CZĘŚĆ 4 — Zablokowałam wspólne konto i odebrałam mężowi kluczyki, a jego pewny uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Nazwisko na ekranie należało do Antoniego Sarny.

Mój ojciec mówił o nim tylko raz.

Miałam wtedy dziewiętnaście lat i siedziałam na stole w warsztacie, z nogami ubrudzonymi smarem. Ojciec naprawiał gaźnik starego motocykla, a ja pytałam, dlaczego nigdy nie sprzedaje firmy, skoro ciągle brakuje pieniędzy.

— Bo niektórych ludzi nie wolno wpuszczać do własnego życia — odpowiedział.

— Kogo?

— Antoniego Sarnę.

Potem zakręcił śrubę tak mocno, że pękł mu klucz.

Myślałam, że to tylko kolejna dawna uraza.

Nie wiedziałam, że ten człowiek właśnie próbował zabrać mi mieszkanie.

Maksym usiadł ciężko przy stoliku. Jego zegarek uderzył o blat. Raz. Drugi. Trzeci.

— Sarny nie powinno tu być — powiedział.

— Znasz go.

— Znał go mój ojciec.

— A ty?

— Spotkałem go dwa razy.

— Kłamiesz.

— Spotkałem go wiele razy.

Ola stała obok mnie z rękami skrzyżowanymi na piersi.

— Ile z tych pieniędzy przekazałeś Sarnie?

Maksym nie odpowiedział.

Paweł rozłożył na stole kopię wniosku. W prawym górnym rogu widniała pieczęć firmy windykacyjnej, a pod nią kwota: czterysta sześćdziesiąt tysięcy złotych.

— To nie jest dług mojego ojca — powiedziałam.

— Formalnie tak — odparł Paweł. — Ale dokument ma kilka poważnych wad. Umowa została podpisana przez człowieka, który w dniu podpisania przebywał w szpitalu.

— To fałszerstwo.

— Najprawdopodobniej.

Maksym podniósł głowę.

— Dlatego próbowałem kupić czas.

— Kradnąc z firmy?

— Sarny miał dokumenty. Powiedział, że jeśli nie zapłacę, uruchomi roszczenie przeciwko tobie.

— Więc zapłaciłeś mu moimi pieniędzmi.

— Chciałem cię ochronić.

— Nie. Chciałeś ochronić siebie przed człowiekiem, którego sam wpuściłeś do mojego życia.

Maksym zakrył twarz dłonią.

I właśnie wtedy stało się coś, czego się nie spodziewałam.

Ola wyjęła z torebki drugi plik papierów.

— Nie wszystkie pieniądze trafiły do Sarny — powiedziała.

Maksym spojrzał na nią gwałtownie.

— Co to jest?

— Zestawienie przelewów. Część poszła do twojej matki. Część do Sarny. Ale największa kwota trafiła na konto należące do ciebie.

— To niemożliwe.

— Konto założyłeś pod nazwiskiem panieńskim swojej matki.

Maksym zerwał się z krzesła.

— Ola, nie rozumiesz, co robisz.

— Rozumiem aż za dobrze.

Położyła przed nim wydruk. Przy jednej z pozycji zakreśliła datę.

— Trzy dni po każdym przelewie kupowałeś żetony w kasynie. Nie ratowałeś żadnego warsztatu. Nie spłacałeś żadnego długu. Grałeś.

Kawiarnia znowu ucichła.

Poczułam, jak coś ciężkiego osiada mi pod żebrami. Przez lata wierzyłam, że Maksym jest lekkomyślny, próżny i tchórzliwy, ale nie sądziłam, że może być aż tak pusty.

— Ile przegrałeś? — zapytałam.

— To nie ma znaczenia.

— Ile?

— Prawie wszystko.

— A Sarnie?

— Płaciłem mu, żeby nie zabrał mieszkania.

— A resztę?

Maksym odwrócił wzrok.

— Przegrałem.

To jedno słowo nie było skruchą. Było zmęczeniem człowieka, który przez długi czas próbował ukryć dziurę, a teraz patrzył, jak rozszerza się pod jego stopami.

Paweł wyjął telefon.

— Pani Eleno, musimy działać natychmiast. Jeśli złożymy zawiadomienie o próbie wyłudzenia i zabezpieczymy księgi, Sarnie będzie trudno przejąć nieruchomość.

— A firma?

Ola odpowiedziała za niego:

— Firma jest zadłużona, ale nie martwa. Jeśli odetniemy wszystkie osoby powiązane z Bravą i odzyskamy dokumenty, można ją uratować.

— Jak długo to potrwa?

— Tego nie wiem — powiedział Paweł. — Ale musisz zdecydować, co robimy z Maksymem.

Maksym podniósł wzrok.

— Lena, nie wyrzucaj mnie na ulicę.

— Sam sprzedałeś samochód, którego nie miałeś prawa sprzedać.

— Oddam ci pieniądze.

— Nie masz pieniędzy.

— Pomogę odzyskać firmę.

— Nie wierzę ci.

— Wiem.

To zabrzmiało inaczej niż wszystkie jego wcześniejsze słowa. Bez uśmiechu. Bez próby odwrócenia winy.

Mimo to nie mogłam zapomnieć, że potrafił podpisać dokument za zmarłego człowieka.

— Masz godzinę — powiedziałam. — Wrócisz do mieszkania i przyniesiesz wszystkie dokumenty, które ukryłeś. Umowy, hasła, kopie przelewów, wszystko. Jeśli czegoś zabraknie, składamy zawiadomienie od razu. Nie po rozmowie. Nie po kolejnej obietnicy.

