CZĘŚĆ 4 — Moja płacząca córka zakłóciła nocny lot, a kiedy potężny nieznajomy kazał nam lecieć z nim, stewardesa nagle zbladła

CZĘŚĆ 4

– Co on miał na myśli? – zapytałam.

Telefon leżał na stole ekranem do góry. Połączenie już się zakończyło, ale głos Victora wciąż wisiał w pokoju jak dym.

Ethan podniósł aparat.

– Pojedziemy do kościoła.

– Nie odpowiedział pan.

– Odpowiem w samochodzie.

– Nie. Teraz.

Marta patrzyła na nas z twarzą mokrą od łez. Za jej plecami zegar wskazywał siódmą pięćdziesiąt dwie. Do ślubu Valerii zostało niewiele ponad godzinę.

Ethan oparł dłonie o stół.

– Twoja matka pracowała dla mojego ojca.

– Moja matka sprzedawała torty na przyjęciach.

– To była jej przykrywka.

Poczułam, jak zawieszka przy kluczach uderza o blat.

– Co robiła naprawdę?

– Prowadziła księgi rachunkowe dla Callahanów. Wiedziała, skąd przychodziły pieniądze i dokąd znikały. Kiedy mój ojciec został zabity, uciekła z miasta. Zabrała ze sobą kopię rachunków.

– I zostawiła mnie?

– Chciała cię ochronić.

Roześmiałam się krótko, bez radości.

– Ochrona wyglądała tak, że dorastałam przekonana, że jestem córką zwyczajnej kobiety, która bała się własnego cienia?

Marta odezwała się cicho:

– Twoja matka bała się nie siebie. Bała się ludzi, którzy znaleźli jej męża w bagażniku samochodu.

Obraz, którego nigdy nie rozumiałam, nagle połączył się z dzieciństwem: matka zamykająca zasłony przed zmrokiem, zakazująca mi mówić obcym, gdzie mieszkamy, i srebrny medalion, który zniknął z jej szyi kilka dni przed śmiercią.

– Dlaczego Daniel mnie odnalazł?

Ethan spojrzał na list.

– Bo w rachunkach znalazł nazwisko twojej matki. Wiedział, że Victor szuka kopii. Zbliżył się do ciebie, żeby sprawdzić, czy ją masz.

Cofnęłam się.

– Czyli też mnie wykorzystywał?

– Na początku chciał tylko informacji. Potem się zakochał.

– A pan?

– Ja dowiedziałem się o tobie dopiero dzisiaj.

W tej chwili drzwi otworzyły się i wszedł młody ochroniarz. Trzymał w ręce małą brązową kopertę.

– Znalazłem to pod wycieraczką przy bocznym wejściu.

Ethan rozerwał kopertę. W środku była fotografia mojej matki, stojącej obok Victora sprzed dwudziestu lat. Na odwrocie zapisano jedno zdanie: „Rachel ma drugą księgę”.

– To kłamstwo – powiedziałam.

– Nie wiemy tego – odparł Ethan.

– Ja wiem.

Pamięć uderzyła we mnie nagle. Po śmierci matki znalazłam w jej mieszkaniu metalową puszkę po herbacie. W środku była tylko zaschnięta skórka pomarańczowa i kartka z przepisem na ciasto. Przepis wyrzuciłam, gdy przeprowadzałam się do Los Angeles.

Nie wyrzuciłam jednak jednego fragmentu.

Miałam go wszytego w podszewkę torby na pieluchy, bo papier był jedyną rzeczą, którą matka zostawiła własnoręcznie podpisaną.

Ethan czytał zapis, który wyjęłam z ukrytej kieszeni.

– To nie przepis – powiedział.

– Wiem.

– To szyfr.

Marta pochyliła się nad kartką.

– Nazwy ulic. Daty. Numery kont.

Ethan spojrzał na mnie z czymś pomiędzy podziwem a przerażeniem.

