CZĘŚĆ 4 — Mąż uderzył mnie przy kolacji, a jego matka kazała mi zniknąć — wtedy Andrzej nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

— To niemożliwe — powiedziałam.

Głos uwięziony w aparacie należał do sekretarki kancelarii notarialnej. Mówiła szybko, jakby sama bała się słów, które przekazywała.

— Pani Marto, mamy kopię aktu, ale kupujący twierdzi, że posiada również pełnomocnictwo z pani podpisem. Jutro rano zamierza podpisać umowę.

— Proszę niczego nie podpisywać bez mojego osobistego potwierdzenia.

— Oczywiście. Ale musimy wiedzieć, czy dokument został przez panią wystawiony.

— Nie został.

— W takim razie proszę przyjechać, kiedy tylko będzie pani mogła.

Spojrzałam na ratowniczkę. Jej twarz natychmiast stężała.

— Najpierw szpital — powiedziała. — Potem wszystkie dokumenty.

— Jeśli jutro sprzedadzą moje mieszkanie…

— Nie sprzedadzą go bez właścicielki.

Policjant pochylił się przy drzwiach karetki.

— Zabezpieczymy dokumenty. A pani nie będzie tam sama.

Andrzej stał na chodniku z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Natalia siedziała na schodach, a jej czerwony klucz obracał się pod jej butem.

— Andrzej — powiedziałam.

Podszedł.

— Nie jedź za mną.

— Marta…

— Nie dotykaj mnie. Nie dzwoń do mnie. Jeśli chcesz coś powiedzieć, powiesz to przy osobach, które zapiszą każde słowo.

Skinął głową.

Nie wyglądał już jak mężczyzna, który przed chwilą krzyczał o swoim mieszkaniu. Wyglądał jak ktoś, kto nagle zobaczył rachunek wystawiony za własne zaniedbanie.

W szpitalu potwierdzono złamanie dwóch żeber, stłuczenie policzka i rozcięcie wewnętrznej strony ust. Kiedy lekarz przykleił na mojej skórze przezroczysty opatrunek, poczułam zapach jodu i zimnego plastiku.

— Będzie bolało przez kilka tygodni — powiedział. — Proszę odpoczywać i nie podnosić ciężarów.

— Mam jutro podpisać oświadczenie w kancelarii.

— Może pani podpisać tylko to, co konieczne. Proszę nie udowadniać nikomu, że jest pani silniejsza, niż pani ciało.

Nad ranem przyjechała policjantka, która wcześniej spisywała zeznania. Położyła na stoliku moje dokumenty w przezroczystej torbie.

— Natalia przyznała, że zdobyła skan aktu z pani poczty elektronicznej.

— Z mojej poczty?

— Miała dostęp do pani komputera. Twierdzi, że pani ją upoważniła.

— Nie upoważniłam.

— Wiemy. W wiadomościach znalazłyśmy korespondencję z pośrednikiem nieruchomości.

Policjantka wyjęła jeszcze jedną kartkę.

— Najważniejsze jest to: kupujący nie wiedział, że dokumenty są fałszywe.

— Kto nim jest?

— Piotr Wrona. Właściciel małej firmy budowlanej. Natalia obiecała mu mieszkanie za cenę niższą od rynkowej, bo twierdziła, że pilnie potrzebuje pieniędzy.

Poczułam ciężar pod żebrami.

— Dlaczego tak bardzo potrzebowała pieniędzy?

Policjantka spojrzała na mnie uważnie.

— Spłacała długi Andrzeja.

— Jakie długi?

Tego nie wiedziałam.

Po południu przyjechał Andrzej. Został na korytarzu, dopóki nie pozwoliłam mu wejść. Nie przyniósł kwiatów. Nie przyniósł czekoladek. Trzymał w ręce cienką teczkę z bankowymi wydrukami.

— Natalia powiedziała mi, że pieniądze na remont pochodziły z jej oszczędności — zaczął.

— A pochodziły?

— Z pożyczek. Z kilku.

Usiadł na krześle, ale nie próbował zbliżyć się do łóżka.

— Miałem długi po zamknięciu warsztatu. Nie powiedziałem ci, bo bałem się, że odejdziesz.

— Więc pozwoliłeś matce zabierać moje pieniądze?

— Myślałem, że je pożycza. Mówiła, że odda.

— A kiedy nie oddawała?

— Mówiła, że ty się zgodziłaś.

Zaśmiałam się krótko. Ten śmiech zabolał mnie w żebrach.

— Przez trzy lata pytałam, dokąd idą pieniądze. Za każdym razem mówiłeś, że jestem chorobliwie podejrzliwa.

Andrzej spuścił wzrok na teczkę.

— Bałem się matki.

— A mnie nie?

Nie odpowiedział od razu.

— Ciebie uważałem za pewną. Wierzyłem, że nie odejdziesz.

Te słowa były bardziej przygnębiające niż jego przeprosiny.

Nie chodziło o nagły gniew. Chodziło o lata, w których uznawał moją cierpliwość za zgodę.

— Podpiszesz dokument — powiedziałam.

Podniósł głowę.

— Jaki?

— Oświadczenie, że nie masz praw do mieszkania, że nie wyrażałeś zgody na sprzedaż i że zabierzesz swoje rzeczy pod nadzorem osoby trzeciej. Potem złożysz zeznania w sprawie przemocy i fałszywych dokumentów.

