CZĘŚĆ 4

Wróciliśmy do hangaru o czwartej dwanaście rano.

Nie dlatego, że ufaliśmy wiadomości.

Pojechaliśmy tam, bo nie mogliśmy już ufać niczemu innemu.

Maja została z Lauren w biurze dyspozytora. Nolan chciał ją zabrać ze sobą, ale dziewczyna chwyciła go za rękaw.

— Tato, jeśli mama zostawiła tę wiadomość, musisz ją przeczytać do końca.

— Nie wiem, czy dam radę.

— Dasz. Tylko nie udawaj, że nie boli.

Te słowa trafiły w niego mocniej niż wszystko, co powiedziałam wcześniej.

W hangarze paliły się pojedyncze lampy. Mój odrzutowiec stał nieruchomo pod skrzydłem, a jego otwarty panel wyglądał jak rana.

Na stole leżała koperta, porysowany moduł i klucz z numerem siedemnaście.

Wtedy z ciemności wyszła starsza kobieta w granatowym płaszczu.

Nolan odsunął mnie za siebie.

— Nie podchodź — powiedział.

— Gdybym chciała was skrzywdzić, nie czekałabym przy świetle — odparła.

Rozpoznałam ją po chwili.

— Pani Celia?

Była kierowniczką dawnego zakładu w Montrose. Widziałam jej nazwisko w dokumentach firmy.

— Allison kazała mi zniknąć — powiedziała. — Grant dowiedział się, że pomogłam jej skopiować księgę dostaw.

Nolan zrobił krok naprzód.

— Dlaczego odezwała się pani dopiero teraz?

— Bo przez pięć lat bałam się, że jego ludzie znajdą mnie szybciej niż wy.

Wyjęła z kieszeni mały mosiężny klucz.

— Skrytka siedemnasta była tylko przynętą. Prawdziwy dokument jest w miejscu, którego Grant nigdy nie sprawdził.

— Gdzie? — zapytałam.

Celia spojrzała na samolot.

— W jego własnym hangarze.

Podeszła do podwozia i stuknęła laską w metalową płytę przy lewym kole. Dźwięk był głuchy.

Nolan uklęknął, odsunął osłonę i znalazł wąską wnękę. W środku tkwił pakiet owinięty w woskowane płótno.

Poczułam, jak zaciska mi się gardło.

— Mój ojciec wiedział? — zapytałam.

— Wiedział o fałszerstwach — odpowiedziała Celia. — Ale nie zdążył ich ujawnić.

W pakiecie znajdowała się księga rachunkowa, list Allison i umowa pomiędzy Grantem a Kingsley Capital. Grant obiecał przekazać funduszowi kontrolę nad firmą za ogromną sumę. Warunkiem było doprowadzenie do mojego odsunięcia przed porannym głosowaniem.

Nie chodziło tylko o ratowanie firmy.

Grant chciał ją sprzedać kawałkami.

A kiedy już dostałby pieniądze, miał zniknąć.

Nolan czytał list Allison drżącymi palcami.

„Jeśli czytasz te słowa, Grant prawdopodobnie wmówił ci, że mój wypadek był przypadkiem. Nie był. Powiedziałam mu, że ujawnię dokumenty. Śledził mnie. Wiem, że nie mogę wrócić do domu. Nolan, jeśli mnie nie będzie, nie pozwól, żeby Maja dorastała w przekonaniu, że została porzucona.”

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Matka kazała mi odłożyć talerz na rocznicowej kolacji, a gdy wyszłam, kierownik położył przed nią czarną teczkę

Nolan przymknął oczy.

Nie płakał.

To było gorsze.

Celia położyła mu dłoń na ramieniu.

— Allison próbowała cię ostrzec. Grant zablokował jej telefon, zanim zdążyła wysłać wszystko.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś? — wyszeptał Nolan.

— Bo jego ludzie przyjechali do mojego domu tej samej nocy. Uciekłam. Przez pięć lat żyłam pod innym nazwiskiem.

Na ekranie wciąż trwało posiedzenie rady. Grant siedział przed kamerą, ale nie wiedział jeszcze, że widzimy wszystkie dokumenty.

Clara połączyła nas z członkami rady.

— Proszę otworzyć plik numer trzy — powiedziała.

Grant poderwał się z krzesła.

— To materiały zdobyte nielegalnie.

— A pańska umowa z Kingsley Capital? — zapytałam. — Też jest nielegalna?

Wysłałam skan wszystkim udziałowcom.

Na ekranie pojawiły się podpisy, kwoty i daty.

Jeden z członków rady zaklął pod nosem. Drugi odsunął się od kamery.

Grant próbował mówić szybciej.

— Evelyn, nie rozumiesz, że firma potrzebowała kogoś silnego. Twój ojciec zostawił ją zadłużoną, a ty przez lata udawałaś, że wszystko kontrolujesz.

— Dlatego zabiłeś Allison?

Maja, która stała w drzwiach biura, usłyszała to zdanie.

Nolan odwrócił się gwałtownie.

— Maja, wróć do środka.

— Nie — powiedziała. — Chcę usłyszeć.

Grant zobaczył ją na ekranie.

— Twoja matka była niestabilna — rzucił. — Zrobiłaby wszystko, żeby zniszczyć tę firmę.

Maja podeszła bliżej.

— Moja matka zostawiła list dla taty.

— List można sfałszować.

— Ale nie jej charakter pisma — odpowiedziała Celia.

