Wyrzucono mnie z mieszkania o północy, a kiedy pojawił się nieznajomy, mój narzeczony nagle przestał się uśmiechać

O północy mój narzeczony powiedział, że do rana mam zniknąć z jego mieszkania, bo kocha inną kobietę.

Stałam przy stole nakrytym do kolacji i patrzyłam na talerz z wystygłym kurczakiem. Obok leżały dwie serwetki złożone w łabędzie, bo tego wieczoru miałam nadzieję, że Wadim wreszcie powie, kiedy pójdziemy do urzędu stanu cywilnego. Zamiast tego zdjął zegarek, położył go obok solniczki i wypowiedział słowa, które rozbiły mi całe życie.

— Do rana poczekam — powiedział. — Potem nie chcę cię tu już widzieć. Kocham inną.

— Inną? — powtórzyłam.

— Nie udawaj, że nie rozumiesz.

— Ale… od kiedy?

Wadim wzruszył ramionami. Tak, jakby mówił o pogodzie.

— To nie ma znaczenia. Spakuj się.

Przez rok i trzy miesiące mieszkałam w jego trzypokojowym mieszkaniu. Wspólnie wybieraliśmy zasłony, planowaliśmy ślub i kłóciliśmy się o to, czy w przedpokoju powinno stać lustro w drewnianej ramie. Jeszcze rano Wadim pocałował mnie w skroń i zapytał, czy kupiłam kawę.

A teraz stał przy lodówce i czekał, aż zniknę.

Nie płakałam. W najgorszych chwilach łzy jakby nie potrafiły znaleźć drogi do oczu. Widziałam tylko drobinkę pieprzu przy jego mankiecie i myślałam, że właśnie tę drobinkę zapamiętam do końca życia.

— Możesz powiedzieć chociaż, kim ona jest? — spytałam.

— Nie muszę ci niczego tłumaczyć.

— Miałeś zamiar się ze mną ożenić.

— Miałem zamiar. To było wcześniej.

Weszłam do sypialni i wyciągnęłam walizkę spod łóżka. Koła zaskrzypiały na panelach. Wrzucałam ubrania bez składania, trzęsącymi się rękami, a w głowie rozpaczliwie czekałam na cud. Liczyłam, że Wadim podejdzie, obejmie mnie i powie, że to głupi żart.

Nie podszedł.

O pierwszej w nocy zeszłam po schodach z jedną walizką i płócienną torbą, w której miałam dokumenty, ładowarkę i czerwony notes z naszymi planami ślubnymi. Lipcowe powietrze było ciepłe, lecz ja drżałam tak mocno, że metalowy uchwyt wbijał mi się w dłoń.

Usiadłam na ławce przed sąsiednią kamienicą.

— Wszystko w porządku? — zapytał mężczyzna, który zatrzymał się kilka kroków dalej.

Wyglądał jak bezdomny. Miał mokre włosy, obdarte buty i rybacką torbę pachnącą mułem oraz dymem. W ręku trzymał pęk kluczy.

— Nie — odpowiedziałam. — Ale proszę iść.

— Mogę iść. Tylko dokąd pani pójdzie?

To pytanie przełamało coś we mnie. Zaczęłam płakać tak gwałtownie, że aż zabrakło mi powietrza. Opowiedziałam mu wszystko, choć nie znałam nawet jego imienia.

— Mam wolny pokój — powiedział po chwili. — Mieszkanie jest duże. Może pani przenocować.

— A potem wywiezie mnie pan do lasu?

Kącik jego ust drgnął.

— Gdybym miał takie zamiary, nie pytałbym o zgodę przy kamerze.

Spojrzałam na obiektyw nad wejściem. Miał rację. A ja naprawdę nie miałam dokąd pójść.

— Jak pan się nazywa?

— Maksym.

— Dobrze, Maksymie. Pójdę.

Poprowadził mnie do tej samej kamienicy. Dopiero na klatce zapalił światło i zobaczyłam, że pod brudną kurtką ma białą koszulę, a na palcu ciężki srebrny pierścień z wygrawerowaną kotwicą. Otworzył drzwi na trzecim piętrze.

W środku nie było kartonowego pudła ani pustej piwnicy. Było jasne mieszkanie, regały z książkami i ogromny zegar stojący, który wybijał drugą.

— Proszę wejść — powiedział. — Ten pokój jest pani.

Rano odwiózł mnie do pracy drogim samochodem, a ja po raz pierwszy pomyślałam, że może życie jeszcze się nie skończyło.

Nie wiedziałam tylko, że Wadim już wtedy stał pod moim biurem i obserwował, kto wysiada z auta Maksyma. A kiedy Maksym zobaczył jego twarz, zbladł i powiedział jedno zdanie:

— Lidio, musimy sprawdzić, dlaczego on tak bardzo chce, żebyś opuściła tamto mieszkanie…

CZĘŚĆ 2

— …bo Wadim nie zrobił tego z powodu żadnej kobiety — dokończył Maksym, zamykając drzwi samochodu.