– Twoja matka zostawiła kopię rachunków w podziemnym skarbcu starej jadłodajni.

– Tej, w której pracuję?

– Tej, którą kiedyś prowadziła.

Zrozumiałam, dlaczego właściciel nigdy nie pozwalał mi sprzątać zaplecza po zamknięciu. Dlaczego stary piec był przykręcony do podłogi. Dlaczego matka, gdy byłam dzieckiem, zawsze mówiła, że pod żadnym pozorem nie wolno dotykać cegły z pęknięciem w kształcie błyskawicy.

– Victor chce zawieszki, bo myśli, że otwiera skrytkę – powiedziałam.

– A naprawdę otwiera ją szyfr twojej matki – odpowiedział Ethan.

– Zatem nie jadę z panem jako przynęta. Jadę, żeby uratować siostrę.

– Nie pojedziesz sama.

– Nie pytałam o pozwolenie.

Przez sekundę patrzył na mnie tak, jakby właśnie zobaczył kobietę, której Daniel nie zdążył nikomu przedstawić.

Dziesięć minut później samochody ruszyły w stronę kościoła. Sophie spała przypięta do mojego brzucha. Pod jej kocem trzymałam kartkę matki, a mosiężną zawieszkę schowałam do kieszeni.

Kościół świętej Anny stał przy pustej ulicy. Na schodach leżały płatki białych róż, ale drzwi były zamknięte. Z wnętrza dobiegał cichy szloch.

Ethan wysiadł pierwszy.

– Zostań w samochodzie.

– Nie.

– Rachel.

– To moja siostra.

Weszliśmy razem.

Valeria siedziała w pierwszej ławce z rękami związanymi białą wstążką od bukietu. Adrian klęczał obok niej, z rozciętym łukiem brwiowym. Nad ołtarzem stał Victor Hale w granatowym garniturze.

Trzymał pistolet przy skroni Valerii.

– Przyniosłaś zawieszkę? – zapytał.

– Przyniosłam coś lepszego.

Wyjęłam kartkę.

Victor uśmiechnął się, ale jego oczy pozostały zimne.

– Twoja matka była równie uparta.

– Moja matka nie żyje, bo ty kazałeś ją zabić?

– Nie. Twój ojciec ją sprzedał.

– Nie miałam ojca.

– Miałaś. Nazywał się Marco Morales i pracował dla mojego ojca. To on ukradł pierwszą księgę. Twoja matka ukryła drugą, a Daniel zakochał się w córce kobiety, która zniszczyła jego rodzinę.

Ethan uniósł broń.

– Odłóż ją od Valerii.

Victor parsknął.

– Nadal myślisz, że możesz wydawać rozkazy. Spójrz na listę, Ethan. Nazwisko na dole należy do Marty. To ona ostrzegła mnie, że Rachel jest tutaj.

Marta, która weszła za nami, zbladła.

– To nieprawda – powiedziała.

Victor odwrócił głowę.

– Prawda jest taka, że przez dwadzieścia lat płaciłem ci za informacje.

Marta zdjęła fartuch i rzuciła go na posadzkę. Z kieszeni wypadł mały nóż.

– Płaciłeś mi za to, żebym udawała lojalną wobec ciebie – powiedziała. – Daniel wiedział. Ethan dowiedział się dziś rano.

Victor cofnął broń od Valerii.

To wystarczyło.

Adrian rzucił się na niego, a Ethan odciągnął Valerię za ławkę. Padł strzał. Kula rozbiła drewnianą figurę anioła, a odłamki posypały się na posadzkę.

Ochroniarze wkroczyli przez boczne drzwi. Victor próbował uciec, ale Marta podcięła mu nogi. Upadł przed ołtarzem, wciąż zaciskając dłoń na pistolecie.

– Nie wiesz, co robisz – syknął do Ethana. – Bez mnie twoje imperium rozpadnie się w jeden dzień.

