CZĘŚĆ 4 — Wróciłam po sześciu latach, a mąż siostry nazwał moją matkę służącą — jego uśmiech zniknął, gdy zobaczył samochody

CZĘŚĆ 4

Mężczyzna w granatowej marynarce poderwał się tak gwałtownie, że jego krzesło uderzyło o ścianę.

— Ja jestem tym kupcem?

Arthur odwrócił laptop w jego stronę.

Na ekranie widniała wiadomość wysłana z adresu firmy Juliana. W załączniku znajdował się projekt umowy sprzedaży tylnej części działki. Według dokumentu kupiec miał zapłacić dwieście tysięcy dolarów za prawo do przebudowania garażu i korzystania z podjazdu.

— Powiedziano mi, że pan jest współwłaścicielem — powiedział mężczyzna, patrząc na Juliana. — Miałem jutro wpłacić zaliczkę.

— To nie tak — odparł Julian. — Ta część działki i tak była niewykorzystana.

— Nie odpowiedziałeś na pytanie — powiedziała Chloe.

— Chciałem zdobyć pieniądze, zanim wszystko się zawali.

W salonie zrobiło się ciasno, chociaż nikt się nie poruszył.

Arthur wskazał na dokument.

— Nie tylko chciałeś zdobyć pieniądze. W umowie napisałeś, że masz prawo rozporządzać całą nieruchomością. To kolejne kłamstwo.

Julian odwrócił się do mnie.

— Evelyn, możemy to rozwiązać między sobą.

— Przez dwa lata rozwiązywałeś wszystko za plecami mamy.

— Byłem pod presją.

— Ona też była. Tylko że to ona klęczała na patio.

Nora stała obok mnie w zbyt dużym swetrze, który pożyczyła od pielęgniarki. Jej dłonie nadal drżały, ale głos miała spokojniejszy.

— Julian, powiedz jej o firmie.

Chloe spojrzała na matkę.

— O jakiej firmie?

Nora otworzyła notes przyniesiony przez Celię. Na każdej stronie zapisywała daty przelewów i nazwiska osób, które przychodziły do domu. Przy jednej dacie widniała krótka notatka: „Julian powiedział, że jeśli Evelyn wróci, nie będę miała gdzie pójść”.

Pod spodem zapisano nazwę firmy Juliana.

— Znalazłam te papiery w jego gabinecie — powiedziała Nora. — Nie rozumiałam wszystkiego, ale widziałam, że pożyczył pieniądze od trzech osób. Jednej obiecał udział w domu. Drugiej obiecał ziemię. Trzeciej powiedział, że ja jestem właścicielką i zgadzam się na sprzedaż.

Chloe zakryła usta dłonią.

— Mnie mówiłeś, że firma świetnie prosperuje.

— Próbowałem ją uratować.

— Kosztem mamy?

— Kosztem wszystkich! — krzyknął Julian. — Gdybym nie znalazł pieniędzy, straciłbym wszystko. Wy też byście straciły dach nad głową.

— To nie był twój dach — powiedziałam.

Wtedy z kieszeni Juliana wypadł pęk kluczy. Jeden z nich potoczył się po marmurowej podłodze i zatrzymał przy moim bucie. Na metalowej główce wygrawerowano numer skrytki pocztowej.

Arthur podniósł go.

— Po co panu klucz do skrytki Nory?

Julian nie odpowiedział.

Celia wyjęła z pudełka ostatnią kopertę. Tym razem była zaadresowana do mnie, a na odwrocie widniała data sprzed trzech tygodni.

— Nora napisała ją wtedy, kiedy Julian po raz pierwszy kazał jej podpisać pełnomocnictwo — powiedziała.

Mama wyciągnęła rękę.

— Chciałam ją wysłać. Ale za każdym razem znajdował inny powód, żebym została w domu.

Otworzyłam kopertę. W środku było kilka zdań, krzywych i rozmazanych od łez. Nora pisała, że nie prosi mnie o zemstę. Prosiła tylko, żebym uwierzyła jej, jeśli kiedyś odważy się powiedzieć prawdę.

Przeczytałam list na głos.

Julian usiadł ciężko na kanapie.

— Mamo — powiedziała Chloe — dlaczego nie powiedziałaś mi?

Nora spojrzała na nią długo.

— Bo za każdym razem, kiedy próbowałam, mówiłaś, że przesadzam. A potem Julian przypominał mi, że to wy jesteście rodziną, która ze mną mieszka.

Chloe zaczęła płakać.

— Myślałam, że po prostu jesteś zrzędliwa.

— Byłam przestraszona.

Ta odpowiedź uderzyła mocniej niż krzyk.

