CZĘŚĆ 4 — Na własnych zaręczynach znalazłam byłą kochankę na swoim miejscu, a kiedy podeszłam do stołu, Adrien pobladł

CZĘŚĆ 4

…Adrien przeczytał wiadomość jeszcze raz, jakby zmiana kolejności słów mogła zmienić jej znaczenie.

— Nie pojedziesz tam — powiedział.

— Pojadę.

— Elena, Bianca cię wciąga w pułapkę.

— Ty zrobiłeś to pierwszy, tylko nazwałeś pułapkę ochroną.

Salvatore zatrzasnął księgę. Skórzana okładka uderzyła o stół z głuchym trzaskiem.

— Dość kłótni. Jeśli człowiek z piwnicy żyje, ma przy sobie księgę wejść. Bez niej Carlo będzie twierdził, że wszystko zostało spreparowane.

Tomasz wyciągnął z kieszeni mały nóż do kopert.

— W hotelu jest przejście dla dostawców. Prowadzi prosto pod salę balową.

Adrien spojrzał na mnie.

— Zostajesz za mną.

— Nie.

— Elena.

— Jeśli jeszcze raz wydasz mi polecenie, zostaniesz tutaj sam.

Przez moment mierzyliśmy się wzrokiem. Nie widziałam już mężczyzny z dachu, który mówił, że jego świat się przede mną ugnie. Widziałam człowieka tak przyzwyczajonego do podejmowania decyzji za innych, że nawet strach nazywał troską.

— Dobrze — powiedział w końcu. — Idziesz obok mnie.

Do hotelu dotarliśmy boczną ulicą. Była szósta rano, lecz w Belladonnie nadal paliły się wszystkie światła. Służba sprzątała salę po przyjęciu. Na srebrnych tacach stygnęły nietknięte desery, a pod stołem leżała jedna pęknięta szklanka.

Moje krzesło wciąż stało przy drzwiach kuchennych.

Ktoś zostawił na nim serwetkę z plamą sosu.

Przeszliśmy do piwnicy. Tomasz otworzył mosiężnym kluczem niskie drzwi za magazynem win. W środku pachniało wilgotnym kamieniem i metalem.

Za regałem znaleźliśmy mężczyznę związanego przewodem elektrycznym. Miał rozciętą wargę, ale oddychał.

— Nazywam się Enzo Marini — wyszeptał. — Przyniosłem kartę z pani imieniem.

— Kto ci kazał ją przenieść? — zapytałam.

Enzo spojrzał na Adriena.

— Pan Moretti.

Adrien zamarł.

— Nie — powiedział.

— Powiedziałeś, że kobieta ma siedzieć z tyłu, żeby nie słyszała rozmowy z Russo. Nie wiedziałem, że Carlo posadzi tam Biancę.

Poczułam, jak coś ciężkiego osiada mi pod żebrami.

Adrien nie wymyślił całej sceny, ale wydał rozkaz, który ją umożliwił.

To było gorsze niż podejrzenie.

— Dlaczego Bianca była przy nim? — zapytałam.

Enzo odwrócił twarz.

— Carlo kazał jej wejść dopiero po tym, jak Adrien podpisał dokumenty.

Adrien podszedł do niego.

— Jakie dokumenty?

— Te, które przekazała panu przy kolacji. Powiedziała, że są tylko potwierdzeniem nowych tras.

Salvatore wyrwał mu z ręki plik kartek. Przejrzał je, a potem wskazał dolną część ostatniej strony.

— Tu jest pieczęć magazynu numer siedem. Carlo przeniósł własność, nie trasy.

Adrien zaklął pod nosem.

Wtedy z góry dobiegły kroki.

Bianca pojawiła się na schodach sama. Nie miała już czerwonej sukni. Założyła czarny płaszcz, lecz na jej szyi wciąż wisiał naszyjnik, który Adrien podarował jej przed laty.

— Zawsze byłeś szybki — powiedziała. — Szkoda, że dopiero wtedy, gdy ktoś inny odkryje twoje błędy.

— Gdzie Carlo? — zapytał Adrien.

— W sali balowej. Czeka na podpis końcowy.

— A ty?

Bianca spojrzała na mnie.