Ethan podszedł do niego.

– Właśnie dlatego je kończę.

Victor zamarł.

– Co?

– Księgę przekazałem ludziom, których przez lata opłacałeś. Wszystkim. Każdy zobaczył, ile zarabiałeś na ich rodzinach.

Wtedy jeden z ochroniarzy odwrócił się do Ethana.

– Szefie, ludzie z magazynu nie czekają na rozkazy. Przyjechali tutaj.

Za drzwiami kościoła rozległy się kroki. Nie policji. Ludzi Victora. Mężczyzn, którzy przez lata wykonywali jego polecenia i właśnie dowiedzieli się, że sprzedawał ich nazwiska.

Victor spojrzał na nich.

– Zabijcie Callahana.

Nikt się nie poruszył.

Jeden z mężczyzn wyjął nóż, ale odłożył go na ławkę.

– Za mojego brata – powiedział.

Drugi odwrócił się do Victora.

– Za wszystkich, których sprzedałeś.

Victor stracił władzę, zanim ktokolwiek zabrał mu broń.

Nie chciałam patrzeć, co stanie się później. Podeszłam do Valerii i przecięłam wstążkę na jej nadgarstkach.

– Przepraszam – wyszeptała. – Adrian powiedział, że jeśli cię tu sprowadzę, nikomu nic się nie stanie. Nie wiedziałam, kim on jest.

Adrian spuścił głowę.

– Wiedziałem – powiedział. – Ale nie wiedziałem, że Victor zabije Valerię po tym, jak dostanie Rachel.

Ethan spojrzał na niego bez słowa.

– Dlaczego miałem mu zaufać? – zapytał.

Adrian wyciągnął z kieszeni mały klucz.

– Bo to ja zadzwoniłem do twojego ochroniarza przed ślubem. Próbowałem ją ostrzec. Victor mnie przyłapał.

Valeria chwyciła go za rękę.

Nie wybaczyła mu od razu. Ale nie puściła.

Później Ethan zabrał mnie do starej jadłodajni w Los Angeles. Nie potrzebowaliśmy odrzutowca ani ochrony. Wystarczyła ciężka cegła z pęknięciem w kształcie błyskawicy.

Za nią znajdowała się stalowa skrytka.

W środku leżała druga księga, medalion mojej matki i list Daniela do Sophie, napisany zanim się urodziła.

„Jeśli kiedyś przeczytasz te słowa, mała dziewczynko, chcę, żebyś wiedziała, że twoja matka była odważniejsza ode mnie. Ja tylko próbowałem ją ochronić. Ona ochroniła nas wszystkich.”

Ethan nie próbował zabrać księgi.

– Co pani z nią zrobi? – zapytał.

– Najpierw przeczytam każdą stronę.

– A potem?

Spojrzałam na Sophie, która zaciskała palce na mosiężnej filiżance.

– Potem zdecyduję, jaką część prawdy chce poznać moja córka.

Ethan skinął głową.

– Daniel byłby z ciebie dumny.

– Nie znał mnie wystarczająco długo.

– Znał cię wystarczająco, żeby oddać ci klucz do swojego życia.

Podniosłam medalion matki. W środku, zamiast fotografii, znalazłam maleńki skrawek papieru z jednym zdaniem zapisanym jej pismem:

„Nie pozwól, żeby cudzy strach napisał historię twojego dziecka.”

Sophie zaczęła płakać.

Ethan odsunął krzesło, jakby chciał ją wziąć na ręce, ale tym razem sama podałam mu córkę.

– Proszę uważać – powiedziałam. – Ma charakter po mnie.

Położył Sophie na ramieniu i uśmiechnął się po raz pierwszy bez ciężaru w oczach.

Mała chwyciła jego bliznę dwoma palcami.

A potem powiedziała swoje pierwsze słowo, którego nikt się nie spodziewał:

– Wujek.