CZĘŚĆ 4 — Moja córka płakała z głodu, a obcy mężczyzna zostawił pod drzwiami dwie torby — potem zadzwonił telefon i Ethan pobladł

CZĘŚĆ 4

Ethan ruszył do samochodu, ale zatrzymałam go jednym słowem.

— Nie sama.

Spojrzał na mnie.

— Lena, to może być pułapka.

— Przez cały rok wszyscy decydowali, co wolno mi wiedzieć. Jadę z tobą, z panią Ireną i z Sophie.

Adrian zaśmiał się krótko.

— Nie rozumiesz, że to już nie jest twoja sprawa?

Odwróciłam się do niego.

— To moje dziecko.

— I właśnie dlatego powinnaś przestać pytać.

— Nie. Właśnie dlatego będę pytać do końca.

Pani Irena wyjęła z kieszeni telefon.

— Zadzwoniłam do kierowniczki kliniki — oznajmiła. — Czeka na nas przy bocznym wejściu.

Adrian zrobił krok w tył.

— Nie możecie tam pojechać.

Ethan przyjrzał mu się uważnie.

— Dlaczego?

Adrian nie odpowiedział.

To wystarczyło.

Samochód Ethana ruszył pierwszy. Ja usiadłam z tyłu, trzymając Sophie w foteliku, a pani Irena zajęła miejsce obok mnie. Biały królik leżał przy dziecku. Jego długa łapka zaczepiła się o pas bezpieczeństwa.

Przez całą drogę Ethan milczał, lecz nie była to obojętność. Co kilka sekund zerkał na telefon, na którym wciąż widniała wiadomość z nieznanego numeru.

— Kto ma dostęp do archiwum kliniki? — zapytałam.

— Kierownictwo, księgowość i administrator ubezpieczeń — odpowiedział. — Ale moja matka była w radzie funduszu pomocowego. Mogła zatwierdzać wypłaty.

— A ty?

— Ja podpisałem jego utworzenie, ale nie znałem nazwisk rodzin korzystających z pieniędzy.

— Nie wiedziałeś, że ktoś płaci za leczenie Sophie?

— Nie.

Pani Irena spojrzała na niego z boku.

— W takim razie dziś dowiesz się, ile warte są podpisy składane bez czytania.

Klinika mieściła się w niskim, jasnym budynku przy ulicy Świerkowej. Była 1:07 w nocy. Przy bocznym wejściu czekała kobieta w kremowym swetrze i płaszczu narzuconym na piżamę.

— Jestem doktor Miriam Shore — powiedziała. — Prowadziłam oddział, na którym leżała Sophie.

Jej spojrzenie zatrzymało się na Ethanie.

— Pan Cole. Pańska matka dzwoniła do mnie pięć minut temu.

— Czego chciała?

— Żebym nie wpuszczała pańskiej gościni.

Doktor spojrzała na mnie.

— Dlaczego?

— Powiedziała, że Lena Kowalska próbuje wyłudzić pieniądze z funduszu.

Poczułam, jak twarz płonie.

Ethan zacisnął szczękę.

— To kłamstwo.

— Wiem — odparła doktor. — Dlatego państwa wpuściłam.

W małym gabinecie pachniało kawą i środkiem dezynfekującym. Na biurku leżał wydruk z archiwum kliniki. Doktor rozłożyła go przed nami.

— Sophie otrzymała finansowanie na leczenie po trzech dniach od urodzenia. Wniosek złożono na nazwisko anonimowego darczyńcy. Kwota pokryła pobyt na oddziale, leki i transport medyczny.

— Kto wpłacił pieniądze? — zapytałam.

— Konto należało do Fundacji Mostu Północnego.

Adrian wspomniał o tej fundacji. Fundacji, którą zarządzała jego siostra.

— Czyli to były pieniądze Adriana? — spytałam.

— Nie — powiedziała doktor. — Fundacja nie miała wtedy żadnych środków.

Ethan nachylił się nad dokumentem.

— Więc skąd pochodziła wpłata?

Doktor przewróciła kartkę.

— Z konta utworzonego przez Helen Cole. Pańską matkę.

W gabinecie zapadła ciężka cisza.

Ethan usiadł.

— Moja matka zapłaciła za leczenie Sophie?