Wyjęła z teczki stary formularz techniczny podpisany przez Allison. Pismo było identyczne.

Grant zacisnął szczękę.

— To niczego nie dowodzi.

— Dowodzi więcej, niż myślisz — powiedziałam.

Clara odezwała się spokojnie:

— Panie Blackwood, zgodnie z umową spółki każda próba przejęcia kontroli po celowym unieruchomieniu samolotu jest nieważna. Co więcej, dokumenty wskazują na naruszenie obowiązków powierniczych i oszustwo wobec udziałowców.

— Nie możecie mnie usunąć podczas posiedzenia.

— Możemy — powiedział jeden z udziałowców. — I właśnie to robimy.

Grant spojrzał na innych.

— Połowa tych osób sprzedała udziały Kingsley.

— Połowa już je odkupiła — odparła Clara. — Zanim pani Hawthorne pokazała dokumenty, zabezpieczyłam transakcję awaryjną.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mąż kazał mi ukryć się podczas firmowego przyjęcia, lecz gdy właściciel spojrzał na moją szyję, jego ręka zadrżała

To był mój drugi niespodziewany cios tej nocy.

— Kiedy to zrobiłaś? — spytałam.

— Kiedy powiedziałaś, że nie ufasz własnemu samolotowi.

Grant pochylił się nad kamerą.

— Evelyn, możemy to jeszcze naprawić. Podpisz przekazanie kontroli, a wszystko ucichnie.

Spojrzałam na niego przez ekran.

— Chcesz, żebym podpisała dokument, który pozbawiłby Maję matki po raz drugi?

— Nie mieszaj dziecka do interesów.

Nolan ruszył w stronę monitora.

— To ty ją do nich wciągnąłeś, kiedy próbowałeś wykorzystać śmierć Allison.

Grant zaczął krzyczeć.

— Nie zabiłem jej! Samochód wpadł w poślizg!

Celia zamknęła oczy.

Maja przestała oddychać.

Nolan pobladł.

— Skąd wiesz, że samochód wpadł w poślizg? — zapytałam.

Grant zorientował się za późno.

Nikt wcześniej nie wspomniał o przyczynie wypadku.

W słuchawce zapadła ciężka cisza.

Grant spojrzał na swoje dłonie.

— To był raport.

— Raport mówił o awarii hamulców — powiedziała Celia. — Nie o poślizgu.

Jego twarz zmieniła się w jednej chwili.

Nie został pokonany przez dokument.

Pokonał się sam.

Nie dzwoniliśmy po policję. Nie dlatego, że sprawa nie była poważna, lecz dlatego, że Grant od dawna miał przygotowane konta, dokumenty i ludzi, którzy potrafiliby rozmyć odpowiedzialność. Clara wysłała wszystko jednocześnie do udziałowców, ubezpieczyciela, organu nadzoru lotniczego i zarządu Kingsley Capital. Grant stracił dostęp do rachunków, zanim zdążył wykonać jeden telefon.

Następnego dnia rano rada odwołała go ze stanowiska.

Kingsley wycofał się z umowy.

Samolot pozostał uziemiony przez trzy tygodnie, bo każdy element instalacji trzeba było sprawdzić od początku. Nie poleciałam do Seattle o ósmej rano. Podpisanie umowy przesunęło się, ale nie przepadło.

Firma także nie przepadła.

Najtrudniejsza była rozmowa z Nolanem.

Spotkaliśmy się w warsztacie, kiedy wymieniano ostatni przewód w moim samolocie. Na stole leżała metalowa skrzynka z porysowanym wiekiem.

— Kiedy powiedziałeś, że twoja córka potrzebuje matki, myślałeś o Allison? — zapytałam.

Nolan długo patrzył na moduł.

— Myślałem, że Maja potrzebuje kogoś, kto nie będzie znikał, kiedy życie robi się trudne. Ale tak naprawdę mówiłem o sobie. Nie umiałem być dla niej wszystkim.

— Nie jestem jej matką.

— Wiem.

— I nie zostanę nią tylko dlatego, że oboje mamy za sobą złe małżeństwa i jednego człowieka, który próbował nas zniszczyć.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Przyszli odebrać mi dom dla mojej siostry, ale gdy szeryf spojrzał na dokumenty, mój ojciec nagle przestał się uśmiechać

— Wiem.

— Ale mogę przyjść na jej prezentację.

Nolan podniósł wzrok.

— Ona codziennie pyta, czy przyjdziesz.

— To niech przestanie pytać.

Wieczorem Maja pokazała mi swoją pracę w szkolnej sali. Był to model układu bezpieczeństwa samolotu wykonany z przezroczystych rurek, przewodów i maleńkich świateł.

— Tata mówi, że lubisz rzeczy, które działają pod presją — powiedziała.

— Twój tata dużo mówi.

— Ale tym razem miał rację?

Spojrzałam na model. Jedna lampka migała nieregularnie, bo przewód był źle podłączony.

— Mogę ci pokazać, jak to naprawić.

Maja podała mi mały śrubokręt.

— Tylko nie zepsuj.

— To ostrzeżenie czy zaufanie?

— Sprawdzam panią, pani Hawthorne.

Usiadłyśmy przy stole laboratoryjnym, a Nolan stał kilka kroków dalej, udając, że nie słucha. Po chwili Maja podała mi przewód.

— Ten trzeba podłączyć tutaj.

— Skąd wiesz?