— Ja chciałam tylko, żebyś zobaczyła, jak wygląda życie obok niego.

— Nie. Chciałaś, żebym uwierzyła, że zasługuję na upokorzenie — odpowiedziałam.

Jej twarz stężała.

— On zawsze wybierał interesy. Ty po prostu potrzebowałaś więcej czasu, żeby to zrozumieć.

— Wiem już wystarczająco dużo.

Bianca zeszła po schodach i położyła na skrzyni mały klucz.

— Carlo ma przy sobie kopię umowy. Jeśli go nie zatrzymacie przed podpisaniem, Adrien straci magazyny i nazwisko. Ale jeśli pokażecie księgę, straci również ludzi, którzy jeszcze stoją po jego stronie.

— Dlaczego nam pomagasz? — zapytałam.

Po raz pierwszy jej pewność pękła.

— Bo obiecał mi, że kiedy przejmie firmę, pozwoli mi zostać przy nim. A godzinę temu kazał swoim ludziom zabrać mój paszport.

To był nieoczekiwany cios. Bianca nie była tylko wspólniczką Carla. Była kolejną osobą, której Adrien pozwolił wierzyć, że może być narzędziem bez konsekwencji.

Adrien spojrzał na nią.

— Nie wydałem takiego rozkazu.

— Nie musiałeś. W twoim świecie ludzie wykonują rozkazy, zanim je wypowiesz.

Wróciliśmy do sali balowej. Carlo stał pod herbem Morettich, trzymając kieliszek koniaku. Obok niego czekało sześciu udziałowców, dwóch kapitanów portowych i mężczyzna z teczką.

— Pan młody wrócił — powiedział Carlo. — A narzeczona również. Jak wzruszająco.

— Nie jestem już jego narzeczoną — odparłam.

Adrien spojrzał na mnie, ale niczego nie zaprzeczył.

Carlo uśmiechnął się szeroko.

— To ułatwia sprawę. W takim razie podpiszemy umowę bez rodzinnych sentymentów.

— Najpierw pokaż prawdziwy rejestr — powiedziałam.

W sali rozległ się śmiech.

— Pani jest konserwatorką książek, nie księgową.

— Właśnie dlatego wiem, kiedy papier został rozcięty, sklejony i podmieniony.

Wyjęłam z torby fotografie. Rozłożyłam je na stole pod herbem. Obok położyłam księgę Salvatore.

— Ten dokument nie powstał w dniu, który podano w umowie. Włókna papieru są z innego rocznika. Pieczęć została odbita po wyschnięciu atramentu, a podpis Carla znajduje się na stronie, którą wycięto z oryginalnego rejestru.

Carlo przestał się uśmiechać.

— To niczego nie dowodzi.

Salvatore wystąpił naprzód.

— Dowodzi tego, że przez siedem lat fałszowałeś rachunki. I że Rinaldo Moretti ci pomagał.

Sześciu udziałowców zaczęło szeptać.

Adrien uniósł głowę.

— Powiedz im wszystko, Salvatore.

Księgowy otworzył rejestr na stronie z podpisem ojca Adriena.

— Rinaldo wyprowadzał towary. Carlo przejmował je w porcie. Potem obaj księgowali straty na firmę Morettich. Rinaldo zostawił jednak zabezpieczenie. Wiedział, że pewnego dnia ktoś rozpozna papier. Dlatego dopisał nazwisko Eleny.

Carlo ruszył w jego stronę, ale Tomasz zastąpił mu drogę.

— Nie dotykaj go.

— Ty nędzny kelnerze.

— Dziś jestem świadkiem — odpowiedział Tomasz.

Adrien wziął plik umów i rozerwał go na pół.

— Magazyny nie zostaną przekazane.

— Nie możesz tego zrobić — syknął Carlo. — Podpisałeś.

— Podpisałem pustą kartę. Ty dopisałeś resztę.

— A kto uwierzy tobie? Człowiekowi, który pozwolił własnej narzeczonej siedzieć przy kuchni?

Wszyscy spojrzeli na mnie.

Adrien nie próbował się bronić.

— Nikt nie powinien mi wierzyć — powiedział. — Nie po tym, co zrobiłem.

Te słowa nie naprawiły niczego, ale po raz pierwszy nie próbował ukryć winy za interesami.