— Tak. I zakazała nam informować Lenę, kto przekazał pieniądze.

Spojrzałam na niego.

— Dlaczego?

Doktor podała mi kolejną kartkę.

— W załączniku zaznaczono, że pieniądze są zaliczką na poczet przyszłego zatrudnienia. Jeśli Lena przyjmie pracę w przedsiębiorstwie, kwota zostanie umorzona. Jeśli nie, ma zostać zwrócona w ciągu sześciu miesięcy.

Zaśmiałam się bez radości.

— Czyli moja córka miała dług, o którym nie wiedziałam?

— Tak — odpowiedziała doktor. — Ale dokument został zmieniony.

Ethan podniósł głowę.

— Zmieniony przez kogo?

Doktor wskazała podpis pod aneksem.

— Przez Adriana Vale’a.

Zobaczyłam go oczami wyobraźni: stojącego przy szpitalnym łóżku, z chłodnymi palcami na papierze i jego spokojnym głosem mówiącym, że wszystko załatwi.

— Dlaczego? — spytałam.

Odpowiedź przyszła od człowieka stojącego w drzwiach.

— Bo Helen chciała ci pomóc, a ja nie mogłem na to pozwolić.

Adrian wszedł do gabinetu. Nie wiem, jak dostał się do kliniki. Za nim stała kobieta z siwymi włosami i laską.

Helen Cole.

— Adrian — powiedział Ethan. — Co ty zrobiłeś?

Adrian spojrzał na mnie.

— Twoja była teściowa chciała kupić ci lojalność — powiedział. — Chciała, żebyś pracowała dla niej i żeby Sophie dorastała pod kontrolą rodziny Cole’ów. Usunąłem klauzulę o umorzeniu, bo wiedziałem, że kiedy zobaczysz dług, będziesz się bała.

— Bała?

— Że zabiorą ci córkę. Że nie stać cię na jej leczenie. Że musisz robić to, czego zażądają.

— Sam mnie w to wciągnąłeś.

— Chroniłem cię przed nimi.

Helen uderzyła laską w podłogę.

— Nie kłam przy dziecku.

Adrian odwrócił się do niej.

— To pani zaczęła. Pani wysłała Lenę do pracy, a potem chciała wykorzystać jej dane, żeby ukryć przelewy fundacji.

— Nie wykorzystywałam jej danych — odpowiedziała Helen. — Chciałam sprawdzić, dlaczego jej pierwsze podanie zniknęło.

Ethan spojrzał na matkę.

— Wiedziałaś o odrzuceniach?

— Dowiedziałam się dopiero po drugim. Adrian wmówił mi, że Lena próbuje dostać się do firmy, żeby cię szantażować.

— A ty mu uwierzyłaś?

— Uwierzyłam człowiekowi, który od piętnastu lat prowadził nasze finanse.

Pani Irena prychnęła.

— I dlatego teraz nie ma ani funduszu, ani pieniędzy.

Helen wyjęła z torebki plik papierów.

— Właśnie dlatego tu jestem. Wczoraj zleciłam niezależne sprawdzenie wszystkich kont. Pieniądze z fundacji nie zostały przekazane siostrze Adriana. Trafiły na konto spółki założonej przez niego samego.

Adrian zesztywniał.

Ethan wziął dokumenty.

— To niemożliwe.

— Spółka nosi nazwę „Północna Przystań” — powiedziała Helen. — Jej jedynym udziałowcem jest Adrian Vale.

Adrian zaczął się cofać.

— To był fundusz awaryjny.

— Dla kogo? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Helen podała mi ostatnią kartkę.

— Dla twojej córki przeznaczono pięć tysięcy. Na konto Adriana wpłynęło dwieście trzydzieści tysięcy.

Poczułam, jak Sophie porusza się w foteliku. Dźwięk jej grzechotki był cichy i zupełnie niepasujący do ciężaru tej liczby.

— Co zrobiłeś z resztą? — zapytałam.

Adrian spojrzał na Ethana.

— Spłaciłem długi firmy.

— Swoje długi — poprawił go Ethan.

— Gdybym nie spłacił, fundacja upadłaby.

— Fundacja już upadła — powiedziała Helen. — Przez ciebie.