— A jeśli przyniosę?

— Wtedy powiesz prawdę przy Pawle i Oli.

— I co dalej?

— Dalej poniesiesz konsekwencje tego, co zrobiłeś. Ale przynajmniej przestaniesz decydować, ile jeszcze możesz zniszczyć.

Wróciliśmy do mieszkania przed południem. Maksym otworzył szafę w sypialni i wyjął z tylnej części półki pudełko po butach. W środku były karty dostępu, koperty z rachunkami i pendrive ukryty pod wyściółką.

— To wszystko — powiedział.

— Nie.

— Co jeszcze?

— Twój telefon.

Zbladł.

— Po co?

— Bo na nim są wiadomości od Sarny.

Przez chwilę myślałam, że odmówi. Zamiast tego położył telefon na stole.

Paweł skopiował wiadomości. Wynikało z nich, że Sarny nie interesowało samo mieszkanie. Chciał przejąć także warsztat mojego ojca, który od lat stał pusty, ale miał działkę przy nowej obwodnicy.

Maksym miał podpisać dokument, w którym zrzekał się wszelkich praw do tej działki w zamian za umorzenie części długu.

— Czyli zamierzałeś oddać mu warsztat — powiedziałam.

— Nie miałem wyboru.

— Miałeś. Tylko wybrałeś siebie.

Wieczorem przyszła matka Maksyma. Nie zdjęła płaszcza. Trzymała w dłoni małą torbę z dokumentami, a na palcu drżał jej pierścionek z pękniętym oczkiem.

— To ja dałam mu kopię dowodu twojego ojca — powiedziała.

Maksym gwałtownie odwrócił głowę.

— Mamo!

— Powiedział, że inaczej stracimy mieszkanie. Nie wiedziałam, że będzie grał.

— Wiedziałaś, że przelewał pieniądze.

— Wiedziałam, że brał. Nie wiedziałam, że wszystko przegrał.

Usiadła naprzeciwko mnie.

— Twój ojciec kiedyś pomógł mi, kiedy twój teść chciał wyrzucić mnie z domu. Spłacił mój dług. Powiedział, że mam tylko nie pozwolić, żeby Maksym stał się taki jak jego ojciec.

Spojrzała na syna.

— Nie posłuchałam.

Maksym zacisnął dłonie na kolanach.

— Mamo, przestań.

— Nie. Za długo przestawałam.

To ona dostarczyła Pawełowi ostatni dokument: kopię umowy, którą Antoni Sarna próbował wykorzystać. Na dole znajdował się podpis mojego ojca, ale obok widniała odręczna adnotacja notariusza, że podpis został złożony poza kancelarią i nigdy nie został potwierdzony.

Sarna zbudował cały plan na papierze, którego nie można było skutecznie użyć.

A Maksym, próbując go spłacać, ukradł mi pieniądze, fałszował dokumenty i pozwolił, żeby wszyscy myśleli, że mój ojciec był oszustem.

Następnego ranka pojechałam do warsztatu.

Brama była zardzewiała, lecz klucz pasował. Metalowy żuraw przy moich kluczach stuknął o kłódkę, kiedy ją otwierałam.

W środku pachniało olejem, drewnem i kurzem. Na stole nadal leżał pęknięty klucz, ten sam, który ojciec złamał wiele lat temu.

Maksym stał za mną.

— Co teraz zrobisz? — zapytał.

— Zabezpieczę dokumenty. Sprzedam część wyposażenia. Spłacę pracowników. Potem zobaczę, czy chcę ten warsztat prowadzić.

— Mogę zostać i pomóc.

Popatrzyłam na niego.

— Nie przychodź tu bez wezwania.

— Lena…

— Nie dlatego, że chcę cię ukarać. Dlatego, że każde miejsce, którego dotknąłeś bez pytania, zamieniało się w dług.

Pokiwał głową.

Miał podkrążone oczy i twarz człowieka, który wreszcie zobaczył prawdziwą cenę swoich decyzji. Nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie.

Paweł zadzwonił, gdy staliśmy przy stole ojca. Powiedział, że wniosek Sarny został zablokowany, a dokumenty przekazano odpowiednim instytucjom. Firma będzie wymagała restrukturyzacji, lecz pracownicy zachowają zatrudnienie. Konto zostało zabezpieczone. Mieszkanie również.

Nie odzyskałam wszystkich pieniędzy.

Nie odzyskałam dwóch lat życia spędzonych na wierzeniu w człowieka, który każdego dnia przynosił do domu kolejne kłamstwo.

Ale odzyskałam nazwisko ojca.

Maksym odszedł bez walizki. Zabrał tylko telefon, kilka ubrań i pudełko po butach, w którym nie było już żadnych dokumentów.

Przed wyjściem zatrzymał się przy bramie.

— Twój ojciec naprawdę próbował mnie ostrzec — powiedział.

— Tak.

— Szkoda, że zrozumiałem to dopiero wtedy, gdy nie mogłem już prosić go o wybaczenie.

Nie odpowiedziałam.

Otworzyłam metalową szufladę jego starego biurka. Na samym dnie znalazłam kartkę, której wcześniej nie widziałam. Było na niej jedno zdanie napisane ojcowskim pismem:

„Jeśli kiedyś ktoś spróbuje powiedzieć ci, że jesteś zabezpieczeniem jego życia, odejdź, zanim zacznie wystawiać rachunki za twoje.”

Złożyłam kartkę i schowałam ją pod metalowego żurawia.

Potem podeszłam do stołu, na którym leżał pęknięty klucz.

Wzięłam młotek.

I po raz pierwszy nie próbowałam go naprawiać.