Była dziewiąta rano. Przed biurem ludzie pędzili z kubkami kawy, tramwaj dzwonił na skrzyżowaniu, a ja stałam z ręką na pasku torby i próbowałam zrozumieć, co właściwie usłyszałam.

— Skąd pan zna Wadima?

Maksym nie odpowiedział od razu. Przez szybę widziałam jego odbicie: twarz miał spokojną, lecz palce zaciskał na kierownicy tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— Nie znam go dobrze. Znam jego nazwisko.

— To nie to samo.

— Wiem.

— I dlaczego mam panu wierzyć?

Spojrzał na mnie.

— Nie musi pani. Ale proszę dziś nie wracać do jego mieszkania sama.

— Nie zamierzałam.

— On będzie chciał, żeby pani wróciła.

Roześmiałam się krótko, bez radości.

— Wyrzucił mnie w środku nocy, bo kocha inną. Raczej nie będzie mnie błagał o powrót.

— Jeśli powiem pani, że wczoraj wieczorem ktoś otworzył szufladę z pani dokumentami, zmieni pani zdanie?

Zamarłam.

W południe zadzwoniła Lenka. Spotkałyśmy się w małej kawiarni za rogiem, przy stoliku obok okna zaparowanego od deszczu.

— Ty naprawdę mieszkasz u obcego mężczyzny? — spytała, ściskając filiżankę.

— Tymczasowo.

— Lidio, to brzmi jak początek kryminału.

— Wczoraj Wadim wyrzucił mnie z domu.

— I ty tak po prostu poszłaś za nieznajomym?

— Nie miałam wyboru.

Lenka pochyliła się nade mną.

— A jeśli on jest gorszy od Wadima?

— Wtedy będę miała dwóch problemów zamiast jednego.

Nie powiedziałam jej, że Maksym rano odwiózł mnie do pracy i zostawił na siedzeniu kopertę z adresem kancelarii notarialnej. Nie powiedziałam też, że kiedy zapytałam, po co mam tam iść, odpowiedział: „Bo ktoś próbował podpisać coś za panią”.

Po pracy pojechaliśmy tam razem. Kancelaria mieściła się nad apteką, a na korytarzu pachniało woskiem do podłogi. Starsza kobieta w okularach spojrzała na mnie i natychmiast spuściła wzrok.

— Czy to pani podpis? — spytała, podając mi kopię dokumentu.

Na kartce widniało moje nazwisko.

Podpis wyglądał prawie jak mój, lecz litera „L” była zbyt szeroka.

— Nie — powiedziałam.

Kobieta przełknęła ślinę.

— Dokument przyniósł mężczyzna, który twierdził, że jest pani narzeczonym. Chciał uzyskać odpis pełnomocnictwa.

— Do czego?

— Do sprzedaży nieruchomości.

Zrobiło mi się zimno.

— Jakiej nieruchomości?

Maksym położył dłoń na stole, tuż obok mojej. Nie dotknął mnie, ale ten gest wystarczył, żebym nie osunęła się na krześle.

— Pani babcia zostawiła pani dom pod Otwockiem — powiedział.

— Dom został sprzedany trzy lata temu.

— Nie został. Przynajmniej nie zgodnie z prawem.

W drodze powrotnej milczeliśmy. Przy rondzie zauważyłam czarne auto Wadima. Jechało za nami przez kilka ulic.

— On nas śledzi — powiedziałam.

— Wiem.

— Dlaczego nie skręcimy do znajomych?

— Bo chcę, żeby zobaczył, dokąd pani jedzie.

— To nierozsądne.

— Nie. To przynęta.

Wieczorem Wadim czekał przed kamienicą. Miał bukiet białych róż i minę człowieka, który właśnie przypomniał sobie, że popełnił pomyłkę.

— Lidia, porozmawiajmy — powiedział.

— Wczoraj nie chciałeś rozmawiać.

— Byłem zdenerwowany.

— Kochałeś inną.

— To nie jest takie proste.

Maksym stanął obok mnie.

— Rzeczywiście. Zwłaszcza gdy ktoś fałszuje podpisy.

Bukiet w ręce Wadima zadrżał.

— Kim pan jest?

— Człowiekiem, który zna prawdziwe nazwisko pani wspólnika.

Wadim spojrzał na mnie, a potem na drzwi kamienicy. Z jego twarzy zniknęła cała udawana skrucha.

— Lidio, jeśli wejdziesz do tego mieszkania, dowiesz się, że Maksym nie znalazł cię przypadkiem.

— Co to znaczy?

— Spytaj go, dlaczego od miesięcy szuka właśnie ciebie.