Adrian nagle zwrócił się do mnie.

— Lena, nie chciałem, żeby tak wyszło. Chciałem tylko kupić czas.

— Kupowałeś czas za pieniądze przeznaczone na leczenie naszej córki.

— Zapłaciłem za jej pobyt.

— Nie ty. Twoja firma. A potem zrobiłeś ze mnie dłużniczkę.

— Mogę oddać pieniądze.

Ethan spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Nie masz już czego oddawać. Wszystkie konta zostały zablokowane przez zarząd. Jutro rano składamy zawiadomienie o oszustwie.

Nie chciałam słuchać kolejnych słów. Nie chciałam, żeby odpowiedzialność za jego czyny znowu stała się moim ciężarem.

— Ethan — powiedziałam.

Odwrócił się.

— Nie chcę pieniędzy twojej matki.

Helen drgnęła.

— Lena, to nie jest jałmużna.

— Wiem. Ale chcę, żeby wszystko było zapisane jasno. Bez ukrytego długu, bez warunków, bez decyzji podejmowanych za moimi plecami.

— Zgadzam się — powiedziała Helen. — Fundusz zostanie przepisany na nazwiska rodzin, którym miał pomagać. A pieniądze Sophie będą darowizną, nie pożyczką.

— I praca? — zapytał Ethan.

Spojrzałam na niego.

— Jeśli nadal potrzebujesz kogoś do działu zamówień, porozmawiamy o tym później. Ale nie jako przysługa.

— Jako rozmowa kwalifikacyjna.

— Z normalnymi pytaniami?

— Z trudnymi.

Pani Irena uśmiechnęła się pod nosem.

— To dobrze. Lena najlepiej odpowiada na trudne pytania.

Adrian stał przy ścianie, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Nie prosił o przebaczenie. Nie przepraszał. Patrzył tylko na dokumenty, które odebrały mu firmę, pieniądze i kontrolę, jakby dopiero teraz zrozumiał, że podpisy mają ciężar większy niż papier.

Podszedł do mnie.

— Mogę zobaczyć Sophie?

Spojrzałam na córkę. Spała spokojnie, z policzkiem opartym o białego królika.

— Możesz patrzeć — powiedziałam. — Nie dotykaj jej.

Adrian uklęknął przy foteliku. Przez chwilę wpatrywał się w małą dłoń Sophie.

— Ma mój nos — szepnął.

— Ma mój upór.

Kącik jego ust drgnął, lecz uśmiech nie powstał.

— Lena…

— Nie dziś.

Skinął głową.

Gdy wyprowadzono go z kliniki, nie odprowadziłam go wzrokiem. Pani Irena została przy Sophie, a Ethan usiadł przy biurku doktor Shore i zaczął czytać każdą stronę dokumentów, zanim cokolwiek podpisał.

To właśnie zapamiętałam najbardziej.

Nie jego drogi płaszcz. Nie spinkę z kompasem. Nie nocną paczkę pod drzwiami.

Tylko to, że człowiek, który chciał mi pomóc, po raz pierwszy przeczytał każdą linijkę, zanim poprosił mnie o podpis.

O świcie doktor Shore przyniosła Sophie kolejną butelkę. Mała wypiła połowę, a potem zasnęła, ściskając ucho białego królika.

Ethan położył przede mną nowy dokument.

— To umowa o pracę — powiedział. — Pierwszy punkt mówi, że żadna pomoc udzielona pani ani Sophie nie tworzy długu.

Przeczytałam go dwa razy.

Potem dopisałam pod spodem własne zdanie.

„Każda decyzja dotycząca mojego dziecka wymaga mojej zgody”.

Ethan podał mi długopis.

— Podpisuję się pod tym.

Sophie poruszyła się w foteliku. Biały królik spadł na podłogę, a Ethan podniósł go i podał mi, nie dotykając dziecka.

Przypięłam zabawkę do pasa bezpieczeństwa.

Jej metka z numerem sklepu obróciła się do góry, jak mała chorągiewka po długiej walce.

A kiedy Sophie otworzyła oczy, wyciągnęła rękę nie do Adriana, nie do Ethana, lecz do mnie i powiedziała pierwsze wyraźne słowo, którego nauczyła się tamtej nocy:

— Mamo.