CZĘŚĆ 4 — Po powrocie z misji znalazłam łańcuch na bramie domu ojca, a moja ciotka uśmiechnęła się, jakby wygrała

CZĘŚĆ 4

— Kto próbował? — zapytałam.

Miller odwrócił telefon w moją stronę.

Na ekranie widniało potwierdzenie z urzędu nieruchomości. Wniosek złożono godzinę wcześniej. Podpisano go nazwiskiem Gabrieli Ross, choć podpis wyglądał jak krzywa kopia mojego nazwiska.

Evelyn spojrzała na dokument i gwałtownie usiadła.

— Derek — powiedziała.

Mój kuzyn pobladł.

— To nie ja.

— Powiedziałeś, że wszystko załatwiłeś — syknęła.

— Załatwiłem dom. Warsztat miał być twój.

To zdanie wyrwało się z niego jak kamień z pękniętej ściany.

Sędzia Harrison natychmiast przerwał posiedzenie i nakazał urzędnikowi zabezpieczyć wszystkie dokumenty dotyczące warsztatu. Nie było krzyków ani widowiskowego wyprowadzania kogokolwiek z sali. Były za to podpisy, pieczęcie i twarz Evelyn, która nagle zrozumiała, że jej syn właśnie powiedział więcej, niż powinien.

Martha siedziała przy ławie świadka z dłońmi splecionymi na kolanach.

— To on przyszedł do mnie po pogrzebie — powiedziała cicho. — Derek. Powiedział, że jeśli nie podpiszę potwierdzenia, stracę pracę u firmy jego matki.

Derek odwrócił się ku niej.

— Nie chciałem cię skrzywdzić.

— Chciałeś, żebym się bała — odpowiedziała.

Wiedziałam, że powinnam czuć satysfakcję. Zamiast tego poczułam ciężar pod żebrami. Derek był chłopcem, który kiedyś pomagał ojcu przy naprawie ogrodzenia. Pamiętałam jego śmiech, kiedy obaj przewrócili się do trawy z deską między nimi.

Człowiek, który siedział dziś przy stole, nie był już tamtym chłopcem.

Sędzia spojrzał na mnie.

— Pani Ross, dokumenty wskazują, że dom nie miał zostać przejęty przez panią Evelyn Ross. Czy zna pani treść listu ojca?

Przeczytałam go jeszcze raz. Papier pachniał cedrem, dokładnie tak jak szuflada w gabinecie.

Ojciec napisał, że Evelyn otrzymała już zwrot pieniędzy, ale mimo to próbowała przejąć jego warsztat. Bał się, że po jego śmierci zacznie naciskać na Dereka, który miał problemy z hazardem i długi. Nie chciał zostawić kuzyna bez pomocy, ale nie zamierzał nagradzać oszustwa.

Dom miał być tymczasowym zabezpieczeniem dla Dereka, pod warunkiem że podejmie leczenie i sprzeda udział w warsztacie, aby spłacić własne zobowiązania. Zarządcą tego zabezpieczenia wyznaczył mnie.

Nie chodziło więc o to, żebym dostała dom.

Chodziło o to, żebym zdecydowała, co zrobić z człowiekiem, którego ojciec próbował jeszcze uratować.

— Dlaczego mi o tym nie powiedział? — zapytałam.

Martha spuściła wzrok.

— Bo chciał, żebyś wróciła do niego jako córka, nie jako osoba rozwiązująca jego ostatnie problemy.

To zabolało bardziej niż kłamstwa Evelyn.

Sędzia przejrzał dokumenty i zarządził uchylenie wcześniejszego przejęcia domu. Oryginał pokwitowania z banku miał trafić do akt. Fałszywe podpisy oraz próba sprzedaży warsztatu zostały przekazane do dalszego postępowania, ale ja nie czekałam, aż ktoś nazwie to za mnie.

— Nie chcę, żeby Evelyn dostała cokolwiek z majątku ojca — powiedziałam. — Ale nie chcę też, żeby Derek trafił na bruk.

Derek podniósł na mnie oczy.

— Po tym wszystkim jeszcze chcesz mi pomóc?

— Nie myl pomocy z nagrodą. Dostaniesz czas i warunki, które zapisał ojciec. Nie dostaniesz kontroli nad jego warsztatem.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy podpiszesz własne konsekwencje.

Evelyn prychnęła.

— Jesteś dokładnie taka jak on. Zawsze musisz być lepsza od wszystkich.