Arthur nie wezwał policji. Nie musiał. Zadzwonił do banku, do księgowego firmy Juliana i do osoby odpowiedzialnej za rejestrację dokumentów. Następnie sporządził pisemne wezwanie do opuszczenia nieruchomości i przekazał je Julianowi oraz Chloe.

— Macie godzinę na spakowanie rzeczy — powiedział. — Wszystko zostanie sfotografowane i zinwentaryzowane. Jeśli czegoś zabraknie, odpowiecie za to osobno.

Julian poderwał się.

— Nie możecie mnie wyrzucić w nocy!

— Możemy — odpowiedział Arthur. — I zrobimy to bez awantury, jeśli pan nam to ułatwi.

Chloe nie ruszyła się.

— Dokąd pójdziemy?

Spojrzałam na nią. Była moją siostrą, ale przez dwa lata pozwalała, by mama sprzątała po niej, gotowała dla niej i bała się własnego salonu.

— Nie wiem — powiedziałam. — To pytanie powinnaś zadać Julianowi, zanim podpiszesz z nim kolejną umowę.

Julian spakował swoje rzeczy do trzech walizek. W gabinecie znalazł jeszcze koperty z rachunkami, kartę Nory i stos wydruków z banku. Każdy dokument kładł na stole z miną człowieka, który próbuje poukładać nie papiery, lecz własne życie.

Przy drzwiach zatrzymał się przy mamie.

— Nora, ja naprawdę chciałem wszystko naprawić.

— Naprawa zaczęłaby się od oddania mi karty — odpowiedziała.

Wyjął ją z portfela i położył na jej dłoni.

— Proszę.

Nora nie cofnęła ręki.

— Nie mów „proszę”, jakbyś robił mi przysługę.

Julian spuścił wzrok. Potem wyszedł.

Chloe została jeszcze chwilę.

— Evelyn, czy mogę z tobą porozmawiać?

— Możesz.

— Nie proszę o pieniądze. Chcę tylko wiedzieć, czy mama będzie bezpieczna.

— Będzie. Ale ty nie będziesz miała dostępu do jej konta, dokumentów ani domu.

Pokiwała głową.

— Rozumiem.

— Nie, Chloe. Jeszcze nie rozumiesz. Zrozumiesz, kiedy sama będziesz musiała powiedzieć ludziom, że mieszkałaś w domu kupionym przez siostrę, a pozwoliłaś swojej matce szorować podłogę.

Łzy spłynęły jej po policzkach.

Nie poczułam satysfakcji. Tylko zmęczenie.

O 23:40 dom był już pusty. Nowe zamki połyskiwały w świetle lampy, a system alarmowy miał zapisane tylko moje nazwisko i numer Nory. Jej karta wróciła do portfela. Jej rzeczy przeniosłyśmy z małego pokoju przy garażu do głównej sypialni.

Rano pojechałyśmy do banku. Nora podpisała nowe pełnomocnictwo, tym razem przy niezależnym urzędniku i bez Juliana stojącego nad jej ramieniem. Bank zablokował próbę obciążenia nieruchomości. Księgowy firmy rozwiązał współpracę z Julianem, a niedoszły kupiec wycofał się z umowy i zażądał zwrotu pieniędzy.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak nie w banku, tylko przy kuchennym stole.

— Chcę, żebyś przejęła rachunki — powiedziała Nora. — Ale nie chcę już, żebyś wszystko robiła za mnie.

— Wiem.

— I chcę, żebyś przestała mówić, że kupiłaś ten dom dla mnie. Kupiłaś go, bo chciałaś, żebym miała wybór.

Spojrzałam na nią.

— Masz rację.

Nora sięgnęła po mój ceramiczny brelok w kształcie kaktusa, który leżał przy rachunkach.

— Pamiętasz, co powiedziałam, kiedy ci go dałam?

— Że klucze mogą należeć do wielu osób, ale tylko właściciel wie, po co otwiera dany dom.

Uśmiechnęła się słabo.

Potem zawiesiła brelok przy swoim komplecie kluczy i odłożyła kartę bankową do własnego portfela.

Za oknem ekipa ogrodnicza usuwała z patio ciężkie wiadro po detergentach. Nora podeszła do drzwi tarasowych, a ja podałam jej szczotkę do rąk.

Nie po to, żeby sprzątała.

Żeby mogła ją wyrzucić.

Mama uniosła szczotkę, spojrzała na mnie i cisnęła ją do kontenera.

— Evelyn — powiedziała. — Zamówmy dziś stół do tej kuchni. Taki, przy którym nikt nie będzie musiał prosić o pozwolenie, żeby usiąść.