Maksym odwrócił głowę.

I wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że może człowiek, który uratował mnie na ławce, od początku wiedział o mnie znacznie więcej, niż chciał powiedzieć…

CZĘŚĆ 3

— To prawda? — zapytałam, gdy tylko zamknęły się drzwi mieszkania.

Była dziewiąta wieczorem. Na stole paliła się lampa z mosiężnym kloszem, a jej światło wydobywało z twarzy Maksyma zmęczenie, którego wcześniej nie zauważałam.

— Szukałem osoby, którą Wadim próbował wykorzystać — odpowiedział.

— Czyli mnie.

— Tak.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

— Wiedziałeś, kim jestem, kiedy usiadłam na ławce?

— Nie. Poznałem cię dopiero wtedy.

— A potem?

Maksym wyjął z szuflady teczkę. Nie była szara ani nowa; miała granatową okładkę popękaną na grzbiecie. Położył ją przede mną.

— Rok temu moja siostra kupiła od Wadima udział w firmie remontowej. Zapłaciła mu wszystkie oszczędności. Firma nie istniała. Zostały tylko fałszywe umowy i ludzie, którzy bali się mówić.

— Co ja mam z tym wspólnego?

— Wadim dowiedział się, że odziedziczyłaś dom po babci. W dokumentach znalazł informację o twoim koncie powierniczym. Zaczął się z tobą spotykać, bo chciał zdobyć pełnomocnictwo.

— Nie.

— Posłuchaj do końca.

W tym momencie zadzwonił dzwonek. Na korytarzu stała notariuszka z kancelarii oraz niska kobieta w beżowym płaszczu. Rozpoznałam ją z kuchni Wadima. Pracowała tam jako sprzątaczka.

— To pani Tamara — powiedziała notariuszka. — Przyszła, bo nie chciała już milczeć.

Tamara ściskała w dłoni plastikową reklamówkę.

— Widziałam go — powiedziała. — Widziałam, jak przyniósł dokumenty i jak ćwiczył pani podpis przy stole.

Wadim wszedł za nimi. Musiał iść za nami aż pod kamienicę, lecz teraz nie wyglądał już na zaskoczonego.

— To absurd — rzucił. — Ta kobieta jest mściwa.

Tamara wyjęła z torby mały notes.

— Zapisywałam daty. Bo bałam się, że któregoś dnia powie, że zwariowałam.

Podała notes notariuszce.

— Dwudziesty drugi maja. Przyniósł mapę domu. Trzeci czerwca. Kazał podpisać narzeczonej pustą kartkę. Dziewiętnasty czerwca. Powiedział, że jak dziewczyna nie podpisze, wyrzuci ją z mieszkania.

Wadim pobladł.

— Nie możesz mieć pewności.

— Mam. I mam jeszcze rachunki za kopie dokumentów, które kazałeś przygotować.

Maksym otworzył teczkę. W środku znajdowała się umowa sprzedaży domu mojej babci, pełnomocnictwo oraz przelew na konto firmy zarejestrowanej na człowieka, którego nigdy nie znałam.

— To konto należy do twojego wspólnika — powiedział Maksym. — A „inna kobieta” to jego narzeczona. Wczoraj miała odebrać klucze do domu, kiedy ty już nie byłabyś właścicielką.

Patrzyłam na Wadima.

— Wyrzuciłeś mnie, żebyś mógł zabrać mi dokumenty?

— Chciałem cię tylko przestraszyć.

— Powiedziałeś, że mnie kochasz.

— Kochałem to, co mogłaś mi dać.

To zdanie było gorsze od wszystkiego.

Notariuszka odsunęła od niego dokumenty.

— Ta transakcja zostaje wstrzymana. Wszystkie kopie przekazano do odpowiednich organów.

Wadim ruszył w stronę teczki, ale Maksym zastąpił mu drogę.

— Ani kroku.

— Ty też nie jesteś święty — syknął Wadim. — Wziąłeś ją pod dach, bo chciałeś wykorzystać sprawę mojej siostry.

— Wziąłem ją pod dach, bo siedziała sama w nocy i myślała, że nie ma już po co żyć.

Przez chwilę nikt się nie odezwał.

Potem mój telefon zadzwonił.

Numer był nieznany. Odebrałam.

— Czy pani Lidia Krawiec? — zapytał męski głos. — Dzwonię ze szpitala w Otwocku. Musi pani przyjechać natychmiast. W archiwum znaleźliśmy dokument dotyczący pani babci. Jest na nim nazwisko, którego nikt wcześniej nie brał pod uwagę.

Spojrzałam na Maksyma. Jego twarz zmieniła się nagle.

— Jakie nazwisko? — spytałam.

Głos po drugiej stronie wymówił je cicho.

A Maksym upuścił teczkę na podłogę…