— Nie. Po prostu czytam to, co podpisuję.

Po rozprawie wyszłam przed budynek z Marthą i panem Hendersonem. Powietrze było gorące, a na chodniku leżały drobne kawałki czerwonej taśmy, którą zdjęto z akt domu.

Henderson podał mi klucz z cyfrą siedem.

— Twój ojciec prosił mnie, żebym zachował go, jeśli kiedyś wydarzy się coś dziwnego — powiedział. — Nie wiedziałem, co miał na myśli.

— Wiedział.

— Chyba tak.

Wieczorem pojechałam do warsztatu. Brama była uchylona, a wewnątrz pachniało olejem, kurzem i drewnem. Na ścianie wisiał kalendarz z ostatnim zaznaczonym przez ojca dniem. Pod nim stał stół kreślarski, którego nigdy nie pozwalał nikomu wyrzucić.

Derek czekał przy biurku. Nie miał już kubka kawy ani tej pewności siebie, z którą stał w drzwiach domu.

— Matka zabrała wszystkie pieniądze — powiedział.

— Wiem.

— Myślałem, że jeśli przejmie dom i warsztat, spłacę długi. Potem miałem jej wszystko oddać.

— A fałszywy podpis?

Przełknął ślinę.

— Bałem się, że odmówisz.

— Powinieneś był się bać tego, co robisz.

Usiadłam naprzeciwko niego. Między nami leżał list ojca, zagięty w miejscu, gdzie papier zaczynał się rozwarstwiać.

— Dostaniesz trzydzieści dni na przedstawienie planu spłaty i rozpoczęcie leczenia — powiedziałam. — Warsztat będzie prowadzony przez zarządcę, dopóki nie udowodnisz, że potrafisz tam pracować bez kradzieży i kłamstw.

— A ty?

— Ja będę właścicielką domu i powierniczką majątku. Nie będę twoją matką.

Derek spuścił głowę.

— Ojciec naprawdę chciał mnie uratować?

— Tak.

— A ty mnie nie nienawidzisz?

Pomyślałam o łańcuchu na bramie, o czerwonych tablicach i o tym, jak Evelyn powiedziała, że bawiłam się w żołnierza. Pomyślałam o ojcu siedzącym na ganku i o pustym krześle obok niego.

— Nienawidziłam tego, co zrobiłeś — odpowiedziałam. — To nie jest to samo.

Następnego ranka Evelyn przyniosła do sądu oświadczenie, w którym zrzekła się wszelkich roszczeń do domu w zamian za zachowanie udziału w warsztacie. Sędzia odrzucił jej propozycję, ponieważ udział został już przekazany do zarządu majątku. Nie straciła wszystkiego, ale straciła dokładnie to, po co założyła łańcuch: możliwość decydowania o cudzym dorobku.

Kiedy wróciłam do domu ojca, nie weszłam od razu do gabinetu. Najpierw zdjęłam z bramy ostatnią czerwoną tablicę. Śruba była tak mocno przykręcona, że musiałam użyć dwóch rąk.

W środku na stole leżał rachunek za taksówkę, który trzymałam w dłoni tamtego pierwszego dnia. Wygładziłam go i wsunęłam do szuflady obok listu.

Nie jako pamiątkę po upokorzeniu.

Jako dowód chwili, w której przestałam prosić o wejście do własnego życia.

Tydzień później Martha przyniosła mi z banku oryginał potwierdzenia zwrotu pieniędzy. Pan Henderson naprawił skrzynkę na listy. Derek pojawił się w warsztacie punktualnie o siódmej i po raz pierwszy nie próbował podpisać niczego za plecami innych.

Nie wiedziałam, czy wytrzyma.

Ale tego dnia, kiedy układałam dokumenty w gabinecie, usłyszałam zza okna odgłos piły i głos Dereka:

— Nie, tego nie sprzedajemy. To należało do wuja Roberta.

Wyszłam na ganek. Na stole warsztatu leżała stara drewniana miara ojca, cała poplamiona olejem. Derek trzymał ją ostrożnie, jakby dopiero uczył się, że nie wszystko ma cenę.

Spojrzał w moją stronę.

— Gabriela, gdzie odłożyć rzeczy ojca?

Popatrzyłam na miarę, potem na jego dłonie.

— Tam, gdzie będziecie musieli pamiętać, czyj dom naprawdę naprawiacie.