CZĘŚĆ 4 — W wielkanocną niedzielę córka poprosiła mnie, żebym zabrał ją od męża, a kiedy wszedłem do rezydencji, jego twarz stężała

CZĘŚĆ 4

— To oznacza, że ktoś podszył się pod twoją matkę. I ta osoba wciąż ma dostęp do dokumentów firmy…

Marta nie dokończyła zdania, bo przed domem zahamował samochód.

Światła reflektorów przesunęły się po suficie kuchni.

Anna poderwała się z krzesła.

— On nas znalazł.

— Nie ruszaj się — powiedziałem.

Podszedłem do okna, ale nie odsunąłem firanki. Samochód był czarny, niski i bez przedniej tablicy. Z jego tylnego siedzenia wysiadła kobieta w długim płaszczu.

Nie Zachar.

Marta spojrzała na nią przez szczelinę między zasłonami i upuściła dokumenty na podłogę.

— To Lena.

— Jego asystentka? — zapytałem.

— Tak.

Kobieta nie podeszła do drzwi. Zatrzymała się przy furtce i wyjęła telefon. Mój aparat zawibrował sekundę później.

Nieznany numer.

— Nie odbieraj — szepnęła Anna.

— Właśnie dlatego odbiorę.

— Panie Montgomery — powiedziała Lena. — Muszę z panem porozmawiać. Sama.

— Proszę wejść.

— Nie mogę. Zachar obserwuje mój telefon.

— Skąd mam wiedzieć, że to nie pułapka?

— Nie może pan wiedzieć. Ale jeśli mi pan nie uwierzy, jutro rano Anna będzie zadłużona na siedem milionów, a ja będę oskarżona o sfałszowanie jej podpisu.

Anna podeszła do mnie.

— Zapytaj ją o moją matkę.

— Co pani robiła w płaszczu mojej zmarłej żony przed kancelarią?

Lena milczała tak długo, że słyszałem przez telefon jej nierówny oddech.

— Nie był to płaszcz pańskiej żony. Należał do matki Anny. Pożyczyłam go na polecenie Zachara.

— Dlaczego?

— Żeby notariusz pomyślał, że Anna przyjechała z kimś z rodziny. Zachar powiedział, że chodzi o zwykłe pełnomocnictwo. Nie wiedziałam, że podpis będzie sfałszowany.

Marta zacisnęła szczękę.

— Kłamiesz. Wiedziałaś, że ćwiczyliśmy podpis.

— Wiedziałam, że miałam go przepisać. Nie wiedziałam, do czego go użyje.

Anna stanęła przy stole.

— A teraz czego chcesz?

— Chcę przestać się bać. Mam oryginalną księgę z poleceniami. Wszystkie. Również tę, w której Zachar kazał mi podrobić podpis. Jeśli mi zapewnicie ochronę, oddam ją.

Nie mogłem jej obiecać rzeczy, których nie kontrolowałem. Mogłem jednak powiedzieć prawdę.

— Wejdź. Nie dotykaj niczego. Dokumenty zostaną zamknięte w sejfie, a jutro trafią do notariusza i banku.

Lena weszła po kilku minutach. Była blada, a w dłoniach ściskała brązową kopertę z odciśniętym śladem po zszywaczu.

— Zachar zabrał mój paszport — powiedziała. — Powiedział, że jeśli odejdę, zniszczy moją rodzinę. Przez dwa lata wykonywałam jego polecenia.

— Dlaczego teraz? — spytałem.

Lena spojrzała na Annę.

— Bo dziś rano kazał mi przygotować dokumenty do sprzedaży tego domu. Powiedział, że pani będzie spała w samochodzie, jeśli trzeba, ale on nie straci firmy.

Anna dotknęła oparcia krzesła.

— On naprawdę zamierzał mnie wyrzucić z własnego domu.

— Nie tylko ciebie — odpowiedziała Lena. — Firma miała zostać przepisana na podstawionego właściciela. Zachar chciał wyjechać za granicę z pieniędzmi inwestorów.

Marta otworzyła szeroko oczy.

— Dlatego wczoraj wypłacono kredyt.

Lena skinęła głową.

— Dziś o północy miał zniknąć.

W teczce znalazła się kopia planu przelewu, lista kont i podpis Zachara pod instrukcją dla banku. Nie była to już tylko sprawa przemocy. To był plan ucieczki, w którym Anna miała zostać pozbawiona domu, nazwiska i pieniędzy.

O pierwszej w nocy pojechaliśmy do kancelarii notarialnej, której właściciel znał Martę. Nie było tam żadnych kamer ani dramatycznych przemówień. Były za to lampy jarzeniowe, ekspres do kawy i człowiek, który przez długie minuty porównywał podpisy.

— Ten dokument nie został podpisany przez panią Albrecht — powiedział w końcu do Anny. — Potwierdzam to na piśmie.

