arthur spojrzał na niego.

— Kim pan jest?

— Byłym pracownikiem kliniki Stevena Hammonda. Przygotowywałem fiolki podawane pani Moretti. Nie zawierały leku na ciążę, bo żadnej ciąży nie było. Zawierały środki wywołujące nudności, senność i zaburzenia pamięci.

W sali zrobiło się tak cicho, że usłyszałam mechanizm zegara na ścianie.

Victor wstał.

— To kłamstwo.

— Mam podpisy — odpowiedział Samuel. — I wiadomości z poleceniami.

— Zostałeś przekupiony przez Kellera.

— Moja córka umierała, a pan obiecał zapłacić za jej operację. Nie zapłacił pan ani centa.

Victor odwrócił się do mnie.

— Elena, odejdź ze mną. Wiesz, że cię kocham.

Te słowa zabolały bardziej, niż powinny. Nie dlatego, że w nie wierzyłam. Dlatego, że kiedyś były dla mnie schronieniem.

Wyjęłam z kieszeni mosiężną spinkę matki i położyłam ją na stole.

— Powiedziałeś mi, że po śmierci rodziców nie będę musiała już niczego dźwigać sama.

Victor patrzył na spinkę.

— Chciałem ci pomóc.

— Nie. Chciałeś, żebym przestała sprawdzać, co podpisuję.

— Wszystko robiłem dla firmy.

— Nie. Robiłeś to dla siebie.

Arthur przewertował dokumenty.

— Zwołuję głosowanie w sprawie natychmiastowego odsunięcia Victora Morettiego od zarządzania.

Victor roześmiał się krótko.

— Nie możecie mnie usunąć. Mam pełnomocnictwa.

— Nie masz — powiedziałam.

Wyjęłam ostatnią kartkę z teczki.

Był to dokument, który znalazłam w gabinecie Victora, lecz nie pokazałam nikomu wcześniej. Podpisałam go po cichu poprzedniego wieczoru, przy pomocy prawniczki Adriana. Odwoływał wszystkie pełnomocnictwa udzielone od dnia mojego ślubu i przekazywał tymczasowe zarządzanie firmą niezależnemu zarządowi.

Victor przeczytał pierwszą stronę. Potem drugą.

— Nie mogłaś tego podpisać.

— Dlaczego?

— Bo nie rozumiałaś dokumentów.

— Rozumiałam wystarczająco dużo, żeby poprosić o wyjaśnienie każdego zdania.

Przewodniczący rady wziął kartkę i długo sprawdzał podpis.

— Dokument jest ważny.

Victor cofnął się od stołu.

— Antonio nie pozwoli wam tego zrobić.

— Antonio właśnie pozwolił — powiedział Adrian.

Na ekranie telefonu pokazał wiadomość od głównego udziałowca Castellano. Antonio wycofywał się z planu po tym, jak bank zamroził jego rachunki na podstawie dokumentów dotyczących przelewów. Nie chciał tonąć razem z Victorem.

To był zwrot, którego nikt się nie spodziewał. Nawet ja.

Victor spojrzał na mnie, jakby dopiero teraz zrozumiał, że utracił nie tylko firmę, lecz także ludzi, których uważał za własność.

— Co ze mną zrobisz? — zapytał.

Nie odpowiedziałam od razu.

Nie chciałam zemsty. Chciałam, żeby każde jego kłamstwo musiało przejść przez światło dzienne.

— Twoje dokumenty trafią do prokuratury wraz z zeznaniami Samuela — powiedziałam. — Firma pokryje operację jego córki. Ty nie będziesz już miał dostępu do żadnego konta ani samochodu należącego do Moretti Shipping.

Victor rozejrzał się po sali.

— Elena, proszę.

— Nie mów mojego imienia tak, jakby nadal było twoim hasłem dostępu.

Maria podeszła do Samuela i ścisnęła jego ramię.

— Operacja odbędzie się jutro — powiedziała. — Znalazłam klinikę, która przyjmie dziewczynkę.

Samuel zamknął oczy. Łzy spłynęły mu po policzkach, lecz nie puścił czapki.

Tego samego popołudnia pojechałam do gabinetu Victora po resztę rzeczy. Nie zabrałam sukienek, biżuterii ani fotografii ze ślubu. Wzięłam tylko dokumenty rodziców i małe pudełko, w którym trzymałam białe kocyki kupione dla dziecka, którego nigdy nie było.

Na dnie szuflady znalazłam jeszcze jedną kartkę. Victor zapisał na niej zdanie, które miał powiedzieć dziennikarzom po mojej śmierci: „Elena była delikatna, zagubiona i bardzo pragnęła zostać matką”.

Podarłam kartkę na cztery części.

Nie wyrzuciłam ich do kosza. Włożyłam je do koperty z dokumentami sprawy.

Wieczorem Samuel zadzwonił z kliniki. Operacja jego córki została zaplanowana, a lekarze przyjęli pieniądze z funduszu awaryjnego firmy.

— Pani Moretti — powiedział — nie wiem, jak pani dziękować.

— Proszę tylko powiedzieć córce, że jej ojciec wybrał prawdę, kiedy było już bardzo trudno.

Następnego dnia Victor próbował jeszcze raz skontaktować się ze mną przez wspólnika. Odesłałam mu tylko podpisane odwołanie pełnomocnictw.

Nie potrzebował ode mnie kolejnych słów.

Tydzień później rada wybrała mnie na tymczasową przewodniczącą Moretti Shipping. Nie czułam triumfu. Czułam ciężar, który po raz pierwszy należał do mnie naprawdę.

W gabinecie zostawiłam pustą ramkę po naszym ślubnym zdjęciu. Nie chciałam jej zdejmować. Chciałam pamiętać, jak łatwo można pomylić czułość z kontrolą.

Na biurku położyłam mosiężną spinkę matki.

Kiedy podpisywałam pierwszy dokument jako przewodnicząca, za oknem znów zaczął padać deszcz. Tym razem nie sprawdzałam, czy ktoś zmienił ustawienia samochodu. Sprawdzałam każdą linijkę sama.

A pod dokumentem dotyczącym operacji córki Samuela dopisałam własnoręcznie jedno zdanie:

„Żadna rodzina nie będzie już ceną za cudzą władzę.”