Carlo wyciągnął telefon.

— Jeden ruch i dokumenty znikną z każdego portu.

— Nie — odezwała się Bianca.

Podeszła do stołu i wyjęła z torebki kartę pamięci. Nie była nagraniem. Była kopią ksiąg przewozowych.

— Zrobiłam kopie, kiedy Carlo kazał mi je przewieźć do Mediolanu. Chciał mnie usunąć po podpisaniu umowy. Nie oddam mu niczego.

Carlo patrzył na nią z niedowierzaniem.

— Ty głupia dziewczyno.

— Byłam głupia, kiedy myślałam, że jego obietnica oznacza miejsce obok niego.

Udziałowcy zaczęli odsuwać się od Carla. Kapitanowie portowi zerwali z nim kontakt jeszcze tego samego ranka. Bez magazynów, bez podpisów i bez ludzi gotowych za niego kłamać, jego plan rozpadł się szybciej, niż zdążył podnieść głos.

Adrien nie odzyskał firmy dzięki mnie.

Stracił jej część, bo oddał trzy magazyny niezależnej radzie portowej, żeby nikt z rodziny Morettich nie mógł ich już użyć do ukrywania ładunków. Sprzedał penthouse, zrezygnował z prywatnej ochrony przy mojej pracowni i publicznie przyznał, że dokumenty jego ojca były fałszowane.

Carlo musiał opuścić miasto, gdy jego wspólnicy odwrócili się od niego. Bianca dostała paszport i udział w sprzedaży skradzionych towarów, lecz nie wróciła do Adriena. Zatrzymała tylko czerwony płaszcz, w którym usiadła na moim miejscu, jakby chciała pamiętać cenę własnej pychy.

Tomasz został kierownikiem hotelu. Salvatore przekazał księgi niezależnemu archiwum portowemu.

A ja przez wiele tygodni nie rozmawiałam z Adrienem.

Nie dlatego, że czekałam, aż przeprosi.

Przeprosiny były najmniejszą częścią tego, co musiał zrobić.

Pewnego ranka przyszedł do mojej pracowni bez ochrony. Położył na stole pudełko z pierścionkiem.

— Nie przynoszę go, żebyś wróciła — powiedział. — Przynoszę go, bo nie mam prawa trzymać czegoś, co kupiłem, zanim zapytałem, czy chcesz należeć do mojego świata.

Nie dotknęłam pudełka.

— Chciałam należeć do twojego życia. Nie do twojego systemu.

— Wiem.

— Nie wiesz jeszcze. Dopiero zaczynasz rozumieć.

Pokiwał głową.

— Salvatore powiedział, że otwierasz pracownię dla dokumentów portowych.

— Nie dla twoich dokumentów. Dla wszystkich.

— Mogę przekazać ci archiwum Rinalda.

— Możesz je oddać radzie portowej. Bez mojego nazwiska na umowie.

— Zrobię to.

Wziął pudełko i wyszedł.

Tydzień później dostałam wiadomość, że cała kolekcja ksiąg została przekazana pod wspólną opiekę archiwum portowego i pracowni konserwatorskich. Adrien podpisał dokument bez żadnych dodatkowych warunków.

Dopiero wtedy otworzyłam pudełko.

Nie po to, by założyć pierścionek.

Wyjęłam kamień, sprzedałam go, a pieniądze przeznaczyłam na zabezpieczenie ksiąg, które przez lata ukrywano przed ludźmi pracującymi w portach.

Metalową obrączkę zostawiłam na stole obok starej księgi Rinalda.

Tego samego wieczoru Tomasz przyniósł mi z hotelu fotografię z przyjęcia. Na zdjęciu Bianca stała pod herbem, Adrien obok niej, a ja byłam ledwie widoczna w odbiciu lustra przy drzwiach kuchennych.

Wzięłam ołówek konserwatorski i na odwrocie dopisałam datę.

Nie wymazałam fotografii.

Nie pozwoliłam, żeby kłamstwo zniknęło tylko dlatego, że przestało być wygodne.

Pod spodem zapisałam jedno zdanie, które miało trafić do katalogu archiwum:

— To nie była pomyłka przy stole. To był podpis pod końcem pewnego nazwiska.