Anna patrzyła na kartkę, jakby nie rozumiała, że kilka zdań może oddać jej życie.

Następnego ranka bank wstrzymał przelew. Wpis dotyczący zabezpieczenia został zablokowany, a notariusz zawiadomił właściwe instytucje o fałszerstwie. Nie potrzebowałem, żeby Zachar został natychmiast zamknięty. Potrzebowałem, żeby nie mógł już dosięgnąć Anny pieniędzmi ani dokumentami.

Nie zdążył uciec.

Znaleziono go na prywatnym lotnisku, z walizką pełną gotówki i paszportami wystawionymi na inne nazwiska. Kiedy zadzwoniono do mnie z wiadomością, Anna siedziała przy stole i czytała oświadczenie banku.

— Co teraz? — zapytała.

— Teraz wybierzesz, co chcesz zrobić z domem.

— Myślisz, że powinnam tam wrócić?

— Nie musisz.

— Ale chcę zobaczyć ten salon bez niego.

Pojechałyśmy? Nie. Pojechaliśmy razem następnego popołudnia: Anna, Marta i ja. Rezydencja była otwarta, bo Zachar nie zdążył zamknąć jej przed wyjazdem. W środku nadal stał przewrócony fotel, a na podłodze leżała metalowa klamra od jego paska.

Anna zatrzymała się w salonie.

— Tu zawsze mówił, że jestem nikim bez niego.

— Nie byłaś nikim — powiedziałem.

— Wiem. Tylko długo musiałam to usłyszeć od innych, zanim uwierzyłam sama.

Marta podała jej brązową kopertę.

— To powinno należeć do ciebie.

Anna nie otworzyła jej od razu. Podeszła do kominka, zdjęła ze ściany wielki obraz i za nim znalazła mały sejf. Znała szyfr.

— Skąd? — spytałem.

— Data urodzin mojej matki. To był pierwszy kod, którego użył. Potem zmienił go na dzień naszego ślubu.

Wprowadziła pierwszy kod.

Zamek kliknął.

W środku leżały jej akty urodzenia, dokumenty domu i mała koperta z fotografią. Na zdjęciu Anna miała siedemnaście lat. Obok niej stał Zachar, jeszcze bez eleganckiego garnituru, za to z tym samym uśmiechem, który dziś wydawał się pusty.

Na odwrocie widniało jedno zdanie napisane ręką jej matki: „Jeśli kiedyś powie ci, że nic bez niego nie znaczysz, przypomnij sobie, jak sama zbudowałaś ten dom”.

Anna usiadła na podłodze.

— Mama wiedziała?

— Wiedziała, że dom pochodzi od babci i że Zachar nigdy nie powinien mieć nad nim władzy — odpowiedziała Marta. — Ale nie wiedziała, jak daleko się posunie.

Anna ścisnęła fotografię.

— Cały czas myślałam, że oddałam mu wszystko dobrowolnie.

— Oddałaś mu zaufanie — powiedziałem. — To nie to samo co zgoda.

Przez chwilę nikt się nie poruszył.

Potem Anna wstała i podeszła do fortepianu. Na jego pokrywie leżał klucz, ten sam, który w Wielkanoc włożyła w moją dłoń.

— Tato, zabierz go.

— Po co?

— Chcę, żebyś miał dostęp do tego miejsca. Nie po to, żeby mnie pilnować. Po to, żebym pamiętała, że kiedy powiedziałam „zabierz mnie”, naprawdę przyjechałeś.

Nie wziąłem klucza od razu.

— Ten dom nadal jest twój.

— Wiem. Dlatego chcę sama zdecydować, kto może tu wejść.

Marta uśmiechnęła się pierwszy raz od naszego spotkania.

— A co z firmą? — zapytała.

Anna spojrzała na stos dokumentów.

— Sprzedam udziały, spłacę pracowników i zamknę wszystko, co nosi jego nazwisko.

— Możesz zacząć od nowa — powiedziałem.

— Nie chcę zaczynać od nowa. Chcę odzyskać to, co było moje, zanim wmówił mi, że nie istnieje.

Tego wieczoru, przy stole w jego rezydencji, Anna podpisała dokumenty unieważniające pełnomocnictwo. Nie drżała jej ręka.

Kiedy skończyła, odsunęła kartkę i położyła obok niej kartonik z listą, który zabrała z domu.

Na jego odwrocie dopisała nowy punkt.

„Pamiętać, że pierwsze imię na liście wciąż odbiera telefon”.

A potem podniosła wzrok i powiedziała:

— Tato, tym razem to ja chcę ugotować świąteczną kolację.

Wstała, wyjęła z szuflady nóż do krojenia chleba i położyła go na desce dokładnie tam, gdzie wcześniej leżały dokumenty Zachara.

Na ostrzu odbiło się światło lampy.

— I niech on już nigdy nie decyduje, co znajduje się na naszym stole.