CZĘŚĆ 4 — Przyszłam na spotkanie rozwodowe z niemowlęciem, a gdy mąż je zobaczył, jego twarz nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

Nazwisko na ekranie należało do Thomasa Reeda, byłego księgowego rodzinnej fundacji.

Przez chwilę nikt się nie poruszył.

Maisie westchnęła przy mojej piersi. Jej oddech ogrzewał mi skórę, lecz dłonie miałam lodowate.

Adrian spojrzał na ojca.

— Thomas nie żyje od piętnastu lat.

— Tak myślałeś — odpowiedział Victor.

Helena zrobiła krok do tyłu.

— Victor, nie waż się tego robić.

— To nie ja to zrobiłem. Ty zrobiłaś to dawno temu, kiedy kazałaś mu podpisać dokumenty, których nie rozumiał.

Vivian podniosła się z krzesła.

— O czym pan mówi?

Victor położył na stole kolejną teczkę. Tym razem papier był nowy, a jego rogi ostre.

— Thomas Reed żyje. Od kilku lat mieszka w miasteczku nad wybrzeżem. Skontaktował się ze mną w zeszłym tygodniu.

Adrian patrzył na ojca tak, jakby usiłował złożyć własne dzieciństwo z kawałków, które ktoś przez lata trzymał w zamkniętej szufladzie.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej?

— Bo najpierw musiałem mieć dowód. A potem musiałem zdecydować, czy chcesz poznać prawdę o matce, czy tylko dostać kolejną broń przeciwko niej.

Helena uderzyła dłonią w stół.

— Thomas był złodziejem.

— Thomas podpisał dokumenty, które mu podsunęłaś — odparł Victor. — A potem odkrył, że pieniądze nie trafiały do fundacji. Trafiały do spółek kontrolowanych przez twojego brata.

Adrian odwrócił się do matki.

— Ukradłaś pieniądze z fundacji?

— Finansowałam projekty, których ty nie rozumiesz.

— Finansowałaś siebie.

— Finansowałam rodzinę.

Victor przesunął dokument w stronę Vivian.

— Przez lata Helena wypłacała środki z fundacji pod pretekstem zakupu nieruchomości dla przyszłych centrów medycznych. Żadne centrum nie powstało. Wszystkie przelewy prowadziły do jednej spółki.

Vivian przeczytała pierwszą stronę, potem drugą.

— Jeśli to prawda, rachunki zamrożono z powodu podejrzenia nadużyć, nie z powodu Laurel.

— Właśnie — powiedział Victor. — Helena chciała, żeby wszyscy uwierzyli, że Laurel próbuje przejąć majątek. Tymczasem to ona ukrywała pieniądze.

Poczułam, że kolana miękną.

Przez cztery miesiące bałam się, że Adrian uzna mnie za kobietę, która wykorzystała dziecko, żeby dostać część jego fortuny. Nawet nie wiedziałam, że w tym samym czasie ktoś przygotowywał przeciwko mnie jeszcze większe kłamstwo.

Adrian podszedł do matki.

— Dlaczego aż tak bardzo chciałaś mnie od niej odciąć?

Helena patrzyła na niego przez kilka sekund. Perłowa broszka przy jej szyi drżała przy każdym oddechu.

— Bo kiedy się ożeniłeś, przestałeś mnie słuchać.

— To nie jest odpowiedź.

— Byłeś gotów przepisać część firmy na fundację. Potem powiedziałeś, że chcesz mieć dziecko i że wszystko zmienisz. Wiedziałam, że Laurel będzie miała na ciebie wpływ.

— Nie bałaś się o firmę — powiedział. — Bałaś się, że przestaniesz być najważniejsza.

Helena zacisnęła usta.

— Poświęciłam dla ciebie całe życie.

— Nie prosiłem cię o to.

W tych słowach nie było krzyku. Było coś znacznie cięższego: decyzja, która dojrzewała w nim od chwili, gdy zobaczył pierwszą kopertę.

Victor spojrzał na mnie.

— Laurel, chcę cię przeprosić.

Nie odpowiedziałam.

— Wiedziałem o ciąży. Otrzymałem twój list. Przeczytałem go. Potem poleciłem Norze sprawdzić, co robi Helena. To trwało zbyt długo.

— Mogłeś zadzwonić do mnie — powiedziałam.

— Mogłem.

— Mogłeś powiedzieć Adrianowi.

— Mogłem.

— Dlaczego tego nie zrobiłeś?

Victor oparł dłonie na lasce.

— Bo przez całe życie wierzyłem, że jeśli odsunę się o krok, Helena przestanie walczyć. Myliłem się. Moje milczenie dało jej czas.

To nie była wymówka. I właśnie dlatego zabolała bardziej.

Adrian wziął ode mnie jedną z kopert. Rozprostował ją ostrożnie, jakby papier mógł się rozpaść.

— Mogę przeczytać te listy?

— Nie tutaj.

— Rozumiem.

— Nie, Adrian. Nie rozumiesz. W każdym liście pisałam, że Maisie nie potrzebuje twoich pieniędzy. Pisałam, że może cię poznać bez kamer, ochrony i nazwiska Mercer. Pisałam, że jeśli nie chcesz być ojcem, muszę to wiedzieć, żeby przestać czekać.

— A ja nawet nie wiedziałem, że czekasz.

— Właśnie dlatego nie wiem, co z tobą zrobić.

Przyjął te słowa bez obrony.

Maisie zaczęła płakać. Odwróciłam się, żeby ją nakarmić, ale Adrian zatrzymał się w pół kroku.

— Mogę ją potrzymać?

To było najprostsze pytanie, jakie kiedykolwiek mi zadał.