— Zrobię to.

— Nie dla mnie. Żeby choć raz ponieść konsekwencje własnych decyzji.

Następnego ranka w kancelarii czekał Piotr Wrona. Był blady i ściskał czapkę w obu dłoniach.

— Myślałem, że to legalne — powiedział. — Natalia pokazała mi akt i pełnomocnictwo. Andrzej potwierdził, że żona chce sprzedać mieszkanie.

Andrzej odwrócił się do niego.

— Ja niczego nie potwierdzałem.

Piotr wyjął z kieszeni kartkę.

— Powiedział pan: „Ona i tak się zgodzi, jeśli dostanie część pieniędzy”.

Andrzej pobladł.

Nie było nagrania. Nie było sztuczki. Było zdanie wypowiedziane przez niego przy obcym człowieku, który zapamiętał je, bo właśnie dlatego wpłacił całą zaliczkę.

— Powiedziałem to, bo…

— Bo uważałeś, że moje mieszkanie należy do ciebie — dokończyłam.

Piotr zwrócił się do notariusza.

— Chcę odzyskać pieniądze. Nie chcę tego lokalu.

— I odzyska pan — odpowiedziała kancelaria. — Zostanie pan wpisany jako osoba pokrzywdzona.

Natalia przyjechała godzinę później. Nie weszła z podniesioną głową. Trzymała pod pachą karton z rzeczami, które przez pół roku wynosiła z mojego mieszkania.

— Marta, musimy porozmawiać.

— Rozmawiamy tutaj.

— Nie chciałam cię skrzywdzić.

— Uderzył mnie Andrzej.

— Chciałam tylko odzyskać pieniądze.

— Sprzedając moje mieszkanie.

— To miało być mieszkanie Andrzeja.

— Nigdy nim nie było.

Natalia przycisnęła karton do brzucha.

— Gdybyś mu pomogła, nie musiałabym tego robić.

Wtedy Andrzej odsunął się od ściany.

— Przestań ją obwiniać.

Natalia spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam?

— Zrobiłaś to dla siebie. A ja pozwoliłem ci kłamać, bo było mi wygodnie.

— Jesteś moim synem.

— A Marta była moją żoną. I ją uderzyłem.

W kancelarii zapadła ciężka cisza.

Nie uratował tym małżeństwa. Nie mógł.

Ale po raz pierwszy nazwał rzecz właściwym imieniem.

Natalia dostała zakaz zbliżania się do mnie i do mieszkania. Andrzej dobrowolnie wyprowadził się do kolegi, a potem podpisał wszystko, czego wymagała sytuacja: oświadczenie o braku praw do lokalu, zgodę na rozwiązanie małżeństwa i zobowiązanie do pokrycia kosztów leczenia. Nie zatrzymałam jego pieniędzy jako zemsty. Przeznaczyłam je na spłatę części pożyczki, którą zaciągnęłam kiedyś na remont kuchni.

Piotr odzyskał zaliczkę z zabezpieczonych środków Natalii. Pośrednik zerwał z nią umowę. Fałszywe pełnomocnictwo trafiło do akt, a jej czerwony klucz został zabezpieczony razem z pozostałymi dowodami.

Wróciłam do mieszkania dopiero wtedy, gdy policjantka pozwoliła mi wejść po rzeczy. Na stole wciąż stała niedopita butelka wina. Zupa zastygła w garnku. Mosiężna jaskółka leżała pod szafką, zarysowana po upadku.

Podniosłam ją i wsunęłam do kieszeni.

Andrzej czekał przed budynkiem.

— Czy mogę cię o coś zapytać? — powiedział.

— Możesz.

— Dlaczego nie wyrzuciłaś mnie wtedy, kiedy pierwszy raz przelałem pieniądze matce?

Spojrzałam na niego długo.

— Bo myślałam, że prosisz o pomoc. Nie wiedziałam, że prosisz mnie o zgodę na niszczenie mojego życia.

Przyjął to bez protestu.

— Wiem, że nie zasługuję na kolejną szansę.

— Nie chodzi o szansę.

— O co?

— O to, żebyś już nigdy nie mógł udawać, że nie wiedziałeś.

Tydzień później spotkaliśmy się w kancelarii, by podpisać ostatni dokument. Andrzej usiadł przy biurku. Przed nim leżały cztery strony, każda ponumerowana i opatrzona pieczęcią.

Tym razem nie podał mi pióra.

Przeczytał wszystko od początku do końca.

Potem spojrzał na mnie.

— Tutaj podpisuję jako strona, nie jako świadek.

— Zgadza się.

— A jeśli czegoś nie rozumiem?

— Wtedy pytasz.

Wziął pióro. Dłoń drżała mu lekko, ale podpisał się wyraźnie, pod własnym imieniem.

Kiedy wyszłam z kancelarii, klucz z mosiężną jaskółką ciążył mi w kieszeni, a pod żebrami wciąż czułam ból przy każdym głębszym oddechu.

Nie był pamiątką po zwycięstwie.

Był dowodem, że tamtego wieczoru nie straciłam mieszkania.

Straciłam tylko ludzi, którzy od dawna próbowali wmówić mi, że nie należy do mnie.

Za plecami usłyszałam głos Andrzeja:

— Marto, przeczytam wszystko, zanim podpiszę.

Nie odwróciłam się.

— Właśnie tego powinieneś był nauczyć się pierwszego dnia.