CZĘŚĆ 4 — Wyrzucono mnie z mieszkania o północy, a kiedy pojawił się nieznajomy, mój narzeczony nagle przestał się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

— Maksym Radecki — powtórzyłam, patrząc na niego. — Powiedzieli, że w aktach mojej babci jest twoje nazwisko.

Przez kilka sekund słychać było tylko tykanie stojącego zegara. Wahadło przesuwało się z lewej strony na prawą, jakby odmierzało czas do czegoś, czego nikt z nas nie chciał usłyszeć.

Maksym podniósł teczkę.

— Jedźmy do szpitala.

— Najpierw mi wyjaśnisz.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj. Wczoraj nie znałam twojego imienia. Dziś dowiaduję się, że pojawiasz się w dokumentach mojej rodziny. Nie zrobię kolejnego kroku, dopóki nie powiesz mi prawdy.

Wadim roześmiał się nerwowo.

— Widzisz? Mówiłem ci, że on nie znalazł cię przypadkiem.

— Zamknij się — powiedział Maksym.

— Co? Teraz już nie będziesz udawał wybawcy?

Maksym podszedł do regału i wyjął cienką, oprawioną fotografię. Było na niej troje ludzi stojących przed drewnianym domem. Jedną osobą była moja babcia. Drugą rozpoznałam od razu — to była moja matka, młodsza o trzydzieści lat.

Trzeci mężczyzna miał ten sam srebrny pierścień z kotwicą.

— To mój ojciec — powiedział Maksym. — Pracował z twoją babcią w spółdzielni budowlanej. Kiedy twoja matka urodziła dziecko, wszyscy myśleli, że ojcem jest człowiek, którego poślubiła. Ale twoja babcia wiedziała, że to nieprawda.

— Chcesz powiedzieć, że…

— Nie wiem, czy jestem twoim biologicznym ojcem. Nigdy nie robiłem badań. Twój ojciec zmarł, kiedy byłem za granicą, a twoja matka nie chciała ze mną rozmawiać.

Wadim spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Cały ten czas wiedziałeś, że może być jej ojcem?

— Podejrzewałem. Dlatego, gdy zobaczyłem twoje nazwisko na dokumentach firmy, zacząłem sprawdzać, co planujesz.

— A jednak ją okłamałeś.

— Nie powiedziałem wszystkiego. To nie to samo.

— Dla mnie tak — odpowiedziałam.

W szpitalnym archiwum pachniało papierem, kurzem i środkiem dezynfekującym. Była prawie północ, gdy pielęgniarz zaprowadził nas do małego pokoju z metalową szafą. Na stole leżała koperta z pieczęcią archiwum.

W środku znajdowała się kartka napisana ręką mojej babci.

„Jeśli Lidia kiedykolwiek będzie musiała bronić swojego nazwiska, niech wie, że Maksym Radecki zna prawdę o jej pochodzeniu. Niech jednak najpierw udowodni, że potrafi być dla niej człowiekiem, a nie tylko świadkiem dawnej historii”.

Pod spodem widniał podpis i data sprzed dwudziestu siedmiu lat.

Przeczytałam ten list dwa razy.

— Babcia wiedziała, że możesz mnie znaleźć.

— Tak.

— I zostawiła ci zadanie?

— Nie. Zostawiła mi ostrzeżenie.

— A ty mimo wszystko mnie przyjąłeś.

Maksym spojrzał na mnie długo.

— Przyjąłem cię, bo zobaczyłem człowieka, którego ktoś wyrzucił z domu. Dopiero później zacząłem myśleć o reszcie.

To nie była piękna odpowiedź. Dlatego jej uwierzyłam.

Następnego dnia Wadim nie przyszedł do pracy ani do mieszkania Maksyma. Próbował jednak sprzedać dom przez pośrednika, który nie wiedział o fałszerstwie. Notariuszka zdążyła zablokować dokumenty, a Tamara przekazała swój notes i zeznania. Siostra Maksyma odzyskała część pieniędzy nie dzięki cudowi, lecz dlatego, że kilka oszukanych osób przestało się bać i wystąpiło razem.

Wadim stracił nie tylko możliwość przejęcia mojego domu. Stracił również kobietę, którą nazywał „tą drugą”. Kiedy dowiedziała się, że nie odziedziczę pieniędzy dla niego, sama przyszła do kancelarii i oddała wiadomości oraz rachunki, które trzymała w telefonie.

Nie wróciłam do jego mieszkania.

Pojechałam tam tylko raz, w południe, po czerwony notes i kilka książek. Wadim stał w przedpokoju z walizką. Na ścianie zostało jasne miejsce po fotografii, którą kiedyś powiesiliśmy razem.

— Lidia — powiedział. — Nie chciałem, żeby tak wyszło.

— Chciałeś sprzedać mój dom.

— Potrzebowałem pieniędzy.

— Więc wymyśliłeś inną kobietę.

— Gdybym powiedział prawdę, nie podpisałabyś niczego.

— Właśnie.

Oparł dłoń o framugę.

— Myślisz, że Maksym naprawdę jest twoim ojcem?

— Nie wiem.

— A jeśli nie?

— Wtedy nadal pozostanie człowiekiem, który podał mi rękę, kiedy ty kazałeś mi odejść.

Wadim spuścił wzrok.

— A jeśli jest?

— Wtedy będę miała ojca, który pojawił się późno, ale nie próbował mnie sprzedać.

Zabrałam notes. Na ostatniej stronie, pod listą niedoszłych gości weselnych, dopisałam jedno nazwisko: Tamara. Nie dlatego, że była mi coś winna. Dlatego, że uratowała prawdę, kiedy łatwiej było ją przemilczeć.

Kilka dni później pobrano mi i Maksymowi próbki do badań. Nie czekałam jednak na wynik jak na wyrok. Wynik mógł nazwać więź, ale nie mógł wymazać tego, co wydarzyło się tamtej nocy na ławce.

Kiedy wychodziliśmy z laboratorium, Maksym zatrzymał się przed automatem z kawą.

— Czarna czy z mlekiem?

— Czarna. Bez cukru.

— Wadim mówił, że słodzisz.

— Wadim mówił wiele rzeczy.

Maksym podał mi kubek. Na jego dłoni błysnął pierścień z kotwicą.

— Lidio, niezależnie od wyniku, nie musisz nazywać mnie ojcem.

— Wiem.

— I nie musisz ze mną mieszkać.

— Wiem.

— Ale jeśli chcesz, możesz zostać na śniadanie. Zrobię jajecznicę.

Uśmiechnęłam się.

— Tylko nie przypal jej jak wczoraj.

— To był eksperyment.

— To była sadza na patelni.

Śmialiśmy się, kiedy zadzwonił telefon. Wynik był gotowy.

Maksym odebrał, słuchał bez słowa, a potem podał mi aparat. Ręce miał spokojne, ale oczy pełne strachu.

Usłyszałam głos laborantki.

— Zgodność biologiczna jest potwierdzona.

Spojrzałam na Maksyma. Nie rzuciłam mu się na szyję. Nie powiedziałam słów, których nie byłam jeszcze gotowa wypowiedzieć. Położyłam tylko dłoń na jego dłoni, tej samej, która kilka nocy wcześniej podniosła moją walizkę z mokrego chodnika.

— Tato — powiedziałam.

Jego srebrny pierścień z kotwicą uderzył cicho o plastikowy kubek.

A Maksym zamknął oczy, jakby właśnie wrócił z bardzo dalekiego brzegu.