A jednak poczułam, jak całe moje ciało napina się ze strachu.

— Nie w tej sali — powiedziałam. — I nie dlatego, że nagle odkryłeś, że jesteś ojcem. Najpierw musisz nauczyć się być człowiekiem, któremu można oddać dziecko.

Adrian skinął głową.

— Powiedz mi, jak.

— Bez ochroniarzy. Bez prezentów. Bez kupowania przebaczenia.

— Dobrze.

— I bez twojej matki w pobliżu.

Helena parsknęła.

— Nie masz prawa decydować, kto zobaczy moją wnuczkę.

Victor odwrócił się do niej.

— Masz zakaz zbliżania się do Laurel i dziecka do czasu zakończenia audytu. Jeśli złamiesz ten zakaz, wszystkie dokumenty trafią do odpowiednich instytucji.

Helena spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Wyrzucasz mnie z własnej rodziny?

— Nie. Sama z niej wyszłaś, kiedy uznałaś, że możesz handlować cudzym życiem.

Jej twarz stwardniała.

— On ci nigdy tego nie wybaczy.

Victor spojrzał na syna.

— To już jego wybór.

Helena chwyciła torebkę i ruszyła do drzwi. Przy progu zatrzymała się jednak i odwróciła do Adriana.

— Jeśli uznasz dziecko, stracisz kontrolę nad firmą.

— Jeśli jej nie uznam, stracę coś ważniejszego.

— Ona cię zostawi.

Adrian spojrzał na mnie.

— Być może już to zrobiła. I miałaby powód.

Helena wyszła.

Nikt jej nie zatrzymał.

Godzinę później siedziałam z Adrianem w małym pokoju dla matek na piętrze budynku. Nie było tam kryształowych lamp ani mahoniowego stołu. Stał tylko fotel, przewijak i automat z wodą, który wydawał cichy, jednostajny szum.

Adrian siedział naprzeciwko mnie, trzymając w dłoniach pierwszy list.

— Mogę zacząć od tego? — zapytał.

— Od przeczytania czy od spotkania z nią?

— Od obu.

Położyłam Maisie w jego ramionach.

Nie zrobiłam tego, bo mu ufałam.

Zrobiłam to, bo musi kiedyś dostać szansę, żeby na to zaufanie zapracować.

Trzymał ją niezgrabnie, jakby była najcenniejszym przedmiotem, jakiego nie wolno mu upuścić. Dziewczynka zmarszczyła nos, otworzyła oczy i zacisnęła palce na jego kciuku.

Adrian wciągnął powietrze.

— Ona ma twój kciuk — powiedziałam.

— A oczy twoje.

— Nie. Oczy ma po tobie.

Spojrzał na nią, a potem na list.

— Laurel, nie będę prosił, żebyś wróciła do mnie.

— Dobrze.

— Nie będę też udawał, że jeden podpis naprawi cztery miesiące.

— Dobrze.

— Ale chcę przeczytać każdy list. Chcę wiedzieć, co straciłem. I chcę, żeby Maisie kiedyś wiedziała, że próbowałem ją odnaleźć, nawet jeśli zrobiłem to za późno.

Nie odpowiedziałam od razu.

Za ścianą ktoś przesunął metalowy wózek. Z korytarza dobiegł zapach środka dezynfekującego i ciepłego mleka.

— Nie mów jej, że próbowałeś — powiedziałam. — Pokaż jej.

Adrian przyjął to skinieniem głowy.

Wróciliśmy do sali, gdzie Vivian przygotowała nowe dokumenty. Nie rozwodowe. Tymczasowe ustalenia dotyczące opieki, badań i ochrony córki przed mediami.

Adrian podpisał je jako pierwszy.

Potem podpisał zgodę na badanie ojcostwa, choć oboje wiedzieliśmy, że dla mnie nie było ono potrzebne. Chciałam jednak, żeby Maisie nigdy nie usłyszała, że jej ojciec uwierzył komuś bardziej niż jej matce.

Victor przekazał Vivian dokumenty dotyczące fundacji. Nora złożyła zeznanie na piśmie. Thomas Reed miał przyjechać następnego dnia i opowiedzieć wszystko osobiście.

A projekt rozwodu?

Adrian podarł go na cztery części.

Nie poczułam triumfu.

Poczułam zmęczenie.

Tak wielkie, że musiałam usiąść.

Kiedy wychodziłam z budynku, sześć zwróconych listów nadal leżało w mojej torbie. Adrian szedł kilka kroków za mną, nie próbując mnie dogonić.

Przy windzie zatrzymał się.

— Laurel.

Odwróciłam się.

— Tak?

Uniósł pierwszy list.

— W tym napisałaś, że Maisie ma zwyczaj zaciskać dłoń na frędzlach twojego szala, kiedy się boi.

Spojrzał na córkę.

— Już to robi.

Poczułam, jak coś pęka we mnie, ale nie było to serce.

To była ściana, którą budowałam dzień po dniu, żeby nie czekać na człowieka, który nigdy nie przyjdzie.

Adrian nie prosił, żebym ją zburzyła.

Stał tylko z naszym dzieckiem na rękach i czytał pierwszy list od początku, tym razem na głos.

— „Nie wiem, czy jeszcze pamiętasz, jak śmieje się Maisie przez sen. Nie mogłeś tego słyszeć, ale ja słyszałam. I chciałam, żebyś kiedyś też usłyszał”.

Dziewczynka poruszyła się w jego ramionach.

A potem pierwszy raz odpowiedziała mu własnym głosem — krótkim, zaskoczonym śmiechem, który odbił się od szklanych ścian wieżowca jak mały, uparty dzwon.